- Η Πόπη Διαμαντάκου έκανε σφοδρή κριτική στη σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας», χαρακτηρίζοντας την παραγωγή φτωχή και τη σκηνοθεσία διεκπεραιωτική, συγκρίνοντάς την με παλαιότερες παραγωγές της Κρατικής Τηλεόρασης.
- Επισημαίνει ότι οι εξωτερικές σκηνές είναι πρόχειρες και δεν αποδίδουν την ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ καταλογίζει ατυχία στις ερμηνείες των ηθοποιών, με αρκετούς να μην έχουν την κατάλληλη καθοδήγηση.
- Η σειρά θεωρείται «χαμένη ευκαιρία» για την ΕΡΤ να παρουσιάσει μία παραγωγή υψηλών προδιαγραφών, που θα μπορούσε να συγκριθεί με διεθνείς προτάσεις.
Η Πόπη Διαμαντάκου, μέσα από την προσωπική της σελίδα στο facebook, προχώρησε σε μία ανάρτηση – «καταπέλτη» κατά της νέας σειράς της ΕΡΤ1, «Η Μαρία που έγινε Κάλλας».
Όπως υποστηρίζει η τηλεκριτικός, η παραγωγή είναι φτωχή και θυμίζει παραγωγές της Κρατικής Τηλεόρασης πριν από τρεις δεκαετίες, η σκηνοθεσία διεκπεραιωτική, οι εξωτερικές σκηνές μοιάζουν πρόχειρες, χαρακτηρίζοντας το έργο ως αποτυχία.
Αναλυτικότερα, η ανάρτηση της Πόπης Διαμαντάκου:
«Η Μαρία που έγινε…χαμένη ευκαιρία
Πάντως για Κάλλας έστω και στα πρώτα της βήματα σε μια Ελλάδα φτωχή, υπό τον ζυγό των κατακτητών, η “Μαρία” της ΕΡΤ δεν δείχνει να ‘χει τα προσόντα. Γιατί το όνομα Κάλλας προφανώς και δεν αρκεί για να δώσει λάμψη σε μια φτωχή παραγωγή που θυμίζει ΕΡΤ προ 30ετίας και βάλε.
Κρίμα γιατί ήταν ευκαιρία να δώσει δυναμικό καλλιτεχνικό παρόν η ΕΡΤ με μια παραγωγή υψηλών προδιαγραφών, να την προσέξουν και στο εξωτερικό και να βάλουμε τα γυαλιά στο Χόλιγουντ και την Τζολί, που δεν κατάφερε κι αυτή άλλο απ’ το να παλεύει ανεπιτυχώς επί δυο ώρες μπας και πάρει το Όσκαρ.
Η σκηνοθεσία επιεικώς διεκπεραιωτική (κρίμα γιατί η Μαλέα στα “Καλύτερά μας χρόνια” μας άρεσε). Οι εξωτερικές σκηνές τόσο πρόχειρες που προκαλούν θυμηδία.
Το διαρκώς στενό κάδρο στα εξωτερικά γυρίσματα, μην τυχόν και φανεί κανένα σύγχρονο κτήριο μας προκάλεσε ασφυξία. Το πιο αστείο- λυπάμαι που το λέω- η επιλογή των εξωτερικών χώρων.
Εκείνα τα μίζερα θαμνάκια, που παρίσταναν το φυσικό ντεκόρ το ίδιο πάντα για ένα σωρό εξωτερικές σκηνές, έμοιαζαν με παρτέρι έξω από την ΕΡΤ (αυτό ήταν μήπως;) Χάθηκε ο Εθνικός Κήπος? Ίδιος ήταν και στον μεσοπόλεμο. Και μπορεί η Αθήνα να είναι μια πόλη που δεν έχει κρατήσει τις μνήμες της αλλά υπάρχουν γειτονιές, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να γίνουν σκηνικό μεσοπολέμου Κι αν δεν ήξεραν που να τις βρουν ας ρωτούσαν μελετητές. Για παράδειγμα η MONUMENTA και η Ειρήνη Γρατσία έχουν πληρέστατες καταγραφές κτηρίων και περιοχών.
