Η Σίσσυ Χρηστίδου μοιράστηκε μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram, εκφράζοντας τα συναισθήματά της για το κενό που αφήνουν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν και ανεξαρτητοποιούνται. Η παρουσιάστρια, μητέρα δύο αγοριών, αναφέρθηκε στη σιωπή που εισβάλλει στην καρδιά των γονιών όταν τα παιδιά τους δεν ζητούν πλέον τη συμβουλή τους και αρχίζουν να ζουν αυτόνομα. Παρά την υπερηφάνεια της για την εξέλιξη των γιων της, η Χρηστίδου παραδέχεται ότι η μητρότητα ενηλίκων παιδιών απαιτεί να μάθεις να αγαπάς από απόσταση, με μια αγάπη που παραμένει σιωπηλή αλλά πανίσχυρη.
Πιο αναλυτικά
Η Σίσσυ Χρηστίδου, εχθές, Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου το βράδυ, προχώρησε σε μια πολύ συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Συγκεκριμένα, η παρουσιάστρια της εκπομπής «Χαμογέλα και Πάλι» μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους ένα κείμενο που την έκανε να βάλει τα κλάματα όταν το διάβαζε, το οποίο μιλά για το «κενό» που αφήνουν τα παιδιά όταν πια έχουν μεγαλώσει και ανεξαρτητοποιούνται σιγά σιγά από τους γονείς τους.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Σίσσυ Χρηστίδου έχει αποκτήσει δύο παιδιά με τον πρώην σύζυγό της, Θοδωρή Μαραντίνη: τον Φίλιππο-Ραφαήλ ο οποίος είναι 17 χρονών, και τον Μιχαήλ Άγγελο, ο οποίος είναι 12 ετών. Η ίδια, φαίνεται να δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι τα παιδιά της μεγαλώνουν, ενώ, είναι πολύ υπερήφανοι για τους άντρες που έχουν γίνει.
Η συγκινητική ανάρτηση της Σίσσυς Χρηστίδου για τους γιους της
Αρχικά, η Σίσσυ Χρηστίδου, απευθυνόμενη στο κοινό της έγραψε ότι θα μοιραστεί το εν λόγω κείμενο λέγοντας χαρακτηριστικά: «Γιατί σιγά που θα κάθομαι να κλαίω μόνη μου…».
Ενώ, σε δεύτερο story, μοιράστηκε το κείμενο που την έκανε να συγκινηθεί, το οποίο είναι: «Κανείς δεν σε προετοιμάζει για τη σιωπή που αφήνουν τα παιδιά όταν μεγαλώνουν. Όχι τη σιωπή ενός άδειου σπιτιού, αλλά τη σιωπή που τρυπώνει στην καρδιά σου όταν δεν σε ρωτούν πια τι να κάνουν, όταν δεν ζητούν πια τη συμβουλή σου, όταν αρχίζουν να ζουν χωρίς εσένα. Κι εσύ χαμογελάς, φυσικά. Γιατί αυτό ήθελες: να τα δεις να πετούν. Αλλά μέσα σου… κάτι σπάει. Γιατί το να είσαι μητέρα ενηλίκων παιδιών είναι κάτι άλλο…
…Είναι να δαγκώνεις τα λόγια σου όταν βλέπεις ότι κάνουν λάθος. Είναι να καταπίνεις την παρόρμηση να τα καλέσεις όταν δεν απαντούν. Είναι να μαθαίνεις να αγαπάς χωρίς να εισβάλλεις. Είναι να κοιτάς από μακριά, με τα χέρια ακίνητα και την καρδιά να τρέμει. Γιατί, βαθιά μέσα της, μια μάνα δεν σταματά ποτέ να νοιάζεται. Απλώς μαθαίνει να το κάνει από τις σκιές. Από μια γωνιά. Από μια προσευχή. Κι αυτή είναι μια μορφή αγάπης που κανείς δεν βλέπει. αλλά που κρατάει τα πάντα. Το να είσαι μητέρα ενός ενήλικου παιδιού σημαίνει να αποδέχεσαι πως δεν είσαι πια το κέντρο της ζωής του αλλά να συνεχίζεις να το αγαπάς σαν να ήσουν. Γιατί υπάρχουν αγάπες που δεν σβήνουν, απλώς μαθαίνουν να περιμένουν στη σιωπή*».
