Σε μία από τις πιο προσωπικές και συγκινητικές του εξομολογήσεις, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου άνοιξε την καρδιά του για την απώλεια του αγαπημένου του σκύλου, Arnie, μιλώντας στην εκπομπή Pet Stories του ΣΚΑΪ. Ο γνωστός παρουσιαστής δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του μπροστά στην κάμερα, περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές του τετράποδου φίλου του, σε μια ιστορία που συγκλονίζει.

Με λόγια γεμάτα αγάπη αλλά και ενοχή, θυμήθηκε τη μοναδική σχέση που είχαν για 11 ολόκληρα χρόνια, από τη στιγμή που τον βρήκε τραυματισμένο έξω από το Άγιο Όρος μέχρι τον άδοξο αποχωρισμό τους, όταν ο σκύλος του πέθανε όσο εκείνος έλειπε για επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Η συνέντευξη του Αρναούτογλου

«Τον Arnie τον είχα 11 χρόνια. Υπήρξε μια ειδική περίπτωση εδώ που δεν μπορούσαμε να πάρουμε ένα ζωάκι από το δρόμο. Εγώ τον Arnie τον βρήκα στο δρόμο και είναι το σημείο αναφοράς στη ζωή μου, σαν ο καλύτερος μου φίλος, τετράποδος που υπήρξε ποτέ. Τον βρήκα έξω από το Άγιο Όρος κάπου το 2005 ταλαιπωρημένο με σπασμένο πόδι, ήρθε και κάθισε απέναντί μου. Αυτός με διάλεξε. Με κοιτάει τον κοιτάω και σα να μου λέει “τι να σου πω ρε φίλε;”. Ρωτάω τα παιδιά ποιανού είναι ο σκύλος αυτός και μου λένε κανενός, γυρνάει εδώ και χρόνια και λέω πώς μπορώ να τον πάρω; Θα στεναχωρηθεί κανείς άμα τον πάρω; Μου λένε όχι και τελικά ήρθε στην Αθήνα. Τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου και είχαμε και το πιο άδοξο τέλος. Ένα τέλος που θυμίζει ταινία. Ενώ ήμασταν 11 χρόνια αχώριστοι, όταν έφυγα στο Nomads για να το παρουσιάσω πέθανε όταν έφυγα και μου έλεγαν το τελευταίο βράδυ ότι κοιτούσε την πόρτα. Είχε κολλήσει τα μάτια του στην πόρτα, σα να με περίμενε. Είμαι και γενικά φορτισμένος αυτή την εποχή, θα βάλω τα κλάματα. Δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω και το κουβαλάω αυτό. Αυτή την σκηνή την έχω αποτυπωμένη. Φοβήθηκα μήπως νόμιζε ότι τον άφησα. Γι’ αυτό δεν ήθελα να κάνουμε αυτή την κουβέντα, είμαι φορτισμένος. Πάντα μου κάθεται σα να μην ήμουν εγώ εντάξει στην σχέση μας».

«Όπως αγαπάω τους ανθρώπους αγαπάω και τα ζώα. Νιώθω ότι θα συναντηθούμε ξανά. Αυτή μου η σκέψη ότι μπορεί να ένιωσε ότι τον παράτησα ήταν το μεγαλύτερο αγκάθι που έχω στη ζωή μου όσον αφορά τα ζώα».

Όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε «Αν ο Arnie ήταν εδώ τι θα μας έλεγε για σένα, κάτι που δεν έχεις πει ποτέ», εκείνος απάντησε «Θα μιλούσε για την περίοδο που απομονώθηκα στο σπίτι για ένα χρόνο, ένα και… Ήταν η περίοδος που πήρα φαρμακευτική αγωγή για να μπορέσω να ξαναβρώ το είναι μου και μέσα από ψυχιατρική βοήθεια να βρω την ισορροπία μου κι απλά αυτός ήταν εκεί και με κοιτούσε. Δεν με έβλεπε να γελάω. Το ένιωθε ότι δεν είμαι καλά. Δεν είχα καθόλου κουράγιο».

«Πιστεύω πάρα πολύ στον Θεό, μόνο από τον Θεό αντλώ ενέργεια. Καμιά φορά δεν εξηγείται αυτό». Όσον αφορά για τα επαγγελματικά του σχέδια δήλωσε «Το πρωινό δεν είναι της παρούσης γιατί πρωινό κάνω στο ραδιόφωνο. Είμαι πάντα έτοιμος για όλα υπό προΰποθέσεις. Δεν έχει γίνει τώρα κάποια συζήτηση για πρωινό γι’ αυτό δεν το έχω σκεφτεί. Δεν θα έλεγα ποτέ ότι θα κάνω πρωινό αν δεν είχε τελειώσει το πρωινό ενός άλλου ανθρώπου, δηλαδή με την έννοια αν δεν το ήξερε, αν δεν το είχε ανακοινώσει. Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό σε μία ομάδα ανθρώπων που είναι στον αέρα. Όσο μπορώ ακόμα λίγο κάνω σχέδια, να κάνουμε καλή τηλεόραση γιατί εμένα ο πόνος μου είναι αυτός. Είναι μια δουλειά που είμαι 35 χρόνια τώρα. Δεν έκανα καμία άλλη δουλειά ενώ μου δόθηκαν κι άλλες προτάσεις. Μέχρι και να γίνω ηθοποιός. Αλλά έβαλα όλο μου το είναι στην τηλεόραση γιατί το πονάω. Καλή τηλεόραση σημαίνει να την βλέπει όλη η οικογένεια, να μην ντρέπεσαι γι΄αυτό που βλέπεις, να μην κοροϊδεύεις κανέναν και να υπάρχει αυτή η αίσθηση “έχει Γρηγόρη, έλα να το δούμε”».