Μία από τις πιο συγκλονιστικές εξομολογήσεις της ζωής της παραχώρησε η Πόπη Μαλλιωτάκη στην εφημερίδα Espresso και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια.
Η λαμπερή τραγουδίστρια και παρουσιάστρια του ταξιδιωτικού ριάλιτι «Escapers» μίλησε για την ζωή της, τις επιτυχίες της, αλλά και τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει όλα αυτά τα χρόνια σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο σε μία καθηλωτική εξομολόγηση που θα συζητηθεί.
Όλα όσα είπε η Πόπη Μαλλιωτάκη
Υπήρξε κάποιο γεγονός στα παιδικά ή εφηβικά σου χρόνια που επηρέασε τον χαρακτήρα σου κάνοντάς σε πιο σκληρή ή πιο μαχητική;
Μεγάλωσα σε μια φτωχή οικογένεια, με τη γιαγιά μου. Οι γονείς μου ήταν μετανάστες στη Γερμανία και έστελναν χρήματα για να μπορούν να μας μεγαλώσουν οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας. Μου έλειπε πάντα η μητρική και η πατρική φιγούρα μέσα στο σπίτι. Ήμασταν 5 παιδιά (3 αγόρια και 2 κορίτσια) και ήταν δύσκολες οι συνθήκες. Είχαμε χωριστεί και μας πρόσεχαν οι οικογένειες και από τις δύο πλευρές των γονιών μου. Ένιωσα όμως πολλή αγάπη από τη γιαγιά μου, την Καλλιόπη, που έχω πάρει και το όνομά της. Ήταν σαν δεύτερη μάνα μου. Και οι γονείς μας μάς αγαπούσαν πολύ, αλλά δυστυχώς έπρεπε να δουλεύουν για να μπορέσουν να μας μεγαλώσουν. Ήμουν από μικρή μαχητική, δεν θα με χαρακτήριζα σκληρή. Δεν κρατάω κακίες και δεν έχω υπάρξει ποτέ άδικη ή εκδικητική στη ζωή μου. Θεωρώ πως ο δυναμισμός και η μαχητικότητά μου με έχει σώσει σε πολλές δύσκολες φάσεις της ζωής μου.
Υπήρξαν στιγμές στην αρχή της καριέρας σου ως τραγουδίστρια που πέρασες δύσκολα και σκέφτηκες να τα παρατήσεις και να επιστρέψεις στη νοσηλευτική;
Ποτέ! Ούτε για μια στιγμή δεν θα άφηνα το τραγούδι που είναι η μεγάλη μου αγάπη για να επιστρέψω σε μια δουλειά που δεν μου ταίριαζε. Πέρασα δύσκολα εννοείται, γιατί ο καλλιτεχνικός χώρος έχει πολλές δυσκολίες και είναι ένας αρκετά ανταγωνιστικός και απαιτητικός χώρος που θέλει γερό στομάχι και νεύρα, αλλά δεν με ένοιαζε. Είχα μια αθωότητα και μία αφέλεια εκείνη την εποχή και δεν αντιλαμβανόμουν τους κινδύνους. Ήμουν ένα μικρό κορίτσι που ήθελε απλά να τραγουδάει! Θυμάμαι χαρακτηριστικά λίγες μέρες πριν πεθάνει ο Στράτος Διονυσίου ετοιμαζόταν να ξεκινήσει εμφανίσεις σε ένα νυχτερινό μαγαζί και πήγα να περάσω από οντισιόν μαζί με άλλες κοπέλες.
Μόλις τελείωσα πήγα και του είπα: «Κύριε Διονυσίου, σας θαυμάζω πάρα πολύ. Συγγνώμη για το θάρρος, αλλά θα ήθελα σας παρακαλώ να με πάρετε εδώ, στο μαγαζί, να ανοίγω το πρόγραμμα. Είναι μεγάλη μου τιμή να τραγουδήσω μαζί σας και θα με βοηθήσετε πολύ αν μου δώσετε αυτή την ευκαιρία». Εκείνος μου χαμογέλασε και μου είπε «Εσύ μ’ αρέσεις πολύ! Έχεις ωραία φωνή, φαίνεσαι καλό κορίτσι με αγνή ψυχή και θα πας μπροστά. Θέλω κι εγώ πολύ να δουλέψω μαζί σου». Μετά από λίγο, ζήτησε από τον επιχειρηματία να με προσλάβει στο μαγαζί! Πέταξα από τη χαρά μου που ένας τόσο μεγάλος καλλιτέχνης το έκανε αυτό για μένα. Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να συνεργαστούμε αφού λίγες μέρες μετά έφυγε από τη ζωή. Όμως στιγμές σαν αυτή με δυνάμωσαν και με έκαναν να προσπαθώ ακόμα περισσότερο για την εξέλιξή μου πάνω στο κομμάτι της δουλειάς.
Η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά, «Απαραίτητη αγάπη μου», σε έκανε γνωστή -πώς διαχειρίστηκες τη δημοσιότητα;
Στην αρχή δεν ήξερα να διαχειρίζομαι τα media και την έκθεση. Έκανα τηλεοπτικές εμφανίσεις για να προωθήσω το άλμπουμ μου και να τραγουδήσω αλλά υπήρχε πάντα ενδιαφέρον για την προσωπική μου ζωή. Στην αρχή δεν απαντούσα και προσπαθούσα να τους κάνω να εστιάσουν στη δουλειά μου. Δυστυχώς όμως κάποιες καταστάσεις δεν μπορούσα να τις ελέγξω, κι έτσι ό,τι κι αν γινόταν έμπαινα στο στόχαστρο.
Για μεγάλο διάστημα για ό,τι κι αν έλεγα ή έκανα δεχόμουν αυστηρή κριτική από πολλές εκπομπές. Έβγαινα από το σπίτι και υπήρχαν φωτογράφοι και κάμερες. Μέχρι και στους γονείς μου είχαν πάει, στο χωριό, και τους ζητούσαν συνέντευξη. Αυτό με σόκαρε! Από ένα σημείο και μετά, κουράστηκα και ξεσπούσα. Έκανα λάθη, αλλά δεν μετανιώνω. Ήμουν πιο μικρή, αυθόρμητη και πάντα αληθινή. Δεν έχω παράπονο όμως. Ο κόσμος πάντα είναι δίπλα μου, εισπράττω πολλή αγάπη και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί στο τέλος αυτή είναι η ουσία και η παρακαταθήκη ενός καλλιτέχνη, πέρα από κάποιες δισκογραφικές επιτυχίες ή sold out εμφανίσεις και συνεργασίες.
Το εμβληματικό τραγούδι σου «Ποπάρα» ήρθε ως απάντηση στη σάτιρα του Λάκη Λαζόπουλου προς το πρόσωπό σου – το έζησες ως επίθεση όλο αυτό ή θεωρείς ότι τελικά σου έκανε καλό;
Ο Λάκης με απογείωσε στο τηλεοπτικό κοινό με τη σάτιρά του. Η «Ποπάρα» ήρθε ξαφνικά και απρογραμμάτιστα στη ζωή μου. Λόγω της σάτιράς του στο «Αλ Τσαντίρι», η εκπομπή του Βασίλη Δρυμούση τότε, σκέφτηκε να του απαντήσω με ένα τραγούδι. Είχαν ήδη ετοιμάσει τους στίχους και μου ζητήθηκε να βρω συνθέτη, να βάλει τη μουσική. Στην αρχή δεν ήθελα να το πω, γιατί ήταν ένα εντελώς διαφορετικό είδος από αυτό που εκπροσωπώ όλα αυτά τα χρόνια. Ένα καθαρά σατιρικό, αυτοσαρκαστικό τραγούδι. Είχε όμως μεγάλο άστρο και από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε, εκτοξεύτηκε.
Μέσα σε δύο εβδομάδες έγινε πλατινένιος ο δίσκος, ενώ μου προτάθηκε από την Helen Q Card η κυκλοφορία χρονοκάρτας με την επωνυμία «Ποπάρα», η οποία έγινε sold out στα περίπτερα μέσα σε λίγες μέρες. Δεν το περίμενα. Ταυτίστηκαν πολλές γυναίκες με το τραγούδι αυτό και έγινε σλόγκαν το «Έχω και φωνή, έχω και κορμάρα»! Παρόλο που είναι σατιρικό, είναι ένα κομμάτι διαχρονικό και 18 χρόνια μετά σε κάθε live μου βλέπω πόσο πολύ μου το ζητάει ο κόσμος, αλλά και στα social media γίνεται χαμός. Στην αρχή ενοχλήθηκα λίγο από τις ατάκες του Λάκη, αλλά μου πέρασε γρήγορα γιατί είμαι ένας άνθρωπος με χιούμορ. Όταν μάλιστα συναντηθήκαμε με τον Λάκη στην εκπομπή του, μου είπε «Εγώ αυτούς που αγαπάω σατιρίζω». Αγαπηθήκαμε αμέσως και του άρεσε πολύ και ο τρόπος που απάντησα στη σάτιρά του.
Ο πρώτος σου γάμος ήταν με τον τραγουδιστή Σάκη Γαλάνη, με τον οποίο απέκτησες μια κόρη. Τι πήγε λάθος στη σχέση σας;
Δεν υπήρξε έρωτας σε αυτόν τον γάμο. Ήμουν αρκετά μικρή σε ηλικία, ενθουσιάστηκα και δεν είχα την ωριμότητα να το καταλάβω τότε. Έγινε τελείως παρορμητικά και κράτησε πολύ λίγα χρόνια. Δεν ταιριάζαμε με τον πρώτο μου σύζυγο, είχαμε μεγάλες διαφορές στον χαρακτήρα. Το μοναδικό καλό που άφησε αυτή η σχέση είναι η γέννηση της κόρης μου.
Ο δεύτερος γάμος σου ήταν με τον Μπάμπη Λαζαρίδη, με τον οποίο απέκτησες τον γιο σου, Βασίλη. Ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη σας περίοδος που θυμάσαι;
Με τον Μπάμπη ήμασταν 12 χρόνια μαζί και ήταν η μεγαλύτερη σχέση που έχω κάνει μέχρι στη ζωή μου. Ερωτευτήκαμε πολύ από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε. Πέρασα πολύ καλά μαζί του μέσα σε αυτά τα χρόνια, παρόλο που είχαμε μεγάλες διαφορές ως χαρακτήρες. Ο άνθρωπος που γνώρισα και αγάπησα εγώ είχε ψυχή που σπανίζει και πολύ καλά στοιχεία στον χαρακτήρα του. Αυτό με γοήτευσε και με έκανε να τον ερωτευτώ. Δυστυχώς όμως, από ένα σημείο και μετά, δεν μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό του και χειριζόταν με λάθος τρόπο την προσωπική του ζωή και τις ερωτικές σχέσεις του.
Από τη μία πλευρά, μου έδειχνε ότι υπήρχε αγάπη και ενδιαφέρον, από την άλλη όμως, κάποιες πράξεις του αναιρούσαν αυτό, δημιουργώντας μια αντίφαση που τελικά αποδυνάμωνε ό,τι είχε χτιστεί. Ήταν σαν δύο διαφορετικές εικόνες να συνυπάρχουν, και αυτό έκανε την κατάσταση δύσκολη και μπερδεμένη. Αυτή του η συμπεριφορά με κούρασε και με έκανε να φύγω από κοντά του. Όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, αλλά γιατί είχε χαθεί η εμπιστοσύνη. Δεν του κράτησα ποτέ κακία όμως, πάντα θυμάμαι τις όμορφες στιγμές μας. Του αναγνωρίζω, ότι απέναντι στον γιο μας, τον Βασίλη, ήταν ένας πολύ καλός πατέρας και είχε καθημερινή επαφή.
Έκανες δύο γάμους, πιστεύεις ότι αγαπήθηκες όσο θα ήθελες;
Όχι, δεν έχω αγαπηθεί όσο θα ήθελα. Αυτό δε σημαίνει ότι φταίνε απαραίτητα οι άλλοι, το μεγαλύτερο φταίξιμο το έχω εγώ με τις επιλογές μου. Ήμουν μικρή και είχα μία αφέλεια τότε. Μπορεί να είχα τον δυναμισμό, αλλά λειτουργούσα μόνο συναισθηματικά και γι’ αυτό την πατούσα πάντα. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει αυτό, πάντως σίγουρα είμαι πλέον πιο προσεκτική στις επιλογές μου, γι’ αυτό και είμαι μόνη μου. Και στους δύο γάμους μου τις περισσότερες φορές πάλευα μόνη μου, στην κάθε σχέση για ξεχωριστούς και διαφορετικούς λόγους. Μια ζωή πάλευα να στέκομαι στα πόδια μου και να τα προσπερνάω όλα, για να είμαι δυνατή δίπλα στα παιδιά μου.
Κάποιες φορές ένιωθα αγάπη, άλλες απέραντη μοναξιά και απογοήτευση. Πάθαινα ταχυπαλμίες συχνά από αυτά που μάθαινα και με έτρεχαν φίλοι μου στα νοσοκομεία, είχα χάσει τον εαυτό μου κάποια στιγμή. Νόμιζα ότι θα πεθάνω από τη στεναχώρια που είχα και δεν το έλεγα ούτε στην οικογένειά μου για να μην τους στεναχωρώ. Τα παιδιά μου με βοήθησαν να πάρω δύναμη και να μην το βάλω κάτω, χωρίς να το γνωρίζουν. Ήταν και είναι το σημαντικότερο επίτευγμα της ζωής μου. Αν είναι να έρθει ένας άνθρωπος στη ζωή μου πια, θα έρθει για να σταθεί δίπλα μου, όχι για να με συμπληρώσει και να καλύψει κενά. Γιατί έχω ήδη μάθει, με τον δύσκολο τρόπο, ότι όταν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει.
Πρόσφατα έχασες την αδελφή σου. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από εκείνη και τι σε «λύγισε» περισσότερο την απώλειά της;
Η αδελφή μου είχε την πιο αγνή ψυχή που έχω γνωρίσει σε άνθρωπο. Ήταν μία κοπέλα με χρυσή καρδιά και ένα χαμόγελο. Ήταν λίγο μικρότερη από μένα, ήμασταν τα τελευταία παιδιά της οικογένειας από τα 5 αδέλφια. Θυμάμαι όταν ήμασταν μικρές, μου ζητούσε η μητέρα μου να την προσέχω όταν λείπει. Έχω πολύ όμορφες στιγμές να θυμάμαι μαζί της. Δυστυχώς, η απόσταση που είχαμε γιατί έμενε στην Κρήτη δεν μου επέτρεπε να την βλέπω όσο συχνά θα ’θελα. Παρόλα αυτά, όταν συναντιόμασταν ήταν σαν να μην έφυγα ποτέ από το νησί. Με λύγισε πολύ ο άδικος τρόπος που έφυγε από τη ζωή μέσα σε λίγους μήνες. Πάλευε με την ασθένεια. Την αγαπώ πολύ και την κρατώ σαν φυλαχτό μέσα μου.
Στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου, ποιο ήταν το «καταφύγιό» σου: η πίστη, η οικογένεια ή η δουλειά;
Η πίστη και η δουλειά. Την οικογένειά μου δεν ήθελα να την επιβαρύνω και πολλές φορές δεν έλεγα το τι συμβαίνει στη ζωή μου για να μην τους στεναχωρώ. Έβρισκα άλλες διεξόδους για να ξεπερνάω αυτά που μου συνέβαιναν.
Ο γιος σου, Βασίλης, πλέον είναι δίπλα σου και επαγγελματικά, στην ταξιδιωτική εκπομπή «Escapers». Τι συμβουλές του δίνεις;
Συμβούλευσα τον Βασίλη να δουλεύει και να είναι ο εαυτός του. Να μην δίνει σημασία σε όλα και να μην αποπροσανατολίζεται από τους στόχους του. Από μικρός ερχόταν μαζί μου σε κάποιες από τις εμφανίσεις μου και έβλεπα ότι του αρέσει ο καλλιτεχνικός χώρος. Όταν πήγε γυμνάσιο, μου είπε ότι θέλει να σπουδάσει δημοσιογραφία και αφού του άρεσε τόσο πολύ εγώ ήμουν και είμαι δίπλα του.
Αν έκανες έναν απολογισμό σήμερα, ποια θα έλεγες ότι ήταν η μεγαλύτερη «πληγή» αλλά και η μεγαλύτερη «νίκη» της Πόπης Μαλλιωτάκη;
Έχω πολλές πληγές, οι οποίες με τον χρόνο επουλώνονται. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ συγκεκριμένα. Η μεγαλύτερη «νίκη» μου είναι η σημερινή Πόπη. Τα λάθη και τα σωστά μου, με έφεραν στο σήμερα και είμαι ευγνώμων στον Θεό που κατάφερα να αντεπεξέλθω και να προχωρήσω στη ζωή μου. Δεν θα άλλαζα τίποτα, ίσως απλώς με την εμπειρία και την ωριμότητα που έχω σήμερα να είχα διαχειριστεί λίγο διαφορετικά κάποια πράγματα.
