Ο Κώστας Μπακογιάννης μοιράστηκε με το κοινό μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, φέρνοντας στο φως ένα σπάνιο ραδιοφωνικό ντοκουμέντο με τη φωνή του αδικοχαμένου πατέρα του, Παύλου Μπακογιάννη.
Με αφορμή την ανακοίνωση της Deutsche Welle για τη διακοπή λειτουργίας της ελληνόφωνης υπηρεσίας της από τον Ιανουάριο του 2027, ύστερα από 62 χρόνια, ο Κώστας Μπακογιάννης αναζήτησε στο αρχείο της ΕΡΤ μια μοναδική στιγμή από τις εκπομπές του πατέρα του στη Γερμανία. Ο Παύλος Μπακογιάννης, πριν πέσει νεκρός το 1989 από τις σφαίρες της «17 Νοέμβρη», είχε αναλάβει την ενημέρωση του απόδημου ελληνισμού και είχε καταφέρει να γίνει μια καθαρή φωνή ενάντια στη δικτατορία, προβάλλοντας τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου.
Κώστας Μπακογιάννης – Το μήνυμα και η φωνή του πατέρα του
Ο Κώστας Μπακογιάννης, που έχασε τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία, συγκινείται κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με στιγμές της ζωής του Παύλου Μπακογιάννη και το αποτύπωμα που άφησε. Η πρόσφατη ανακοίνωση για το κλείσιμο της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle ήταν γι’ αυτόν ένα προσωπικό χτύπημα, καθώς συνδέεται άρρηκτα με τη φωνή και την παρουσία του πατέρα του. Μέσα από τη συγκινητική ανάρτηση, αναφέρθηκε και στις κασέτες που συνεχίζουν να του χαρίζουν άνθρωποι που άκουγαν τον Παύλο Μπακογιάννη, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη του.
Στην ανάρτησή του έγραψε μεταξύ άλλων: «Κάποιες φωνές δεν ήταν απλώς ραδιοφωνικές συχνότητες. Ήταν παρηγοριά, ανάσα, δημοκρατία. Η είδηση με βρήκε στο Βερολίνο. Η ελληνική υπηρεσία της Deutsche Welle μετά από 62 χρόνια ολοκληρώνει τη διαδρομή της. Για μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων που στα πέτρινα χρόνια αναγκάστηκαν να φύγουν και να ξενιτευτούν στη Γερμανία, ήταν γέφυρα με την πατρίδα. Στα χρόνια της δικτατορίας έγινε καθαρή φωνή δημοκρατίας και στήριγμα για τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Για μένα είναι βαθιά προσωπικό. Ήταν η φωνή του πατέρα μου. Ο ίδιος ήταν πολύ υπερήφανος γι’ αυτόν τον ρόλο. Ακόμη και σήμερα συναντώ ανθρώπους που μου λένε ότι τον άκουγαν, που θυμούνται τη φωνή του, που μου χαρίζουν κασέτες που έγραφαν για να τις ξανακούσουν. Ίσως τελικά αυτό να είναι το αποτύπωμα μιας ζωής. Να μένει στη μνήμη των ανθρώπων, πολύ μετά το τέλος μιας, όποιας, εκπομπής. Και να νιώθεις ότι κάτι από εκείνη τη φωνή συνεχίζει να σε συνοδεύει».
