Ο Μίμης Δομάζος, ο «στρατηγός» του ελληνικού ποδοσφαίρου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, σύμφωνα με πληροφορίες του ΣΚΑΪ.

Βρισκόταν διασωληνωμένος για δύο περίπου ημέρες στον Ερυθρό Σταυρό.

Ο Μίμης Δομάζος θεωρήθηκε – και όχι άδικα – ο κορυφαίος παίκτης που έχει περάσει μέχρι σήμερα από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ήταν για δύο ολόκληρες δεκαετίες ο «σημαιοφόρος» του Παναθηναϊκού και του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο παίκτης που ξεχώρισε για τη δεξιοτεχνία που διέθετε, για το θέαμα που πρόσφερε στην εξέδρα, για την ουσία που διέκρινε το παιχνίδι του.

Από τα πρώτα βήματα στην κορυφή

Γεννήθηκε στους Aμπελόκηπους στις 22 Iανουαρίου 1942. Tο σπίτι της οικογένειάς του ήταν απέναντι από τη θύρα 12, της Λεωφόρου, και στο διπλανό γηπεδάκι, ο πιτσιρικάς Mίμης κλότσησε για πρώτη φορά την ασπρόμαυρη μπάλα.

Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Άμυνα Αμπελοκήπων, όμως όλα έδειχναν πως το μέλλον του ανήκει στον Παναθηναϊκό. Το Νοέμβριο του 1958, ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού θέλησε να διαπιστώσει από μόνος του αν όσα ακούγονταν για τον νεαρό τότε Δημήτρη ήταν αλήθεια. Τον επισκέφθηκε σε μια από τις προπονήσεις του και εντυπωσιάστηκε από τις ικανότητές του. Ο Γκλίσοβιτς εισηγήθηκε αμέσως στη διοίκηση του τριφυλλιού για την απόκτησή του.

Παναθηναϊκός από κούνια ο Δομάζος δε θα μπορούσε να αρνηθεί την πρόταση αυτή κι έτσι, στο Κύπελλο Χριστουγέννων το 1958 έκανε την ανεπίσημη πρεμιέρα του με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας κόντρα στην ΑΕΚ.

Το καλοκαίρι του 1959 έγινε η οριστικοποίηση της μεταγραφής του στο τριφύλλι ενώ αμέσως μπήκε και στην Εθνική Ομάδα. Ο Μίμης Δομάζος έγινε ο «στρατηγός» του Παναθηναϊκού και της εθνικής και άρχισε να σπάσει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ενώ η καριέρα του μετρά 13 τίτλους.

Δέκα Πρωταθλητή (εννέα με τον Παναθηναϊκό τις περιόδους 1960, 61, 62, 64, 65, 69, 70, 72, 77 και ένα με την AEK το 1979) και τρεις Kυπελλούχου (με τον Παναθηναϊκό το 1967, 69 και 77), αλλά κι ο μοναδικός που βρέθηκε ως αρχηγός ελληνικής ομάδας σε τελικό ποδοσφαιρικής διοργάνωσης της Eυρώπης (η συμμετοχή στον τελικό του Kυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971, είναι η χρυσή στιγμή του Παναθηναϊκού, του Δομάζου και γενικότερα του ποδοσφαίρου μας).

Aκόμη ο Mίμης έπαιξε 21 χρόνια στην Eθνική ομάδα (ντεμπούτο στις 2 Δεκεμβρίου 1959 στο γήπεδο της Λεωφόρου στο 1-3 με τη Δανία και φινάλε στις 11 Nοεμβρίου 1980, στο ίδιο γήπεδο, στο φιλικό 3-3 με την Aυστραλία).

Σε 502 ματς φορούσε τα «πράσινα» και σε 34 τα «κίτρινα» της AEK, που αποτέλεσε γιʼ αυτόν, μια μικρή (αλλά επιτυχημένη) παρένθεση.
Aπό τον Mάιο του 1978, έως τον Δεκέμβριο του 1980, όταν κατόπιν πρωτοβουλίας της νεοσύστατης ΠAE Παναθηναϊκός και προσωπικά του πρόεδρου κ. Γιώργου Bαρδινογιάννη, επέστρεψε στη Λεωφόρο, για να ολοκληρώσει την καριέρα του στο «σπίτι» του.

Ο Μίμης Δομάζος ήταν ένας από τους τελευταίους λαμπαδηδρόμους που μετέφερε την φλόγα μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο, για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.

