Ξεχωριστές είναι αυτές οι μέρες για τη Μαριέττα Χρουσαλά, καθώς χτες, Τετάρτη 4 Μαρτίου, είχε γενέθλια του ο γιος της, Σπύρος, ενώ σήμερα τα έχει η πολυαγαπημένη της μητέρα.
Ο Σπύρος έκλεισε τα 11 και η γνωστή παρουσιάστρια έκανε μια άκρως τρυφερή ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, προκειμένου να του ευχηθεί και δημόσια. Συγκεκριμένα, η Μαριέττα Χρουσαλά ανέβασε μια φωτογραφία του που τον βλέπουμε να κάνει σκι και τη συνόδευσε με ένα πολύ γλυκό μήνυμα.
Οι τρυφερές αναρτήσεις της Μαριέττας Χρουσαλά για τα γενέθλια του γιου της και της μαμάς της
«Χρόνια πολλά, σούπερ αγόρι μας», σημείωσε η Μαριέττα Χρουσαλά στην τρυφερή ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Σήμερα, που η μαμά της έχει τα έχει τα γενέθλιά της, Αγλαΐα, η ίδια ανέβασε μια φωτογραφία όπου ποζάρει μαζί και με τον αδελφό της, Θανάση, μπροστά από το ηλιοβασίλεμα και πάνω στη στιγμιότυπο σημείωσε: «Χρόνια πολλά, μανούλα!».
Η συγκινητική εξομολόγηση για τον θάνατο του μπαμπά της
Η Μαριέττα Χρουσαλά παραχώρησε μια άκρως εξομολογητική συνέντευξη στο καινούργιο τεύχος του περιοδικού InStyle και τη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου. Μέσα σ’ όλα, η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στον θάνατο του μπαμπά της, αποκαλύπτοντας τι μαθήματα πήρε από αυτή την τεράστια απώλεια.
- Είσαι ένας ισορροπημένος άνθρωπος;
Σίγουρα θα υπάρχουν και οι μέρες που μπορεί να είμαι πιο down, κάτι να συμβεί. Όταν είχα χάσει τον μπαμπά μου, ναι, ήμουνα πολύ down. Δεν το θυμάμαι καλά, ήμουνα 20 χρονών. Μόλις είχα μπει στα καλλιστεία, δούλευα πάρα πολύ. Πάρα πολύ και κάθε μέρα. Και πήγαινα στο Πανεπιστήμιο κάθε μέρα.
Ναι, όταν καθόμουνα στο σπίτι και το σκεφτόμουνα, στεναχωριόμουνα. Αλλά, όταν ήμουνα μέσα στη δουλειά και μέσα στα πράγματα κι απασχολημένη, δεν το άφηνα. Θα μπορούσα να πω ότι δεν δουλεύω καθόλου, δεν διαβάζω, δεν κάνω τίποτα και κάθομαι και κλαίω όλη μέρα. Αλλά ξέρεις, το πάλεψα.
- Τι σου έχει μάθει ο χρόνος μεγαλώνοντας;
Να εκτιμάς αυτά που έχεις. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι τον Λέοντα τον ξέρω περίπου όσα χρόνια ήξερα και τον μπαμπά μου. Φαντάσου. Είκοσι και είκοσι. Όταν ήμουν, ας πούμε, έφηβη έλεγα «ο μπαμπάς μου, η μαμά μου» και πίστευα ότι θα ζούνε για πάντα. Δεν ισχύει αυτό. Και τα παιδιά, όλη μέρα στο σπίτι, έλα μωρέ, δεν τα βάζω για ύπνο…
Πάει το παιδί, θα φύγει σε λίγα χρόνια, θα πάει στο Πανεπιστήμιο ή το παιδί μπορεί να θέλει σε δυο – τρία χρόνια τα Σαββατοκύριακα να πηγαίνει σε φίλους, να αράζουνε στο σπίτι, στα πάρτι, δεν θα είναι όλη μέρα στο σπίτι ή να ακολουθούνε την οικογένεια. Πρέπει να το ζήσεις αυτό, γιατί δεν ξαναγυρίζει πίσω.
- Έπαιξε ρόλο η απώλεια του μπαμπά σου σε αυτό;
Έπαιξε ρόλο, γιατί το έμαθα πιο νωρίς. Γιατί στα 20 δεν το σκέφτεσαι τόσο. Τρως ένα χαστούκι δυνατό και συνεχίζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
