Η απώλεια του Μανώλη Λιδάκη, έχει προκαλέσει ρίγη συγκίνησης, μεγάλης στεναχώριας και πόνου, όχι μόνο στους συγγενείς και στους οικείους του, αλλά πανελλαδικά, στον κόσμο που τον αγάπησε, τον θαύμασε, που πόνεσε και έκλαψε με τα τραγούδια του, αλλά και που χάρηκε, χόρεψε και γλέντησε με αυτά.

Ο Μανώλης Λιδάκης ήταν ο σοβαρός καλλιτέχνης, ο μετρημένος άνθρωπος, που ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τη δημόσια εικόνα του, αντίθετα, έκανε τη δουλειά του, κι επέστρεφε στην καθημερινότητά του, στον κόσμο των απλών ανθρώπων.

Αυτό ήταν κάτι που το “πλήρωσε”, καθώς όταν χρειάστηκε να αναζητήσει δουλειά, δεν άνοιξε καμία “πόρτα” για εκείνον.

Ο Μανώλης Λιδάκης ξεχάστηκε από ανθρώπους που είχε βοηθήσει

Άνθρωποι που τους είχε βοηθήσει, τον ξέχασαν, δεν ενδιαφέρθηκαν για το που βρίσκεται, τι κάνει και πως είναι, σε προσωπικό επίπεδο, αφού επαγγελματικά γνώριζαν πολύ καλά, ότι δεν ήταν ενεργός, όπως παλαιότερα, άρα και από οικονομικής άποψης, δεν ήταν σε καλή κατάσταση.

Σύντροφος στη ζωή του, δεν υπήρχε, για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν μόνος του και συνεχώς “βούλιαζε” στη μοναξιά και τη μοναχικότητά του. Τα δύο αδέλφια του, ο Γιάννης και η Χαρά, ήταν πάντα δίπλα του, στο πλευρό του, τον στήριζαν και τον φρόντιζαν με αγάπη και αφοσίωση.

Ο Μανώλης Λιδάκης, είχε αφήσει τον εαυτό του, δεν τον ενδιέφερε πλέον η εικόνα του και είχε μεγάλη απογοήτευση. Άρχισε να παίρνει κιλά, να μην προσέχει τη διατροφή του, να μην τον ενδιαφέρει τίποτα. Είχε παραιτηθεί, κάτι που το παραδεχόταν κι ο ίδιος στους δικούς τους ανθρώπους, τους συγγενείς και φίλους, οι οποίοι αξίζει να αναφερθεί ότι ήταν άνθρωποι εκτός από το χώρο του τραγουδιού.

Γύρισε στην Κρήτη, την ιδιαίτερη πατρίδα του, γιατί ήθελε να απομονωθεί, να μείνει μακριά, από τους ανθρώπους που κάποτε βοήθησε, συνεργάστηκε, μοιράστηκε στιγμές χαράς, επιτυχίας και κανείς δεν βρέθηκε να του απλώσει το χέρι συμπαράστασης…