Τρία χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, ο Πάνος Ρούτσι άνοιξε την καρδιά του στην εκπομπή Super Κατερίνα και στον δημοσιογράφο Ξενοφώντα Σκιντζή, μιλώντας για εκείνο το βράδυ που άλλαξε για πάντα τη ζωή του.
«Ήμασταν 4 μέρες σε ένα ξενοδοχείο και περιμέναμε για να ταυτοποιηθεί το παιδί μου. Δώσαμε αίμα και μετά από τέσσερις μέρες μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε», ανέφερε αρχικά ο Πάνος Ρούτσι.
Πάνος Ρούτσι – Πώς θυμάται την εφιαλτική νύχτα στα Τέμπη
Η τελευταία τους επικοινωνία έγινε όσο ο γιος του βρισκόταν μέσα στο τρένο. «Μου είπε “Μην έρθεις την ώρα που σου είπα, γιατί θα έχει καθυστέρηση το τρένο, θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο μόλις φτάσω”. Δεν με πήρε ποτέ. Είχε περάσει η ώρα και λέω “Δεν μας πήρε το παιδί”, έπαιρνα και ήταν κλειστό. Αποφάσισα να πάω στον σταθμό στη Θεσσαλονίκη, μόλις έφτασα είδα λεωφορεία, αγκαλιές, κλάματα. Ρώτησα έναν ταξιτζή “Τι έγινε;”, μου λέει “Δεν το έμαθες;”. Εκεί απλά κόπηκαν τα πόδια μου. Έψαχνα μπας και δω κάπου το παιδί μου, πού είναι, ξαναέπαιρνα τηλέφωνο, τίποτα. Μετά πήγα ξανά σπίτι, πήρα τη γυναίκα μου, πήραμε το αυτοκίνητο, δεν ξέρω πώς έφτασα μέχρι το σημείο. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω θα του έλεγα να μην μπει ποτέ σε τρένο», θυμάται.
Ο Πάνος Ρούτσι αναφέρθηκε και στον πόνο που βιώνει, τόσο ο ίδιος, όσο και η υπόλοιπη οικογένειά του: «Ο κόσμος όταν με συναντά στον δρόμο μού λέει ότι είμαι ήρωας και ότι είναι μαζί μου μέχρι τέλους. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν νιώθω ήρωας. Αν ο άλλος μου γιος δεν απαντήσει στο τηλέφωνο, μέχρι να μάθουμε νέα του είμαστε αγχωμένοι, αλλά προσέχουμε να μην μπαίνουμε πολύ στη ζωή του, γιατί υποφέρει, δεν χρειάζεται να τον ενοχλούμε και εμείς. Ο πόνος δεν θα σταματήσει. Το παιδί μου έχασα, και το έχασα με τον χειρότερο τρόπο, ούτε καν το είδα τελευταία φορά, να το αγκαλιάσω, να το φιλήσω».
Παράλληλα αναφέρθηκε στην απεργία πείνας 23 ημερών που έκανε, μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά και στην επερχόμενη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Ο Πάνος Ρούτσι δήλωσε: «Έχει σημασία τι αποτέλεσμα θα βγει, εφόσον γίνει η εκταφή του γιου μου. Η απεργία πείνας μου εννοείται πως είχε νόημα, θα μάθω το αυτονόητο, από τι πέθανε το παιδί μου. Είχε νόημα και για τον κόσμο, να μάθει την αλήθεια. Το Σάββατο θα είμαστε όλοι στο Σύνταγμα κι αυτό μου δίνει παρηγοριά. Όλος ο κόσμος, που τρία χρόνια τώρα είναι δίπλα μας, μάς δίνει δύναμη».
Και μέσα σε όλα, υπάρχει ένα μικρό αντικείμενο που κουβαλά διαρκώς πάνω του. «Τον Ντένι τον έχω σε αυτό το μενταγιόν μέρα νύχτα. Κάθε φορά που μου λείπει το πιάνω. Μου δίνει δύναμη», είπε κλείνοντας ο Πάνος Ρούτσι και δείχνοντας το φυλαχτό με την εικόνα του γιου του.
