Σε μια εξομολόγηση που συγκινεί και προβληματίζει, ο Τέρης Χρυσός μιλά με σπάνια ειλικρίνεια για τη ζωή, τη μουσική και τον χρόνο που περνά. Στα 87 του χρόνια, έχοντας διανύσει μια μακρά πορεία γεμάτη ταξίδια, επιτυχίες και συνεργασίες, κοιτάζει πίσω χωρίς απωθημένα αλλά και χωρίς ωραιοποιήσεις.

Από την αίσθηση πληρότητας και τη ρεαλιστική στάση απέναντι στον θάνατο, μέχρι την πικρία για την αδικία και την έλλειψη αναγνώρισης, ο σπουδαίος ερμηνευτής καταθέτει τη δική του αλήθεια. Η συνέντευξη που ακολουθεί -στην Espresso και τον Στέργιο Σαμαρτζή- δεν είναι απλώς μια αναδρομή καριέρας, αλλά η ανθρώπινη μαρτυρία ενός καλλιτέχνη που έζησε με αξιοπρέπεια, αγάπησε τη μουσική και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα σε τρεις γενιές.

Απόσπασμα από την συνέντευξη του Τέρη Χρυσού

Ύστερα από δεκαετίες στη μουσική, με ταξίδια, συναυλίες και συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες, πώς κυλά σήμερα η ζωή σας;

Είμαι πολύ χορτάτος από τη ζωή. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο, έχω πάει στην Αμερική 12 φορές. Έχω πάει Καναδά, Αυστραλία, σε όλη την Ευρώπη. Δεν έχω απωθημένα, τα έχω δει και τα έχω ζήσει όλα. Ότι έζησα το έζησα μέσω της δουλειάς μου. Είμαι ευχαριστημένος από την ζωή μου δεν ζητώ τίποτα. Έχω μεγαλώσει τρεις γενιές με τα τραγούδια μου. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες της δικής μου γενιάς έχουν φύγει από την ζωή, έχουμε μείνει 3-4 μόνο. Έτσι είναι η ζωή και νιώθω καλά με αυτό. Ακόμα και τον θάνατο τον αντιμετωπίζω πάρα πολύ ρεαλιστικά. Ας έρθει, φτάνει να μην υποφέρω. Αν μπορέσει να με βρει την ώρα που είμαι ξαπλωμένος, ακόμα καλύτερα. Δεν κάνω όνειρα πια, τα επόμενα χρόνια είναι πολύ λίγα για μένα – είμαι 87 ετών, μπορεί αύριο να μην υπάρχω. Όταν φύγω πιστεύω ότι θα πουν καλά λόγια για μένα, όχι επειδή ήμουν καλός τραγουδιστής, αλλά γιατί ήμουν καλός άνθρωπος. Ωστόσο, η υστεροφημία δεν με απασχολεί καθόλου.

Η μουσική σας έδωσε όσα χρειαστήκατε για να ζείτε με ηρεμία και αξιοπρέπεια;

Παίρνω μια τιμητική σύνταξη 750 ευρώ όπως καταλαβαίνετε δεν τρέχουν χρήματα από τα μπατζάκια μου. Δεν μπορώ να πω ότι ζω εύκολα, αλλά έχω να φάω και να δώσω έξω. Με στεναχώρησε που ακούστηκε ότι ζω σε άθλιες συνθήκες. Είμαι άνθρωπος νοικοκύρης. Τα χρόνια που δούλευα δεν έβγαζα πολλά χρήματα, διότι το είδος που εκπροσωπούσα η ποπ και το ελαφρύ, δεν είχε χρήμα. Με τις 1,000 δραχμές μεροκάματο που έπαιρνα δεν μπορούσα να κάνω περιουσία, διότι ζούσαν τρεις οικογένειες από εμένα. Ο Σταμάτης Κόκοτας τότε έπαιρνε τη βραδιά 30,000 δραχμές ενώ εγώ 1,000. Δεν μπορούσα να βγάλω εκατομμύρια αλλά ζούσα πάντα αξιοπρεπώς.

Στο κουδούνι του σπιτιού σας γράψατε και το πραγματικό σας επίθετο, «Χρυσογέλος» και το καλλιτεχνικό σας. Πώς προέκυψε τελικά το όνομα με το οποίο κάνατε καριέρα;

Δεν το άλλαξα εγώ – μου το άλλαξε ο Άλκης Στέας στη Θεσσαλονίκη σε έναν διαγωνισμό ταλέντων όταν ήμουν 20 χρονών. Τραγούδησα το Mambo Italiano κι έγινε χαμός. Με ρώτησε πως με λένε, του απάντησα «Λευτέρης Χρυσόγελος» και μου λέει «από σήμερα θα λέγεσαι Τέρης Χρυσός». Μου άρεσε πάρα πολύ – είναι μικρό, εύηχο και το αγάπησα.

Νιώθετε ότι η προσφορά σας στη μουσική αναγνωρίστηκε όπως θα έπρεπε ή νιώθετε αδικημένος;

Αισθάνομαι πολύ αδικημένος, γιατί έχω προσφέρει τόσα πολλά στο ελληνικό τραγούδι και δεν βρέθηκαν άνθρωποι να μου πουν ένα καλό λόγο ή να κάνουν κάτι καλό για μένα. Θέλω όταν πεθάνω, στον τάφο μου να γράφει «Τέρης Χρυσός, ο αδικημένος». Ένας τραγουδιστής που μου έκανε δεύτερη φωνή, πολύ μέτρια κιόλας, σήμερα έχει εκατομμύρια, έχει ένα σπίτι καταπληκτικό με ένα πιάνο λευκό στο σαλόνι του. Αυτό το θεωρώ αδικία. Γιατί; Τι παραπάνω είχε; Και πολλοί έχουν βγάλει εκατομμύρια με τραγουδάκια και δεν ξέρω με τι άλλα μέσα.