Πριν από επτά χρόνια, η Σίσσυ Χρηστίδου ζούσε έναν έντονο έρωτα με τον Θοδωρή Μαραντίνη, τον οποίο εξυμνούσε δημόσια, περιγράφοντας τη σχέση τους ως παθιασμένη και γεμάτη ζωντάνια.
Σήμερα, εμφανίζεται ώριμη αλλά πληγωμένη, παραδεχόμενη την αφέλειά της και τις προδομένες προσδοκίες της.
Η αντίθεση ανάμεσα στο τότε και το τώρα αναδεικνύει τη μετάβαση από τη μαγεία του έρωτα στην σκληρή πραγματικότητα, με τη Σίσσυ να αναγνωρίζει πλέον τις ρωγμές και τις δυσκολίες που κάποτε αγνοούσε.
Η αλλαγή αυτή αντικατοπτρίζει μια πορεία απόλυτης αγάπης προς μια ωριμότητα που συνοδεύεται από βαθιές πληγές.
Πιο αναλυτικά
Όταν πριν από 7 χρόνια η Σίσσυ Χρηστίδου έκανε το πρώτο της Q&A, τίποτα δεν προμήνυε τον συναισθηματικό κυκεώνα που θα ακολουθούσε. Γιόρταζε τους 400.000 ακόλουθους, βρισκόταν σε μια περίοδο βαθιάς, σχεδόν εφηβικής ευφορίας και απαντούσε με χαμόγελο σε ερωτήσεις για τον έρωτά της με τον Θοδωρή Μαραντίνη. Τότε, όλα έμοιαζαν σταθερά, τρυφερά, σχεδόν κινηματογραφικά. Τώρα, επτά χρόνια μετά, η ίδια παραδέχεται: «Μεγάλωσα σε ένα ροζ συννεφάκι. Αναλαμβάνω την ευθύνη της αφέλειας. Τώρα που το βλέπω απ έξω, κι εγώ απορώ. Μου φαίνεται τρομερά πληγωτικό όλο αυτό που συμβαίνει».
Η αντίθεση είναι συγκλονιστική. Στο παλιό εκείνο Q&A, η Σίσσυ μιλούσε σαν γυναίκα που είχε βρει το άλλο της μισό. «Το αγόρι μου είναι πολύ γλυκό και ρομαντικό και φροντίζει να κάνει για μένα, όλα αυτά που είχα ονειρευτεί σαν κορίτσι», έλεγε. «Ήξερα ότι αυτός ο άντρας θα καθορίσει τη ζωή μου από την πρώτη στιγμή που τον είδα». Τα μάτια της έλαμπαν όταν περιέγραφε τη γνωριμία τους, μια στιγμή που την ένιωθε σαν σκηνή από ταινία, σαν μια συνάντηση προκαθορισμένη από τη μοίρα.
Και δεν ήταν μόνο ο τόνος της· ήταν και το περιεχόμενο. Μιλούσε για μια σχέση γεμάτη ένταση και πάθος: «Ζούμε με πάρα πολύ πάθος… με την ίδια ένταση που αγαπιόμαστε, με την ίδια ένταση θα τσακωθούμε και θα πάρουμε αποστάσεις. Θα ξαναβρεθούμε και θα είναι παθιασμένη η σχέση μας. Δεν έχω βαρεθεί ούτε μια μέρα σε αυτή τη σχέση, 13 χρόνια ούτε μια μέρα». «Ναι Θοδωρή μου σε αγαπάω!» απάντησε σε μια ερώτηση – ανάμεσα στις χιλιάδες- του άντρα της που την ώρα του live της έκανε ερώτηση μέσα από το διαδικτυακό προφίλ του… «Να απαντήσουμε και στο παιδί μας για να μην σκάει…» συμπλήρωσε εκείνη…
«Ζούμε με πάρα πολύ πάθος». Αυτή η φράση τότε ακουγόταν σαν ύμνος στον έρωτα. Σήμερα ακούγεται σαν προειδοποίηση που η ίδια δεν έβλεπε. Γιατί πίσω από το «πάθος» πολλές φορές κρύβεται ο κύκλος της φθοράς, της έντασης, της εξάντλησης. Εκείνη όμως το βίωνε σαν φυσιολογικό: «Αν δούμε ότι πάει να βαλτώσει κάτι, προσπαθούμε να ξαναφέρουμε τη ζωντάνια… εννοείται ότι υπάρχουν περίοδοι που το έχουμε χάσει, που παίρνουμε αποστάσεις μεταξύ μας… και αυτό το αγκαλιάζουμε, δεν το πολεμάμε».
