Ο Αντίνοος Αλμπάνης βρέθηκε καλεσμένος στο podcast του Ανέστη Ευαγγελόπουλου στο Youtube. Ο επιτυχημένος ηθοποιός στη συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, άνοιξε την καρδιά του και για την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο όπου βγήκε νικητής από όλη αυτή την περιπέτεια, αποκαλύπτοντας πόσο τον άλλαξε στη ζωή του.
Η εξομολόγηση του Αντίνοου Αλμπάνη για την υγεία του
«Ναι, πολλά από αυτά που συζητάμε είναι απόρροια αυτού. Η ψυχραιμία που έχω με τη δουλειά, το να μην δίνω πολύ μεγάλη βάση σε πράγματα τα οποία μπορεί είτε να είναι ακανθώδη είτε να μην ρολάρουν πολύ εύκολα, είτε να μην λειτουργούν καθόλου και να αποτυγχάνουν. Έχω μια διάθεση πια του πάμε παρακάτω. Δεν στεκόμαστε πολύ πάνω από αυτό που έχει συμβεί. Το κοιτάζουμε, το παρατηρούμε, το αξιολογούμε, αλλά προχωράμε και προχωράμε. Γιατί αν δεν προχωρήσουμε θα προχωρήσει μόνη της η ζωή και εμείς θα βγάλουμε ένα κεφαλάκι από το παράθυρο και θα την κοιτάμε και θα μας κουνάει το μαντήλι. Και είμαστε εμείς οι επιβάτες της ζωής μας. Δεν είναι κάποιος άλλος. Οπότε πρέπει να πηγαίνουμε μαζί της», ανέφερε ο ηθοποιός.
Οι θεραπείες και ο λόγος που δεν το είπε από την αρχή στους γονείς του
Ο Αντίνοος Αλμπάνης σε παλαιότερη συνέντευξή του, εξήγησε πως δεν μίλησε στους γονείς του γιατί ήθελε να τους προστατεύσει από το άγχος και την ψυχολογική επιβάρυνση. Όπως είπε, εκείνη την περίοδο δεν ήταν σίγουρος αν η ενημέρωση θα τους βοηθούσε ή θα τους κατέβαλλε περισσότερο, κάτι που τον οδήγησε στην απόφαση να κρατήσει το θέμα για τον εαυτό του.
«Αυτές οι διαδρομές είναι κατεξοχήν μοναχικές. Μπορεί να έχεις γύρω σου πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά το περνάς μοναχικά. Εγώ επέλεξα να μην το πω στους γονείς μου. Ήταν μια επιλογή που έκανα τότε για λόγους που είχα τότε ανάγκη, να προστατεύσω εκείνους, εμένα, την οικογένεια, το σύνολο, δεν ξέρω», δήλωσε αρχικά ο Αντίνοος Αλμπάνης.
Παράλληλα, περιέγραψε πως η διαδρομή της θεραπείας δεν ήταν μόνο σωματικά δύσκολη, αλλά και ψυχικά εξαντλητική. Αναφέρθηκε στη διαδικασία των θεραπειών ως κάτι που πολλές φορές τον έφερνε σε εσωτερική σύγκρουση, καθώς έπρεπε να αποφασίσει αν θα ανταποκριθεί σε μια ακόμη δύσκολη ημέρα νοσηλείας ή αν θα αναζητήσει μια ανάσα από τον πόνο.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν τα λόγια του για τον θυμό που ένιωσε απέναντι στην ίδια τη διαδικασία της θεραπείας: «Η θεραπεία των ογκολογικών ασθενών πολλές φορές είναι πολύ πιο επίπονη από την ίδια την ασθένεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να πρέπει να ξυπνήσεις για να πας να κάνεις τη θεραπεία σου και να το παζαρεύεις αν θα πας. Να λες ότι δεν θες να πας, γιατί ξέρεις ότι αν πας, μετά θα γυρίσεις σπίτι και θα πονάς τόσο πολύ που δε θα μπορείς να ακουμπήσεις το κεφάλι στο μαξιλάρι. Εκεί σε πιάνει ένας θυμός γιατί, ενώ έχουμε καταφέρει τόσο σπουδαία πράγματα ως ανθρωπότητα, οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται ακόμα σε τέτοιο βαθμό για να γίνουν καλά. Αυτό με θύμωνε, το ότι έμπαινα στη διαδικασία να διαπραγματευτώ αν θα κάνω το βήμα να πάω να θεραπευτώ», σημείωσε.
Ο ηθοποιός στάθηκε και στο γεγονός ότι, παρότι είχε μιλήσει δημόσια μόνο μία φορά για την περιπέτειά του, το θέμα επανερχόταν συχνά λόγω δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Όπως είπε, δεν αρνήθηκε ποτέ να απαντήσει, καθώς θεωρεί σημαντικό να μιλά κανείς ανοιχτά για την ανθρώπινη ευαλωτότητα: «Επειδή η δυστυχία και ο πόνος είναι φωτογενείς, ήταν ένα θέμα το οποίο επανερχόταν ξανά και ξανά. Ο λόγος για τον οποίο εγώ δεν έχω αρνηθεί ποτέ σε δημοσιογράφο να απαντήσω γι’ αυτό, είναι γιατί η ανθρώπινη ευαλωτότητα, το πόσο πολύ ίδιοι είμαστε, όποιο επάγγελμα και να κάνουμε, μας βάζει λίγο στο ίδιο επίπεδο. Και το να καμωνόμαστε τους άτρωτους, τους πάρα πολύ δυνατούς, τους πάρα πολύ σπουδαίους, πάρα πολύ όμορφους και λαμπερούς, είναι ένα ψέμα. Και δεν έχουμε λόγο να λέμε ψέματα. Κι αν θέλουμε να έχουν και ένα νόημα αυτές οι συνεντεύξεις, ας λέμε και κάτι που να έχει κάποια ουσία».
