Σε κλίμα ανείπωτης συγκίνησης πραγματοποιήθηκε σήμερα (27/5) η ταφή της Γωγώς Μαστροκώστα στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο από όπου ξεκίνησαν όλα για εκείνη. Εκεί όπου έκανε τα πρώτα της βήματα, έζησε τα παιδικά της χρόνια και ονειρεύτηκε για πρώτη φορά μια διαφορετική ζωή, πριν ανοίξει τα φτερά της και καταφέρει να γίνει ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα της ελληνικής showbiz. Η επιστροφή της στον τόπο καταγωγής της, αυτή τη φορά για το τελευταίο «αντίο», λύγισε τους πάντες.

Οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχθηκαν τη σορό της με απόλυτο σεβασμό και βαθιά συγκίνηση, θέλοντας να τιμήσουν τη γυναίκα που όλα αυτά τα χρόνια έδωσε δημόσια τη δική της μεγάλη μάχη με αξιοπρέπεια, θάρρος και δύναμη ψυχής. Από νωρίς το απόγευμα, άνθρωποι κάθε ηλικίας είχαν σταθεί σιωπηλοί στις άκρες του δρόμου που οδηγούσε προς το ξωκλήσι όπου έγινε η ταφή, με πολλούς να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

Το πιο σπαρακτικό σημείο της ημέρας ήταν ο αβάσταχτος πόνος της μητέρας της Γωγώς Μαστροκώστα. Ο λυγμός της «έσπαγε» τη σιωπή και συγκλόνιζε όσους βρίσκονταν εκεί, ενώ οι λέξεις που είχε πει νωρίτερα στην κηδεία της κόρης της, «καλώς το αστέρι μου, καλώς το λουλούδι μου», έμοιαζαν να αιωρούνται ξανά στην ατμόσφαιρα μαζί με τον ήχο της πένθιμης καμπάνας που χτυπούσε ασταμάτητα. Για αρκετή ώρα, το μόνο που ακουγόταν στο μικρό χωριό ήταν τα κλάματα, οι αναστεναγμοί και το βαρύ πένθος μιας οικογένειας που αποχαιρετούσε έναν δικό της άνθρωπο τόσο πρόωρα.

Η συγκινητική κίνηση του Τραϊανού Δέλλα μετά την ταφή της Γωγώς Μαστροκώστα

Συντετριμμένος ήταν και ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, ο άνθρωπος που στάθηκε στο πλευρό της μέχρι το τελευταίο λεπτό, δίνοντας μαζί της τη σκληρότερη μάχη της ζωής τους. Μετά την ολοκλήρωση της ταφής και αφού ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να αποχωρεί, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής παρέμεινε μόνος πάνω από τον τάφο της αγαπημένης του για αρκετή ώρα, αδυνατώντας να αποχωριστεί τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του, τις δυσκολίες, την οικογένεια και έναν μεγάλο έρωτα που, όπως φάνηκε και από τα λόγια του στην κηδεία, δεν έσβησε ούτε στιγμή.

Ο συγκλονιστικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα

Ο Τραϊανός Δέλλας αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με έναν επικήδειο που καθήλωσε όσους βρίσκονταν στην εκκλησία.

«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.

Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.

Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.

Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.

Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».