Ήταν το πορτρέτο μιας γυναίκας βαθιά ερωτευμένης, αφοσιωμένης, με πίστη στον άνθρωπό της. Επέμενε ότι αυτή η σχέση έχει χώρο και χρόνο για τον καθένα, ότι αυτό είναι το μυστικό που τους κρατάει «ερωτευμένους, αγαπημένους και θετικούς απέναντι στη ζωή». Υπερασπιζόταν τη σχέση τους σε κάθε της λέξη, αναφέροντας ακόμη και ότι «όλα τα τραγούδια τα έχει γράψει για εμένα» και πως το πιο αγαπημένο της ήταν ο «Αύγουστος» — επειδή Αύγουστο γνωρίστηκαν.
Η εικόνα τότε ήταν καθαρή: μια γυναίκα που ζούσε μέσα από τον έρωτά της, που είχε επενδύσει συναισθηματικά και οικογενειακά, που πίστευε ακράδαντα στη δεμένη αλλά ταραχώδη σχέση τους. Μια γυναίκα που έλεγε: «Εμείς σαν οικογένεια είμαστε ενωμένοι».
Δες τι έλεγε στο κανάλι της στο youtube στο 11:58:
Από το ροζ συννεφάκι στη σκληρή προσγείωση
Επτά χρόνια μετά, όμως, βλέπουμε μια άλλη Σίσσυ. Στο vidcast του Ανέστη Ευαγγελόπουλου εμφανίστηκε μια γυναίκα ώριμη, αλλά εμφανώς πληγωμένη από έναν άντρα που αγάπησε και πίστεψε πολύ. Η αφέλεια που παραδέχεται δεν είναι απλώς μια παραδοχή λάθους· είναι μια δημόσια παραδοχή προδομένων προσδοκιών. Σήμερα δεν μιλάει με πάθος πια για τον Θοδωρή Μαραντίνη, μιλάει με θλίψη. Δεν μιλάει για ένταση· μιλάει για πληγές. Οι φράσεις της βγαίνουν με βάρος: «Μεγάλωσα σε ένα ροζ συννεφάκι. Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη της αφέλειας. Τώρα που το βλέπω απ έξω και εγώ απορώ. Μου φαίνεται τρομερά πληγωτικό όλο αυτό που συμβαίνει» – δείτε εδώ όλα όσα εξομολογήθηκε. Αυτή η δήλωση φανερώνει μια γυναίκα που πλέον έχει απόσταση από τον παλιό της εαυτό. Που μπορεί να βλέπει αντικειμενικά όσα κάποτε δικαιολογούσε στο όνομα του έρωτα. Που συνειδητοποιεί ότι το ροζ συννεφάκι που καθόταν επάνω του και την ταξίδευε, τελικά δεν υπήρχε ποτέ.
Η αντίθεση ανάμεσα τότε και τώρα είναι η απόσταση ανάμεσα στη μαγεία του έρωτα και στην πραγματικότητα. Τότε, η Σίσσυ έβλεπε τη σχέση σαν παραμύθι — παθιασμένο, ζωντανό, γεμάτο κύματα αλλά και ασφάλεια. Σήμερα, βλέπει τις ρωγμές, τα κενά, τις δυσκολίες που δεν ήθελε να παραδεχτεί.
Τότε, η Σίσσυ έμοιαζε με μια γυναίκα απόλυτα παραδομένη στον έρωτα. Χωρίς φίλτρο, χωρίς άμυνες, χωρίς απόσταση. Μια γυναίκα που πίστευε αληθινά στη σχέση της και στην οικογένειά της.
Σήμερα, μοιάζει με μια γυναίκα που ξύπνησε απότομα. Που βλέπει πια τις αλήθειες χωρίς ρομαντισμό. Που δεν μιλάει με θυμό, αλλά με πληγή. Και αυτό —όσο κι αν πονάει— είναι σημάδι ωριμότητας.
Η Σίσσυ του τότε ήταν ερωτευμένη. Η Σίσσυ του σήμερα είναι πληγωμένη, πολύ πληγωμένη και αυτές οι πληγές δεν θα κλείσουν ποτέ.
Γιατί μέσα στα 7 χρόνια που πέρασαν βρίσκεται όλη η διαδρομή μιας γυναίκας που αγάπησε δυνατά —και πληγώθηκε εξίσου δυνατά.
