Η Ευγενία Σαμαρά άνοιξε την καρδιά της στην Έρη Βαρδάκη και στο Βήμα της Κυριακής, όπου μίλησε για την κρίση ηλικίας που έπαθε στα 30 της, ενώ αναφέρθηκε και στην απόφαση που πήρε να προχωρήσει σε κατάψυξη ωαρίων.
Η εξομολόγηση της Ευγενίας Σαμαρά
«Μεγαλώνοντας, τα τελευταία αρκετά χρόνια, αντιλαμβάνομαι ότι το νόημα όσων ψάχνω είναι κάτι πολύ εσωτερικό – σίγουρα όχι κάτι υλικό. Φυσικά χρειάζομαι ένα σπίτι και ένα αμάξι. Τίποτα όμως εξωγενές δεν μπορεί να με ολοκληρώσει. Το ότι μου αρέσει η δουλειά μου και θέλω να πηγαίνω καλά είναι άλλο ζήτημα.
Το πραγματικό νόημα βρίσκεται αλλού. Και τι εννοώ; Ότι εάν αύριο χαθούν όλα όσα έχω σήμερα, εγώ δεν θα πεθάνω. Αν είναι να “τελειώσω” επειδή μια παράσταση που παίζω δεν πετύχει ή επειδή θα χωρίσω με τον σύντροφό μου, τότε κάτι πάει στραβά μέσα μου. Αν μπορώ να υπάρξω όταν τα έχω χάσει όλα και να βρω ξανά τη ζωή μου, τότε, ναι, είμαι σε έναν καλό δρόμο. Να βρίσκω το νόημα μέσα μου λοιπόν, να μην ετεροκαθορίζομαι.
Προσπαθώ να είμαι συνειδητή όμως και να τα βάζω στην άκρη. Όλο και περισσότερο καταφέρνω να συγκεντρώνω την προσοχή μου στο εδώ και τώρα και να μην σκέφτομαι το παρελθόν ή το μέλλον. Στα 30 μου έπαθα μια μικρή κρίση ηλικίας. Είχε να κάνει κυρίως με το θέμα της μητρότητας. Προσωπικά απελευθερώθηκα όταν έκανα κατάψυξη ωαρίων. Ούτως ή άλλως αισθάνομαι πολύ μικρή, ότι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Γιατί ξυπνάω και λέω “τι καινούργιο θα μου φέρει σήμερα η μέρα;”. Και αυτό είναι δείγμα νεότητας, όχι απαραίτητα ηλικιακής, αλλά ψυχικής» εξομολογήθηκε η Ευγενία Σαμαρά.
Το ενδεχόμενο να αποκτήσει ένα παιδί
Σε συνέντευξή της, στην εκπομπή Χαμογέλα και Πάλι, μιλώντας για την γονεϊκότητα και πώς την αντιλαμβάνεται πλέον μέσα από την σειρά που πρωταγωνιστεί, “Έχω Παιδιά”, απαντά στο ενδεχόμενο να γίνει και εκείνη κάποια στιγή μητέρα, λέγοντας: «Η γονεϊκότητα μου φαίνεται δύσκολο πράγμα, μπράβο σε όσους το κάνουν. Θες πραγματικά να κάνεις το καλύτερο και να είσαι ψύχραιμος αλλά η ρημάδα η ζωή έρχεται και στο χαλάει. Πέρα από το κομμάτι το δικό μου που μπορεί να το σκέφτομαι, καταλαβαίνω περισσότερο την μητέρα μου. Καταλαβαίνω περισσότερο τους γονείς μου.
Την απόκτηση ενός παιδιού την αφήνω στη ζωή, πολλές φορές όσα πράγματα ήθελα δεν πήφγαν έτσι όπως τα ήθελα. Οπότε λέω άσε όπως τα φέρει η ζωή, γιατί θέλω να έχω και τον έλεγχο σε όλα, τώρα λέω αν είναι να γίνει θα γίνει. Σίγουρα αν καταφέρω να το κάνω δεν θα μπορέσω να το κάνω με οργάνωση. Οπότε αν είναι να έρθει, θα έρθει, αλλιώς θα προσπεράσει».
