Από τα τέλη Απριλίου και μετά, το ημερολόγιο αρχίζει να «γλυκαίνει». Οι βαριές χειμωνιάτικες περίοδοι έχουν περάσει και μπροστά ανοίγεται μια σειρά από αργίες που, άλλες λίγο κι άλλες περισσότερο, δίνουν αφορμή για ανάσα.

Όχι απαραίτητα για μεγάλα ταξίδια, αλλά για εκείνα τα μικρά «φεύγω για λίγο» που κάνουν τη διαφορά.

Η αρχή γίνεται άμεσα, με την Πρωτομαγιά, που φέτος πέφτει Παρασκευή.

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν χρειάζονται πολλά: ένα ρεπό κολλητά στο Σαββατοκύριακο και ξαφνικά έχεις μπροστά σου ένα κανονικό τριήμερο.

Για πολλούς, είναι η πρώτη ευκαιρία της χρονιάς για θάλασσα, έστω και διστακτικά.

Λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται του Αγίου Πνεύματος, τη Δευτέρα 1 Ιουνίου. Δεν είναι αργία για όλους, αλλά για μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα και φυσικά για το Δημόσιο παραμένει μια σταθερή ευκαιρία για ξεκούραση.

Και επειδή «κουμπώνει» πάντα Δευτέρα, δίνει σχεδόν αυτόματα ένα ακόμη τριήμερο, αυτή τη φορά με πιο καλοκαιρινό αέρα.

Είναι από εκείνες τις ημερομηνίες που, κάθε χρόνο, λειτουργούν σαν ανεπίσημη έναρξη της θερινής διάθεσης.

Μετά, το καλοκαίρι κυλά χωρίς ενδιάμεσες στάσεις μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο.

Εφέτος πέφτει Σάββατο, κάτι που πρακτικά «κόβει» το δώρο της έξτρα μέρας. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα αλλάζει κάτι στην πράξη. Ούτως ή άλλως πρόκειται για την πιο βαθιά καλοκαιρινή περίοδο, όταν οι περισσότεροι έχουν ήδη φύγει ή ετοιμάζονται να φύγουν.

Η επόμενη καθαρή αργία έρχεται αρκετά αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου, που πέφτει Τετάρτη. Δεν δημιουργεί τριήμερο από μόνη της, αλλά σπάει ευχάριστα τη ρουτίνα της εβδομάδας, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως μια μικρή «παύση» μέσα στο φθινόπωρο.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος της χρονιάς, όπου τα πράγματα γίνονται πάλι πιο ενδιαφέροντα.

Τα Χριστούγεννα πέφτουν Παρασκευή, δίνοντας ακόμη ένα κανονικό τριήμερο, ενώ η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων είναι Σάββατο. Για πολλούς, αυτό μεταφράζεται σε μια πιο χαλαρή περίοδο, με άδεια που «κολλάει» εύκολα πριν ή μετά. 

Έτσι, για να κλείσει καλά η χρονιά!