Καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωινό» βρέθηκε ο Γιώργος Γεροντιδάκης την Τρίτη 21/1.

Ο γνωστός ηθοποιός, μεταξύ άλλων, μίλησε για την προσωπική και επαγγελματική του πορεία, για την καριέρα του στο ποδόσφαιρο, αλλά και για την εξωτερική του εμφάνιση.

«Είμαι 36. Όλα τα παιδιά της ηλικίας μου στο σχολείο, και κυρίως τα αγόρια, ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο. Νομίζω το όνειρο όλων των αγοριών που ασχολούνται με τον αθλητισμό, είναι ότι θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα άμυνα, πήγα επίθεση και τώρα είμαι 10άρι. Είμαι αριστεροπόδαρος. Ο αθλητισμός σε μαθαίνει πειθαρχεία και ομαδικότητα και αυτό σε βοηθάει στη ζωή σου γενικότερα. Στα 18 ήρθε το συμβόλαιο το ποδοσφαιρικό, νομίζω από έναν Βραζιλιάνο προπονητή, δεν θυμάμαι την ομάδα, και ήθελε να με πάρει μαζί, αλλά ήρθε μια πρόταση από το θέατρο. Δεν είχα τελειώσει καν τη σχολή και αποφάσισα να συνεχίσω με αυτό», είπε αρχικά ο Γιώργος Γεροντιδάκης.

Όσον αφορά την αγάπη του για την υποκριτική, ο ηθοποιός σημείωσε: «Οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες με έκαναν να αγαπήσω τη δουλειά. Περισσότερη παρέα κάνω μαζί τους, γιατί μοχθούν για αυτή τη δουλειά. Κανένας δεν είναι ο καλύτερος Έλληνας ηθοποιός. Υπάρχουν πολύ καλές στιγμές σε όλους. Εμένα με βαθμολογώ με 0. Είμαι πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Αυτό μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Μέχρι εκεί. Το σταριλίκι έφυγε την πρώτη μέρα που πήγα σε γύρισμα. Δεν είπα ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις. Απλά όταν τελείωσα με τη “Βέρα στο δεξί”, θεωρούσα ότι η ζωή θα είναι αυτή. Είχα θέατρο και δύο σειρές κι έλεγα “μια χαρά”. Και ήρθε όμως, η οικονομική κρίση…».

Τέλος, σε ερώτηση του Γιώργου Λιάγκα για το αν θεωρεί τον εαυτό του, ζεν πρεμιέ, ο Γιώργος Γεροντιδάκης απάντησε: «Δεν θεωρώ ότι είμαι όμορφος άνθρωπος. Τι σημαίνει ωραίος άντρας; Επιτυχίες είχα στο φύλο και πριν κάνω αυτή τη δουλειά. Θεωρείς ότι είμαι ζεν πρεμιέ; Ο Κούρκουλος ο Κομνηνός είναι. Εγώ δεν είμαι, έχει αλλάξει ο όρος. Το δέχομαι αν με θεωρείς αλλά έχει αλλάξει ο όρος. Δεν έχω τα χαρακτηριστικά τέλειας ομορφιάς. Έχω ωραία χαρακτηριστικά, μέχρι εκεί. Το μουστάκι το είχα και στον στρατό. Είναι ωραίο, γιατί πρέπει και να διαφοροποιείς κάπως τους ρόλους».