Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραχώρησε μία συγκλονιστική και αποκαλυπτική συνέντευξη στο Athens Voice με τον ηθοποιό και πρωταγωνιστή του Porto Leone να κάνει μία μεγάλη εξομολόγηση για τα δύσκολα εφηβικά χρόνια που βίωσε.
Τι αποκάλυψε ο Βασίλης Μπισμπίκης για τα εφηβικά του χρόνια
Αρχικά, περιέγραψε τη στιγμή που έπαιξε ξύλο με ένα παιδί στο σχολείο, η οποία τον στιγμάτισε: «Ήμουν δέκα χρονών και είχα χτυπήσει ένα παιδί, μια σφαλιάρα, μια μπουνιά, κάτι τέτοιο. Κι έπεσε κάτω, λιποθύμησε, και νόμιζα ότι το σκότωσα. Αυτό µου έχει μείνει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί φοβήθηκα πολύ, έπαθα πανικό. Είπα «έκανα κάτι κακό». Ήταν ξύλο μέσα στο παιχνίδι. Την άλλη μέρα ήμασταν πάλι φιλαράκια. Παίζαμε µπάλα στις αλάνες και τσακωνόμασταν».
Στην συνέχεια, κάνοντας αναδρομή σε εκείνα τα χρόνια της ζωής του, περιγράφει: «Ήμουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κομμάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και μετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κομμουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και μέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούμε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ρομποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη. Αναρχισμός, πανκ, λοφίο, μπλε μαλλί, στα δεκαπέντε. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία, και δεν άντεξα ούτε δύο μήνες. Κάλεσαν τη μάνα µου και της είπαν “δεν γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”».
Ποια εικόνα δεν θα ξεχάσετε από εκείνη την εποχή;
«Έναν φίλο µου σε overdose από ηρωίνη. Δεκαέξι χρονών δεκαεφτά ήμασταν και να προσπαθούμε να τον συνεφέρουμε µε ενέσιμο αλατόνερο, µε διάφορα τρικ. Έζησε. Τον αφήσαμε έξω από ένα νοσοκομείο και μετά πήγα στο σπίτι. Δεν μπορούσα να πω τίποτα στους γονείς. Τι να έλεγα τότε; Ίσως ήταν και η πρώτη πραγματική κρίση πανικού που έπαθα στη ζωή µου. Ήταν δύσκολο. Πολλές τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Πόλεμος δηλαδή. Μέσα σ’ έναν πόλεμο ζούσα. Κάθε μέρα πέθαιναν άνθρωποι γύρω µου και μπροστά µου».
