Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και συγκίνησης συγγενείς, φίλοι, άνθρωποι του αθλητισμού αλλά και της εγχώριας showbiz συγκεντρώθηκαν σήμερα (27/5) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό για να πουν το τελευταίο «αντίο» στη Γωγώ Μαστροκώστα. Από νωρίς το πρωί, το κλίμα ήταν βαρύ, με όλους να αδυνατούν να πιστέψουν πως η γυναίκα που πάλεψε με τόση δύναμη και αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.
Μια από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ημέρας ήταν όταν η μητέρα της, Σπυριδούλα, αντίκρισε το λευκό φέρετρο της κόρης της και ξέσπασε σε λυγμούς. «Καλώς το λουλούδι μου, καλώς το αστέρι μου, άγγελέ μου, αστέρι του ουρανού πέτα ψηλά», φώναξε μπαίνοντας στην εκκλησία, σκορπίζοντας ρίγη συγκίνησης σε όλους όσοι βρίσκονταν εκεί.
Συντετριμμένος ήταν και ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος βρέθηκε από πολύ νωρίς στον ναό για να φροντίσει κάθε λεπτομέρεια της τελετής. Λίγο αργότερα, υποδέχτηκε την κόρη τους, Βικτώρια, και οι δυο τους μπήκαν μαζί στην εκκλησία, πιασμένοι σφιχτά χέρι-χέρι, σε μια εικόνα που λύγισε τους πάντες.
Μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η σορός της Γωγώς Μαστροκώστα βγήκε από τον ναό μέσα σε παρατεταμένο χειροκρότημα από τον κόσμο που είχε γεμίσει το προαύλιο, αποχαιρετώντας μια γυναίκα που έδωσε τη δική της σκληρή μάχη με τον καρκίνο και έγινε σύμβολο δύναμης και αξιοπρέπειας για πολλές γυναίκες.
Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ημέρας ήταν οι επικήδειοι λόγοι της κόρης της και του Τραϊανού Δέλλα
Η Βικτώρια Δέλλα στάθηκε μπροστά στο φέρετρο της μητέρας της και με λόγια που ράγισαν καρδιές μίλησε για τη γυναίκα που, όπως είπε, ήταν τα πάντα για εκείνη. «Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μάμα μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά».
Στη συνέχεια, η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα μίλησε για τα μαθήματα ζωής που της άφησε η μητέρα της, αλλά και για τον μοναδικό δεσμό που είχαν μεταξύ τους. «Μαμά, με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
Αμέσως μετά, εμφανώς λυγισμένος, τον λόγο πήρε ο Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με έναν επικήδειο που καθήλωσε όσους βρίσκονταν στην εκκλησία.
«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.
Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.
Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».
