Η Μαρία Παναγοπούλου, σήμερα, Παρασκευή 6 Μαρτίου, έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν μοιράζοντας με το κοινό της στα social media την μοιραία γνωριμία της με τον σύζυγό της, Κώστα Χαρδαβέλλα, ο οποίος έφυγε από την ζωή πριν από περίπου 1 χρόνο.
Η ανάρτηση της Μαρίας Παναγοπούλου για τον Κώστα Χαρδαβέλλα
Στην ανάρτησή της, η Μαρία Παναγοπούλου μοιράστηκε μία κοινή φωτογραφία με τον αδικοχαμένο σύζυγό της λίγους μήνες μετά την γνωριμία τους τον Μάρτιο του 1992. Η ίδια, εξιστορεί στη λεζάντα της την γνωριμία τους και τα πρώτα λόγια που αντάλλαξαν εκείνο το μοιραίο βράδυ, συγκινώντας τους ακόλουθούς της:
«Παρασκευή ήταν και τότε, 6 Μαρτίου 1992. “Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Η αλήθεια ειναι ότι την αποδέχτηκα κυρίως γιατί λατρεύω τον Νταλάρα και γιατί τραγουδάει στην πόλη μου. Αλλιώς θα είχα μάλλον αρνηθεί. Είχα αλλά πράγματα να κάνω” σου είπα με αμυντική ευθύτητα όταν βγήκαμε από εκεινη την πρώτη και μοιραία συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
“Παρακαλώ. Η αλήθεια είναι οτι αν είχες αρνηθεί δεν θα σου τηλεφωνούσα ξανά. Έχω κι εγώ αλλά πράγματα να κάνω” μου απάντησες γελώντας. Η φωτογραφία είναι λίγους μήνες μετά. Δεν ξέραμε ακόμη ότι τελικά θα κατακτούσαμε το “για πάντα”. Μόνο ότι το θέλαμε και οι δυο πολύ. Κόντρα στη λογική…» γράφει η Μαρία Παναγοπούλου.
Πώς περιγράφει η Μαρία Παναγοπούλου τις τελευταίες ώρες του Κώστα Χαρδαβέλλα
Τον Δεκέμβριο του 2025 έκλεισε ένας χρόνος από την ημέρα που ο δημοσιογραφικός κόσμος αποχαιρέτησε τον Κώστα Χαρδαβέλλα. Η Μαρία Παναγοπούλου, η γυναίκα που στάθηκε στο πλευρό του για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, μέχρι το τέλος, μοιράστηκε τα συναισθήματά της για αυτή τη δυσάρεστη επέτειο με ένα κείμενο για τις τελευταίες ώρες του αγαπημένου της συζύγου.
Συγκεκριμένα η Μαρία Παναγοπούλου περιέγραψε εκείνες τις καθοριστικές στιγμές που σημάδεψαν το τέλος μιας ζωής και την αρχή μιας νέας πραγματικότητας χωρίς τον άνθρωπό της. «Πριν από έναν ακριβώς χρόνο σαν σήμερα, 12 Δεκεμβρίου ώρα 23:00, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την επίγεια ζωή του Κώστα. Η εισαγωγή στην μονάδα εντατικής θεραπείας, η λυσσαλέα και άνιση μάχη του επί 4 μερόνυχτα, η διασωλήνωση του και μετά η αναχώρηση για το αιώνιο ταξίδι…», αναφέρει.
Περιγράφει παράλληλα τις πέντε ημέρες μέσα στην εντατική, τις στιγμές που ο Κώστας Χαρδαβέλλας πάλευε να επικοινωνήσει μαζί τους, γράφοντας με δυσκολία λέξεις σε ένα τετράδιο. Ένα τετράδιο που παραμένει κλειστό εδώ και δώδεκα μήνες.
«Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για τις 5 μέρες της εντατικής (όχι! δεν θα το γράψω!) και για τα μαθήματα ζωής που μας έδωσε, μέσα από τα βλέμματα και τις λέξεις που με δυσκολία μάς έγραφε σε ένα τετράδιο. Δώδεκα μήνες μετά, το τετράδιο παραμένει ερμητικά κλεισμένο σε ένα συρτάρι και μαζί του πολλά αδιαχείριστα συναισθήματα. Δεν ξέρω πόσοι μήνες/χρόνια ακόμη θα χρειαστούν για να ανοίξει το “συρτάρι”, όμως με μεγάλη σιγουριά ξέρω πια κάτι: ένα από τα πράγματα που αλλάζει η απώλεια, είναι η αίσθηση του χρόνου. Και αυτό, μπορεί να το καταλάβει μόνο όποιος μετράει τον καιρό με απουσίες…», αναφέρει η Μαρία Παναγοπούλου.
