Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης δεν χρειάζεται συστάσεις. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με μια ολόκληρη εποχή, αφού φέρει την κληρονομιά ενός πατέρα-θρύλου του ελληνικού τραγουδιού. Κι όμως, ο ίδιος δεν έμεινε ποτέ στη σκιά· με το δικό του ταλέντο, το πάθος και τη συνέπεια, κατάφερε να χαράξει τον δικό του δρόμο. Με αφορμή την μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στον «Σερ» της ελληνικής μουσικής (δείτε φωτογραφες), ο Γρηγόρης μιλάει στο «Λοιπόν» και στον Ανδρέα Θεοδώρου για τις αναμνήσεις που τον καθορίζουν, αλλά και για το πώς ισορροπεί ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη ζωή.

Όσα αποκάλυψε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης για τον πατέρα του

-Ποια είναι τα συναισθήματα σας γι’ αυτή τη μεγάλη συναυλία αφιέρωμα στον πατέρα σας Γρηγόρη Μπιθικώτση που πραγματοποιείται στις 17 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο;

Δεν μπορώ παρά να είμαι ευτυχισμένος και συγκινημένος. Η συναυλία αυτή είναι μια μεγάλη γιορτή για τον Γρηγόρη. Όλοι αυτοί οι αξιόλογοι ερμηνευτές που συμμετέχουν έρχονται με κίνητρο την αγάπη τους για τον πατέρα μου και αυτό από μόνο του είναι αξιοθαύμαστο και συγκινητικό. Ο Λάκης Λαζόπουλος θα δώσει τη δική του πινελιά στην εκδήλωση, τη δική του ματιά στον Μπιθικώτση. Όλο αυτό το είδε με την ψυχή του και τον ευχαριστώ πάρα πολύ. Ο μαέστρος Νίκος Στρατηγός έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Από όλους τους συντελεστές είδα αγάπη για αυτό που κάνουν γι’ αυτό είπα αμέσως το ναι για όλο αυτό. Ξέρω ότι ο Γρηγόρης ήταν ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος και αυτό ήταν το μεγαλείο του.

-Ποιο είναι το μυστικό που τα τραγούδια του πατέρα σας τραγουδιούνται από μικρά παιδιά μέχρι σήμερα;

Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου με πρωταγωνιστές τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Διονύση Παπαγιανόπουλου και άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι έβαλαν γερά θεμέλια στη μουσική και τον πολιτισμό μας για να μπορούμε σήμερα εμείς να υπάρχουμε και να τραγουδάμε.

-Το όνομα του πατέρα σας λειτούργησε ποτέ σαν βάρος στη ζωή σας;

Από πολύ μικρός συμφιλιώθηκα με το όνομα που κουβαλάω. Κατάλαβα πολύ γρήγορα πριν καν ασχοληθώ με το τραγούδι πως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης είναι ένας και δεν ξαναγίνεται. Είμαι πάρα πολύ περήφανος που κουβαλάω το όνομα και το επίθετο του πατέρα μου. Επίσης την κληρονομιά του γιατί με έχει ορίσει μοναδικό κληρονόμο του σε όλο του το έργο, το οποίο είναι δύσκολο. Οπότε μόνο περήφανος μπορώ να αισθάνομαι. Πιο πολύ δηλαδή αισθάνομαι περηφάνια παρά βάρος.

-Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το τραγούδι;

Θα συμβούλευα τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το τραγούδι, πάνω από όλα η αγάπη να είναι το κίνητρο τους. Θέλει πάρα μα πάρα πολλή δουλειά όλο αυτό και θέλει μια πάρα πολύ σοβαρή επιλογή τραγουδιών για να πεις κάποια τραγούδια που μετά από κάποια χρόνια μπορεί να τα ακούσει κάποιος και να θυμηθεί ότι κάποια στιγμή υπήρξες.

-Έχετε δηλώσει πως ο μπαμπάς σας έφυγε με κάποιο παράπονο…

Ναι έφυγε με το παράπονο ότι οι άνθρωποι πλέον δεν βοηθούν και δεν δείχνουν κάποιον που έχει αξία να πάει λίγο παραπέρα. Αυτό ήταν το μεγάλο του παράπονο. Εκείνος πάντα βοηθούσε και έδειχνε όποιον θεωρούσε ότι άξιζε.

-Ο ίδιος δέχτηκε αχαριστία;

Όχι εκείνος, αλλά επειδή θεωρούσε ότι ο ίδιος και η δική του γενιά βοηθούσαν κάποιον που άξιζε, θα το έκανε και η επόμενη αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Θα έπρεπε όταν βλέπουμε έναν καλό τραγουδιστή ή μια καλή τραγουδίστρια να του δίνουμε μια ώθηση και να λέμε έστω μια καλή κουβέντα για εκείνον.

