Oι τηλεπικοινωνίες μπορεί να επενδύουν σε νέες τεχνολογίες αλλά υποτιμούν κινδύνους όπως στα θέματα ιδιωτικότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
Αυτό διαπιστώνει μελέτη της ΕΥ για τις τηλεπικοινωνίες που βλέπει κινδύνους καθώς η υιοθέτηση πρακτικών υπεύθυνης χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) και η επάρκεια των μέτρων κυβερνοασφάλειας, δεν συμβαδίζουν με την ταχύτητα του ψηφιακού μετασχηματισμού.
Όπως λέει ο Γιώργος Αποστολάκης, Εταίρος της EY Ελλάδος και Επικεφαλής Τομέα Τεχνολογίας, Media και Τηλεπικοινωνιών (TMT), οι τηλεπικοινωνίες πάντα όριζαν την ταχύτητα του κόσμου αλλά τώρα καλούνται να ορίσουν και τον ρυθμό της προσαρμογής. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου η ψηφιακή μετάβαση αρχίζει να αποκτά σημαντική δυναμική, οι τηλεπικοινωνίες έχουν την ευκαιρία να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής ανάπτυξης για ολόκληρη την οικονομία. Όμως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται στρατηγική συνέπεια, επενδύσεις με βάθος και το θάρρος να πειραματιστούν υπεύθυνα.
Σύμφωνα με την έρευνα EY Responsible AI, μόλις το 59% των στελεχών του κλάδου τηλεπικοινωνιών παγκοσμίως δηλώνουν ότι διαθέτουν σαφή και ολοκληρωμένη μεθοδολογία για τον εντοπισμό, την αξιολόγηση και διαχείριση κινδύνων που σχετίζονται με το AI – ποσοστό χαμηλότερο από τον μέσο όρο όλων των υπόλοιπων κλάδων (66%). Επιπλέον, οι τηλεπικοινωνίες υστερούν σε ό,τι αφορά τα πρακτικά μέτρα διασφάλισης της αξιοπιστίας των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, όπως εσωτερικοί έλεγχοι, πολιτικές δεοντολογίας AI και ανεξάρτητες αξιολογήσεις, συγκριτικά με άλλους κλάδους.
Κυβερνοασφάλεια: Η έκθεση αναφέρει ότι οι λειτουργίες κυβερνοασφάλειας αντιμετωπίζουν ολοένα μεγαλύτερη πίεση να ανταποκριθούν σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων κυβερνοαπειλών. Μεταξύ των κυριότερων εσωτερικών προκλήσεων συγκαταλέγονται οι ανεπαρκείς προϋπολογισμοί (55%), οι δυσκολίες εξισορρόπησης της ταχύτητας της καινοτομίας και της κυβερνοασφάλειας (40%), καθώς και η περιορισμένη συμμετοχή της κυβερνοασφάλειας στη λήψη διατμηματικών στρατηγικών αποφάσεων (36%).
Τεχνολογικός μετασχηματισμός: Σύμφωνα με την έρευνα EY Responsible AI, οι τηλεπικοινωνίες δυσκολεύονται να προωθήσουν τα σχέδιά τους για το AI, λόγω περιορισμένων πόρων (55%) και δυσκολιών ανάπτυξης αποτελεσματικών μηχανισμών διακυβέρνησης (55%), ενώ η αυξανόμενη ρυθμιστική πολυπλοκότητα (53%) και η αδυναμία προτεραιοποίησης των use cases (40%), λειτουργούν ανασταλτικά. Η αβεβαιότητα αυτή, οδηγεί σε αντιφατικές στρατηγικές, με το 33% των εταιρειών του κλάδου να σχεδιάζουν να επιταχύνουν τις επενδύσεις σε AI, ενώ σχεδόν το ίδιο ποσοστό (32%), τις περιορίζει ή τις επανεξετάζει.
Ανάγκη για νέο ταλέντο: Το ταλέντο και οι δεξιότητες αναδεικνύονται στην τρίτη θέση της λίστας των σημαντικότερων κινδύνων. Οι πλέον περιζήτητες δεξιότητες εντοπίζονται στους τομείς της κυβερνοασφάλειας (67%), του AI και του machine learning (65%), των υποδομών ΙΤ (63%), αλλά και της επιστήμης των δεδομένων (60%). Ωστόσο, οι εταιρείες δυσκολεύονται να προσελκύσουν και να διατηρήσουν αυτά τα ταλέντα λόγω περιορισμένης προσφοράς, έντονου ανταγωνισμού και χαμηλότερων αμοιβών σε σχέση με τον τεχνολογικό και χρηματοοικονομικό κλάδο.
Γεωπολιτική ρευστότητα: Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, η γεωπολιτική αστάθεια εισέρχεται για πρώτη φορά στη λίστα, στην πέμπτη θέση. Οι εμπορικές εντάσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιαπωνίας εκτιμώνται από τους CEOs του κλάδου ως οι πλέον κρίσιμες (17%), ενώ οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας ακολουθούν (13%). Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των εταιρειών που αναλαμβάνουν γεωστρατηγικές πρωτοβουλίες σε πολλαπλά επίπεδα, σύμφωνα με έρευνα της EY, αυξήθηκε στο 37% το 2025, από 24% το 2021.
Οι 10 κορυφαίοι κίνδυνοι για τον κλάδο τηλεπικοινωνιών το 2026
1. Υποτίμηση των μεταβαλλόμενων προτεραιοτήτων σε θέματα ιδιωτικότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης
2. Αναποτελεσματικός τεχνολογικός μετασχηματισμός
3. Ελλιπής διαχείριση ταλέντου, δεξιοτήτων και εταιρικής κουλτούρας
4. Ανεπαρκής πρόταση αξίας και απόδοση δικτύου
5. Περιορισμένη προσαρμογή στο ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον
6. Αδυναμία αξιοποίησης νέων επιχειρηματικών μοντέλων
7. Μη αποτελεσματική συνεργασία με εξωτερικά οικοσυστήματα
8. Μη έγκαιρη ανταπόκριση στις μεταβαλλόμενες ανάγκες των πελατών
8. Ελλιπής διαχείριση της ατζέντας βιώσιμης ανάπτυξης
10. Ανεπαρκή επιχειρησιακά μοντέλα για μεγιστοποίηση αξίας
