Η Χάρις Αλεξίου βαθιά συγκινημένη και με τρεμάμενη φωνή αποχαιρέτισε τη δική της, Μαρινέλλα, εκφωνώντας επικήδειο λόγο στη Μητρόπολη Αθηνών, κατά τη διάρκεια της σπουδαίας τραγουδίστριας.
«Εκεί διάλεξες αρχόντισσα να τραγουδήσεις α καπέλα», άρχισε να λέει η Χάρις Αλεξίου στον επικήδειο λόγο της για τη Μαρινέλλα, εννοώντας την τελευταία της εμφάνιση στο Ηρώδειο, όπου κατέρρευσε στη σκηνή λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου.
«Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου. Ο κόσμος όμως δε σε άφησε να φύγεις. Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ για να σε τιμήσουν», είπε ακόμα η Χάρις Αλεξίου
«Μιλά για σένα όλος ο ελληνισμός που κατοικεί σε όλα τα πλάτη και τα μήκη», σημείωσε.
«Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, μάνα, φίλη, εξαιρετική συνάδελφο, μιλάνε για το χιούμορ και το τσαγανό σου», πρόσθεσε φανερά συγκινημένη.
«Ένας φίλος είπε όποιος δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφυξε το χέρι τίποτα δεν κατάλαβε από την αγάπη της», ανέφερε στη συνέχεια.
«Μαρινέλλα μου μεγάλη καπετάνισσα, (…) στην πρώτη μου ακρόαση πέρασα με δικό σου τραγούδι. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου ήσουν δώρο μεγάλης αξίας. Μας γέμισες πλούτο κυρά μου, το καταλαβαίνεις; », αποκάλυψε αμέσως μετά η Χάρις Αλεξίου.
«Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή», τόνισε ακόμα για τη Μαρινέλλα στον επικήδειο λόγο της.
«Έκανα μία γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα και μπήκες μέσα σαν βασίλισσα με μία πλαστική χάρτινη κορώνα…
Σου άρεσε πολύ να γελάς να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς πολύ», έκλεισε τον λόγο της η Χάρις Αλεξίου για τη Μαρινέλλα.
Ολόκληρος ο επικήδειος
Στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το Ηρώδειο. Εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί. Στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες, Μαρινέλλα, αρχόντισσά μας, να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου. Ο κόσμος που σε λάτρεψε, όμως, δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις, γιατί έτσι τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του, με τα «φύγε», «ναι», «έλα» σου.
Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα. Και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Και όχι μόνο οι συνάδελφοί σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι σκηνογράφοι σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, οι παραγωγοί, οι μοδίστρες, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Μιλάει για σένα όλος ο ελληνισμός που κατοικεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και που τον κατέκτησες κι αυτόν.
Μιλάνε λόγια αληθινά, λατρευτικά. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια. Πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο. Σε λένε γενναιόδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν. Και οι νεότεροι, για όσα τους δίδαξες.
Ένας φίλος είπε: «Όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της». Το φως σου το λάβαμε όμως και από μεγάλες αποστάσεις.
Μαρινέλλα μου… καπετάνισσα. Αυτή η φωνή… από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση πέρασα με δικό σου τραγούδι. Και τώρα κλήθηκα απ’ το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου που έχετε ζήσει και έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα.
Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουν ένα δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου. Το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι το αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού. Ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόση ομορφιά ήσουνα! Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις. Και εκεί κορυφαία. Κορυφαία και ταπεινή.
Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θα ήμουν η πριγκίπισσά σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς, με αυτή την κρυστάλλινη φωνή, και να είσαι η βασίλισσά μας.
Γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα. Να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ
