Η Τάμτα πρόκειται για μία από τις καλλιτέχνιδες που έχουν συμβάλλει ουσιαστικά στην διαμόρφωση της ελληνικής pop σκηνής, με διαχρονικά τραγούδια που κάνουν επιτυχία ακόμα και σήμερα. Σε πρόσφατη συνέντευξη της τραγουδίστριας στον Χρήστο Τσίφα και την Rosa, η ίδια μίλησε για την συμμετοχή της στο διαγωνισμό της Eurovision το 2019, όπου εκπροσώπησε την Κύπρο.
Όλα όσα αποκάλυψε η Τάμτα στην συνέντευξή της
Τώρα πάμε να τσακωθούμε λίγο γιατί είμαι σίγουρος ότι θα τσακωθούμε. Πάμε λίγο να τσακωθούμε για τη Eurovision. Και θέλω και να τσακωθούμε. Ωραία το λέω.
Ωχ, φύγαμε! Να ξέρεις δεν έχω τσακωθεί με άνθρωπο, αλλά πάμε! Δοκίμασέ με.
Εγώ θα φταίω! Ξέρω, ότι σου αρέσει και την αγαπάς πολύ αλλά τώρα είμαι στα στρυφνά μου μαζί της και θέλω να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι πολύ νικητές, όπως το Nemo για παράδειγμα, επέστρεψε το βραβείο στη Eurovision γιατί ήταν ένας τρόπος να διαμαρτυρηθεί για τη συμμετοχή του Ισραήλ και όλα όσα συμβαίνουν. Πιστεύεις ότι η Eurovision είναι απλά μια μουσική γιορτή;
Θα ήθελα πάρα πολύ να ήταν απλά μια μουσική γιορτή που θα ένωνε τον κόσμο. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχει αυτό η Eurovision. Μπορεί να παρακολουθώ τη Eurovision, δεν είμαι όμως από αυτούς με μανία. Έχω φίλους που μιλάνε, ξέρουν ιστορικά τη Eurovision, είναι επιστήμονες οριακά. Δεν είμαι σε αυτή τη φάση να σου αναλύσω όλο τον διαγωνισμό από την αρχή μέχρι τώρα τι γίνεται.
Σίγουρα όμως νομίζω ότι είναι αντιληπτό σε πολύ κόσμο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντα κάπως εμπλέκεται η πολιτική. Τώρα πρέπει να δοθεί ένα όνομα. Έτσι πάει ή δεν πάει έτσι; Γιατί κάπως αυτό το στη μέση, “πάει έτσι αλλά δεν πάει έτσι”, μπερδεύει και τους καλλιτέχνες. Παραδείγματος χάρη, είναι ένας καλλιτέχνης που θέλει να πάει στη Eurovision, του αρέσει αυτός ο διαγωνισμός. Είναι κάτι που κερδίζεις πράγματα από αυτό.
Τουλάχιστον κερδίζεις μια φανταστική εμπειρία. Είναι κρίμα να υπάρχει αυτό στη μέση και να μπαίνεις στη διαδικασία σκεπτόμενη ότι “α, τώρα δεν είναι χρονιά για να πάω γιατί δεν έρχεται στο ηθικό μου κομμάτι και δεν με βρίσκει σύμφωνη”. Για μένα είναι πάρα πολύ κρίμα που έχει πάρει αυτό τον δρόμο η Eurovision, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές που ζούμε. Δεν γίνεται να μη δώσεις σημασία σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν γίνεται να μη δίνουμε σημασία σε όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο.
Αλλά επειδή όμως πολιτικοποιείται ο διαγωνισμός έτσι κι αλλιώς οι καλλιτέχνες θεωρείς ότι πρέπει να είναι ελεύθεροι εκεί; Να μπορούν να πουν τη γνώμη τους έστω;
Δεν είμαι σε θέση ούτε να συμβουλεύσω ούτε να πω τη γνώμη μου πάνω σε αυτό ή να τους κρίνω, σε καμία περίπτωση. Και τη χρονιά που είχα πάει εγώ ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά. Φαντάζομαι και άλλες φορές ίσως να μην επιτρεπόταν να αγγίξεις πολιτικά θέματα. Σε εμάς ήταν πολύ αυστηροί. Δεν επιτρεπόταν να αναφέρεις οτιδήποτε πολιτικό, γιατί σας θυμίζω ότι η Eurovision που πήγα εγώ το ’19 ήταν και στο Τελ Αβίβ.
Α, αυτό δεν το θυμόμουν! Δεν έκανα τη σύνδεση.
Είναι πολύ περίεργη η κατάσταση. Δεν θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία ούτε να κρίνω αυτούς που θέλουν να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να μην εμπλέκονται με τα πολιτικά. Από την άλλη είναι ωραίο να εκφράζεις και τη γνώμη σου και να πεις αυτό που πιστεύεις. Αλλά αυτός ο διαγωνισμός, θα ήταν ιδανικό για εμένα να ένωνε τον κόσμο γενικά και όχι να τους διαχωρίζει και να τους διαλύει άλλη μια φορά.
Έχεις ωραία γεύση από τη συμμετοχή σου; Θέλω να πω είναι η Τάμτα η “πριν” ή η “μετά”;
Σίγουρα είναι η “πριν”. Προφανώς και η Eurovision έπαιξε τον ρόλο της…Πώς το είπες “η πριν”; Η Τάμτα, πριν και μετά. Μεγάλη κουβέντα αυτό. Ναι, έτσι φαίνεται στον κόσμο, το αντιλαμβάνομαι. Δεν θεωρώ όμως ότι είναι έτσι.
Η Eurovision είναι αυτό το σημείο;
Μετά έγινε. Απλά θεωρώ ότι υποσυνείδητα τουλάχιστον έχει παίξει ρόλο και αυτό, γιατί ήταν λίγο αυθόρμητη η συμμετοχή μου. Πολλά χρόνια μου γινόταν νύξη, το όνομά μου τέλος πάντων έπαιζε συνέχεια. Είχα κάνει μια προσπάθεια το 2006, μετά ήταν το 2015, δεν πρόλαβα να καταθέσουμε το κομμάτι. Οπότε, δεν υπάρχει συνέντευξη να κάνω χωρίς αυτή την ερώτηση, ούτε πριν πάω, ούτε αφού πήγα και μετά. Η Eurovision πάντα είναι μια ερώτηση. Λοιπόν, προσωπική γεύση θα σου πω…
Ε, δεν θα την έκανα βέβαια στην Τάμτα τη σημερινή εγώ.
Στο ίδιο πρόσωπο μιλάς, απλά η ουσία ποια είναι; Όχι ότι αν πήγαινε η Τάμτα του τώρα όπως το λέτε θα είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Κανείς δεν το ξέρει αυτό. Μπορεί και να είχε πολύ χειρότερο ή και πολύ καλύτερο. You never know. Απλά θα αισθανόμουν εγώ καλύτερα. Θα ήμουν πιο honest (ειλικρινής). Γιατί αυτό που πήγα να κάνω εκεί, εκτός από πολλές δυσκολίες που είχα και υγείας και ήταν γενικά δύσκολη περίοδος για μένα, θεωρώ ότι δεν ήμουν 100% εγώ για αυτή τη σκηνή. Εγώ δεν ήμουνα ποτέ χορεύτρια. Ποτέ μου. Ούτε προσπάθησα ποτέ μου να προβάλλω τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο.
Απλά κουνιέμαι στα πλαίσια του να υποστηρίξω τον ποπ καλλιτέχνη που λέγεται Τάμτα όσο μπορώ και μέχρι εκεί. Εκεί ήταν μια προσπάθεια που δεν νομίζω ότι μου άξιζε να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία. Αν κάποτε οποιαδήποτε χώρα, Ελλάδα, Κύπρος, Γεωργία, οποιαδήποτε χώρα θα συμφωνούσε να πάω με μία εμφάνιση, σαν αυτή που έκανα στο MadWalk, τότε μια χαρά. Έτσι θα ήθελα να πάω, κατάλαβες; Και ας έβγαινα τελευταία, χαρούμενη θα ήμουν.
Αν έβγαζα το αποτέλεσμα το σωστό και όπως το είχα οραματιστεί και ήταν αυτό θα με έκανε να αισθανθώ ίσως καλύτερα. Πήγα με ένα εμπορικό κομμάτι, πανέμορφο κομμάτι, χαρούμενο κομμάτι, αλλά δεν ήταν 100% το vibe μου. Δεν νομίζω ότι ήταν κάτι που θα μπορούσα να το στηρίξω. Το στήριξα όσο μπορούσα. Μέχρι εκεί.