-Ποιες ήταν οι συμβουλές του που τις κρατάτε σαν φυλαχτό;

Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που μου έλεγε πάντα να έχω υπομονή, επιμονή και καλή καρδιά.

-Πήρατε πολλή αγάπη από εκείνον έτσι δεν είναι;

Την αγάπη που πήρα από εκείνον μέχρι που έκλεισε τα μάτια του δεν ήξερα πώς να την ανταποδώσω. Ήταν πραγματικά ατελείωτη. Ήταν ένας άνθρωπος απλός, γενναιόδωρος, δοτικός και πραγματικά μέχρι που έφυγε από τη ζωή δεν σταμάτησε να βοηθάει καλλιτέχνες. Από τα χέρια του βγήκαν η Βίκυ Μοσχολιού, η Πόλυ Πάνου και πολλοί άλλοι.

-Ποιος είναι ο στόχος σας μέσα από αυτή τη συναυλία;

Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η συναυλία θα είναι μια αφορμή οι νέοι να έρθουν πιο κοντά μας, να μάθουν τις ρίζες μας, τον πολιτισμό μας. Να ξέρουν ποιοι έστρωσαν αυτό το χαλί για να υπάρχει η ελληνική μουσική. Είναι σημαντικό να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής και να ακούμε ότι θέλουμε, αλλά πρέπει να ξέρουμε από που προήλθαμε και ποιοι έδωσαν τις βάσεις. Ο Γρηγόρης έβαλε τις βάσεις. Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση το κεφάλαιο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Ήταν ένας τεράστιος συνθέτης, ένας εξαιρετικός ερμηνευτής που, παραπονιάρικα πολλές φορές, μου έλεγε ότι η ιδιότητα του τραγουδιστή επισκίασε αυτή του συνθέτη. Ήταν το παράπονο του και όχι άδικα γιατί είχε γράψει πολύ μεγάλες επιτυχίες ο ίδιος.

-Πέρασε πάντως από πολλές δυσκολίες…

Δεν παράτησε ποτέ το μπουζούκι από τα χέρια του γιατί με αυτό μεγάλωσε, αυτό τον έβαλε μέσα στα πράγματα. Πέρασε πολύ δύσκολα στα παιδικά του χρόνια και μέχρι να καταφέρει να καταξιωθεί του είχαν απαγορεύσει να τραγουδάει και του είχαν βάλει βέτο να παίζει μόνο μπουζούκι, γιατί του έλεγαν ότι «γκαρίζει». Είχε αποθαρρυνθεί, είχαν πέσει τα φτερά του και αυτό τον οδήγησε να δίνει τραγούδια σε άλλους τραγουδιστές μέχρι που συστήθηκε στο πλατύ κοινό και έδωσε πρώτη φορά τη φωνή του στην ελληνική δισκογραφία με το «Γεννήθηκες για την καταστροφή» σε δική του σύνθεση το 1950. Έτσι ξεκίνησε ως τραγουδιστής.

-Γιατί τον χαρακτηρίζετε ως μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη;

Γιατί τραγούδησε όλο το ελληνικό ρεπερτόριο και την αφρόκρεμα των Ελλήνων συνθετών. Αν θα μπορούσαμε να βάλουμε κάποιον τραγουδιστή δίπλα του σε εύρος ρεπερτορίου θα έμπαινε μόνο η Βίκυ Μοσχολιού. Μου έλεγε ότι έχει τραγουδήσει από τις «Βεργούλες» μέχρι το «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» και αναρωτιόταν πού ανήκει. Αναρωτιόταν αν ήταν έντεχνος, ή λαϊκός τραγουδιστής. Υπάρχουν τελικά άνθρωποι που δεν μπορούν να μπουν σε κατηγορίες. Ο Γρηγόρης ήταν ολοκληρωτικός. Ήταν ένας ερμηνευτής που θα σου έλεγε τα ρεμπέτικα του Μάρκου και θα ανατρίχιαζες. Επίσης θα σου έλεγε μελοποιημένη ποίηση είτε του Σεφέρη είτε του Ελύτη και θα έλεγες τι συμβαίνει τώρα εδώ. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπιστεί σαν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη… Κάθε συναυλία πάντως για τον πατέρα μου με συγκινεί, ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την απουσία του και πάντα αισθάνομαι ότι τον έχω δίπλα και κοντά μου.