Σε συνεντεύξεις του ο Μίμης Δομάζος μιλούσε για τη ζωή του, που ήταν ταγμένη στον αθλητισμό.

«Όσο έπαιζα ποδόσφαιρο κοιμόμουν από τις 7 το απόγευμα. Υπάρχει σήμερα νεαρός 16 και 17 ετών που να κοιμάται από τις 7 το απόγευμα; Ξύπναγα κάτα τις 9, πήγαινα στην προπόνηση κανονικά, έκανα ζωή επαγγελματία, παρόλο που δεν ήμουν επαγγελματίας. Δεν κάπνιζα, δεν έπινα και ακόμα μέχρι σήμερα αν μου πείτε καφέ και τσιγάρο δεν ξέρω από αυτά. Μόνο σοκολάτα πίνω.

Πρέπει να είσαι σωστός, η ζωή σου να είναι μετρημένη, κάθε Κυριακή ο κόσμος έρχεται να σε δει κι εσύ πρέπει να είσαι σωστός. Δε λέγανε πάμε να δούμε τον Παναθηναϊκό, λέγανε πάμε να δούμε το Δομάζο με την παρέα τουΈπαιξα 22 χρόνια και τα 22 χρόνια ήμουν στη πρώτη γραμμή. Για να είμαι στην πρώτη γραμμή όλα αυτά τα χρόνια, κι από τα 30 παιχνίδια να παίζω τα 28 καλά και να είμαι πρώτος, έκανα πάρα πολύ σωστή και διατροφή και ζωή. Δεν είναι εύκολο το ποδόσφαιρο.

Εγώ όλη την βδομάδα προετοιμαζόμουν ποιος θα έρθει πάνω μου. Ένας θα είναι; Δύο; Όπως πάνε οι Τορέρο στον ταύρο επάνω και του πετάνε τα βέλη επάνω για να τον εξασθενίσουν για να έρθει μετά ο ταυρομάχος για να σκοτώσει τον ταύρο έτσι ήμουν κι εγώ. Έτρεχα, τον έφερνα όπου ήθελα τον παίκτη γιατί είχα πολλά πνευμόνια και δεν κουραζόμουν, και μόλις τους έβλεπα έτοιμους τους κορόιδευα. Έτσι ήμουν σαν τον ταυρομάχο..» είχε εξομολογηθεί.

Ο γάμος με τη Βίκυ Μοσχολιού, οι δυο κόρες και ο γιος που δεν έζησε

Στην ηλικία των 21 μόλις ετών, ο Μίμης Δομάζος πέρα από ένας κορυφαίος ποδοσφαιριστής θεωρούνταν και γόης της εποχής. Ένα βράδυ, μαζί με μερικούς συμπαίκτες του βρέθηκαν σε ένα μαγαζί που εμφανιζόταν η 20χρονη τότε, Βίκυ Μοσχολιού, η οποία δεν είχε γίνει ακόμη πρώτο όνομα.
Εκεί γνωρίστηκαν για πρώτη φορά οι δυο τους. Δυο μέρες αργότερα, μαζί με δυο φίλους του ο Μίμης Δομάζος θα βρεθεί ξανά στο ίδιο μαγαζί.

«Εγώ ήθελα να πάω να του μιλήσω, αλλά ντρεπόμουν. Στο πρόγραμμά μας ήταν δύο κορίτσια, οι αδερφές Γεωργούλη, που ήταν πολύ πιο θαρραλέες από μένα. Τις πιάνω και τους λέω ότι και εγώ θέλω να κατέβω στο τραπέζι του Μίμη. “Θα κάνω πως πάω αλλού και όταν είμαι κοντά στο τραπέζι σας, θα με φωνάξετε στην παρέα σας”. Έλα όμως που δεν με φωνάζουν και αναγκάζομαι να βγω έξω από το μαγαζί!

Μπαίνοντας ξανά στο μαγαζί, επιτέλους με φώναξαν τα κορίτσια να πάω να κάτσω. Ο Μίμης εμένα ήθελε. Είχε καταλάβει τι είχε γίνει και γέλαγε. Από εκεί και πέρα ερχόταν τακτικά στην “Τριάνα”» είχε εξομολογηθεί η ίδια η Βίκυ Μοσχολιού σε συνέντευξή της για τη γνωριμία τους.

Το 1966 θα αποφασίσουν πως θέλουν νσ ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Η είδηση, όπως είναι φυσικό, έγινε πρώτο θέμα στις κοσμικές στήλες εφημερίδων και περιοδικών, που ασχολούνταν μήνες ολόκληρους με τις λεπτομέρειες της προετοιμασίας του γάμου τους.

Ο γάμος τους είχε προγραμματιστεί για τον Μάιο, οι πολιτικές αναταράξεις όμως στη χώρα με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου θα κάνει το ζευγάρι να αναβάλει για λίγο το ευτυχές γεγονός.

Τελικά, Μίμης Δομάζος και Βίκυ Μοσχολιού παντρεύτηκαν την Πρωτομαγιά του 1967 στη Μητρόπολη Αθηνών. Ώρες πριν ξεκινήσει το μυστήριο, πάνω από 30.000 άνθρωποι -δημοσιογράφοι, θαυμαστές, περίεργοι- κατέκλυσαν την περιοχή, από το Σύνταγμα ως τη Μητρόπολη! Ανήσυχος μήπως η κατάσταση βγει εκτός ελέγχου, ο παπάς τηλεφώνησε στη Βίκυ και στον Μίμη και τους παρακάλεσε να κάνουν το μυστήριο νωρίτερα -στις 6, αντί για τις 8, όπως ήταν προγραμματισμένο- αλλά η νύφη δεν ήταν ακόμα έτοιμη. Tελικά, ο γάμος δεν έγινε ούτε στις 8, μιας και η Βίκυ- αφού έφτασε με μεγάλη δυσκολία στην εκκλησία- δεν μπορούσε να βγει από το αυτοκίνητο, που ήταν περικυκλωμένο ασφυκτικά, από κόσμο.

Όταν πλησίασε τον Μίμη -θα διηγούνταν, αργότερα, η Μοσχολιού- το «κύμα» που είχε δημιουργήσει η λαοθάλασσα, πήγαινε εκείνη από την μια μεριά και τον Δομάζο από την άλλη. Ευτυχώς, βρέθηκε δίπλα της ένας φίλος της παλαιστής, ο οποίος της άνοιξε το δρόμο και την πήγε σχεδόν σηκωτή στην εκκλησία, όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο.

Από το πολύ σπρώξιμο, στη διάρκεια του μυστηρίου, η Βίκυ έχασε τη βέρα της -γεγονός που, όταν μαθεύτηκε, θεωρήθηκε μεγάλη γρουσουζιά. Ευτυχώς, την επόμενη μέρα, κάποιος την βρήκε και της την επέστρεψε.

Στις 15 Οκτωβρίου του 1967, η Βίκυ Μοσχολιού έφερε στον κόσμο την πρώτη κόρη τους, την Ράνια. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, στις 11 Δεκεμβρίου του 1968, γεννήθηκε και η δεύτερη κόρη τους, η Βαγγελίτσα. Στις 14 Μαΐου του 1973 , θα έρθει στον κόσμο ακόμη ένα παιδί, -ένας γιος που όμως δεν έζησε.

Η Βίκυ Μοσχολιού μπήκε στο μαιευτήριο στον όγδοο μήνα γιατί είχε πόνους και η μαία προκάλεσε πρόωρο τοκετό. Γεννήθηκε ένα αγοράκι, το οποίο έπρεπε να μπει σε θερμοκοιτίδα. Θερμοκοιτίδα, όμως, δεν υπήρχε τότε σε όλα τα μαιευτήρια -χρειάστηκε να τρέξει ο Δομάζος και να πάρει μία από το Παίδων. Ο χρόνος που μεσολάβησε μέχρι να πάει και να γυρίσει, αποδείχτηκε μοιραίος. Τρεις μέρες αργότερα έχασαν το μωρό τους, αφού πρόλαβαν και το «αεροβάφτισαν» Αλέξανδρο. Ο χαμός του, στοίχισε πολύ και στους δυο.

Το διαζύγιο και ο δεύτερος γάμος

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά το τραγικό αυτό γεγονός θα σκάσει σαν «βόμβα» η είδηση του διαζυγίου τους. Τα δημοσιεύματα της εποχής ανέφεραν ως κύρια αιτία του χωρισμού τους τον διαφορετικό τρόπο ζωής τους.

Οι δυο τους ωστόσο διαχειρίστηκαν όλες τις φήμες και τα κουτσομπολιά με απόλυτη αξιοπρέπεια. Συνέχισαν αμφότεροι τις ζωές τους ωστόσο παρέμειναν φίλοι.

«Δεν είχαμε προβλήματα. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν το δικό μου… Δηλαδή ότι τον αγαπούσα πολύ τον άντρα μου, ήταν η πρώτη μου αγάπη και δεν τον χαιρόμουν. Μια βδομάδα με τον Παναθηναϊκό στο ξενοδοχείο, μετά άλλη μια βδομάδα με την Εθνική στο ξενοδοχείο, δεν προλάβαινα να τον δω». θα εξηγούσε η Βίκυ το 2002 στο Music Corner ενώ σε άλλες σπάνιες αναφορές της στον γάμο της απέδιδε τον χωρισμό τους στη γρουσουζιά από το «χάσιμο» της βέρας της τη μέρα του μυστηρίου.

Λίγο αργότερα, ο Μίμης Δομάζος θα γνωρίσει τη δεύτερη σύζυγό του, Ηώ Θεοδώρου, που έμεινε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία στιγμή.
«Με την Ηώ γνωριστήκαμε μέσω παρέας μία Πρωτομαγιά. Είχε περάσει Ιατρική και Καλών τεχνών αλλά τα άφησε όλα όταν γνωριστήκαμε. Ήμουν 38 ετών όταν τη συνάντησα. Εκείνη είναι πιο μικρή. Παντρευτήκαμε και κάναμε μία κόρη, την Πόπη».

Ο γάμος του Μίμη Δομάζου και της Ηούς έγινε στο Ψυχικό με κουμπάρους- Γιάννη και Ντίνα Πάριου και τον καπετάνιο Φίλιππα Αξιώτη. Στο Ψυχικό έγινε και η βάπτιση της κόρης τους, Πόπης, η οποία τα τελευταία χρόνια βρισκόταν πάντα δίπλα στον πατέρα της στηρίζοντάς τον σε κάθε του βήμα, ακόμα και στην Ακαδημία ποδοσφαίρου που είχε φτιάξει.

Το τέλος της καριέρας του και η επιστροφή στα γήπεδα δυο χρόνια μετά

Ο Μίμης Δομάζος έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του, τον Παναθηναϊκό σε ηλικία 38 ετών. 

«Δεν ήταν δύσκολο να αποσυρθώ. Μέσα μου είχα πει ότι ο ποδοσφαιριστής πρέπει να ξέρει πότε θα σταματήσει. Να τον θυμάται ο κόσμος όπως ήταν. Το τελευταίο μου παιχνίδι ήταν το ΄80 ήταν με τον Ολυμπιακό. Κέρδισε ο Ολυμπιακός και πήρε το πρωτάθλημα. Μετά από αυτό το παιχνίδι είπα ότι θα σταματήσω. Μου έγινε ένα παιχνίδι το ’84 από τον Παναθηναϊκό προς τιμήν μου, φιλικό απέναντι στην Μπόκα Τζούνιορς.

Είχα σταματήσει τότε, αλλά έκανα ένα μήνα προπόνηση για να μπορώ να μπω στο γήπεδο. Θυμάμαι ήταν Παρασκευή, Αύγουστος μήνα και θα παίζαμε 8.30 το βράδυ. Το παιχνίδι ξεκίνησε στις 10.00, διότι από την λεωφόρο Κηφισίας μέχρι το γήπεδο ήταν γεμάτος ο δρόμος, δεν μπορούσε να προχωρήσει ο κόσμος. Ήταν γεμάτο το στάδιο με 60.000 κόσμο.

Μέχρι σήμερα κανένας άλλος αθλητής που του έχουν κάνει παιχνίδι προς τιμήν του δεν είχε τόσο κόσμο. Με χειροκροτούσαν συνέχεια. Τα τελευταία λεπτά βγήκα και έκανα το γύρο του γηπέδου κι έτσι τελείωσε η βραδιά. Όταν σταμάτησα είχα πια τα μαγαζιά. Μετά σταμάτησε κι ο Ζυγός. Είχα την καφετέρια στην Πλατεία Βικτωρίας και έκανα το ΄85 τις ακαδημίες που προπονούσα τα μικρά παιδιά, τις οποίες τις έχω μέχρι σήμερα» είχε πει ο ίδιος σε μια από τις αφηγήσεις για τη ζωή και την πορεία του.

Ο Μίμης Δομάζος έμεινε για πολλά χρόνια ενεργός με τους παλαίμαχους συμμετέχοντας σε φιλανθρωπικούς αγώνες και δημιουργώντας τη δική του ακαδημία ποδοσφαίρου.

Φωτογραφίες: NDP/Facebook