Ατύχησε όμως η “Μαρία” και στις ερμηνείες. Η Ελένη Ράντου παίζει την …Ράντου, καρικατούρα αυστηρής μάνας σε μάλλον κωμικές σκηνές Να υποθέσω ότι μελέτησε, όπως θα ‘πρεπε, την επιστολή της μητέρας της Κάλλας προς την Κάλλας, που βρίσκεται εδώ, στο Μουσείο Κάλλας, στην Μητροπόλεως, και κατάλαβε αυτό που βλέπουμε; Τι να πω!
Κάπως σώθηκε ο Μάξιμος Μουμούρης με τα γερμανικά του και την άψογη προφορά, κάπως και ο Ιωάννης Παπαζήσης ως βαρύτονος Μαγκλιβέρας και κατοπινός εραστής της Μαρίας, αν και τον χτύπησε αλύπητα η ασυναρτησία του μοντάζ. Εδώ έγινε το μεγάλο πανηγύρι.
Ειδικώς στο 6ο επεισόδιο, όπου γίνεται αναφορά στο πατριωτικό γεγονός της διάσωσης των αρχαίων αγαλμάτων από Έλληνες αρχαιολόγους και υποτίθεται είχε ενεργό συμμετοχή και ο Μαγκλιβέρας, γίνεται το αλαλούμ με το περίφημο κυκλαδικό ειδώλιο, τον αρπιστή, που θέλουν να τον κλέψουν οι Γερμανοί, αναλαμβάνει η Κάλλας, να εμποδίσει, το βουτάει από το βάθρο, εμφανίζεται πιτσιρικάς που κρύβεται στο βάθρο και το ειδώλιο επανεμφανίζεται για να το βουτήξει χέρι που ξεφυτρώνει από την κρυψώνα του βάθρου και εδώ ειδώλιο, εκεί ειδώλιο, που πήγε το ειδώλιο…νά ‘το το ειδώλιο στη σκηνή της λυρικής χωμένο στα σκηνικά πίσω από την Κάλλας που τραγουδάει μαζί με τον Μαγκλιβέρα, που παραλίγο να πνιγεί μόλις το είδε… Προφανώς κάποια πλάνα φαγώθηκαν στο μοντάζ και η αφήγηση σαν να έπαθε …λόξιγκα.
Η πολύ νεαρή Κλεοπάτρα Ελευθεριάδου, πολύ ταλαντούχα λένε και με δική της ωραία φωνή, δεν δείχνει να ‘χε ιδιαίτερη καθοδήγηση για το πως θα ερμηνεύσει τη Μαρία. Γλυκούλα, γελαστή και ολόιδια σε όλες τις σκηνές, είτε σαν ερωτευμένη, είτε σαν πολύφερνη σοπράνο στη σκηνή, είτε συνεσταλμένη και άβγαλτη Μαρία, είτε αδικημένη από τους φθονερούς συναδέλφους της ολόιδια, σαν να κυλούν όλα νεράκι από πάνω της.
Ναι, είναι δύσκολο αν δεν έχει αποδειχθεί ακατόρθωτο να γίνει ταινία ή τηλεοπτική σειρά η ζωή ενός Μύθου (απ’ τον Έλβις και την Μονρόε μέχρι την Κάλλας). Μπορεί όμως να γίνει ένα καινούργιο καλοφτιαγμένο, λαϊκό παραμύθι, όπου η αλήθεια κρατάει τον μικρότερο ρόλο στην μυθοπλασία, για να χαζεύουν οι μαγεμένοι αλλά και όσοι δεν τους πρόλαβαν (όπως ο Καζαντζίδης του Τσεμπερόπουλου). Κρίμα για την ΕΡΤ τόσο καλοί ηθοποιοί, τόση προσπάθεια, τέτοια αποτυχία».
Δες την ανάρτηση της Πόπης Διαμαντάκου:
