Ο υπουργός Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος, με ανάρτησή του στα social media, σχολιάζει «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών; Χωρίς δεύτερη σκέψη με την κοινωνία των πολιτών».
«Πιστεύω βαθιά ότι αποστολή της πολιτικής όπως και κάθε κυβέρνησης είναι το ξερίζωμα κάθε αναχρονισμού, αδικίας και υστέρησης -από το κράτος και τη δημόσια διοίκηση έως την οικονομία, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα- που κάνει δύσκολη και άνιση την καθημερινότητα των πολιτών» σημειώνει ο υπουργός.
«Πιστεύω ότι η βασική μας υστέρηση ως χώρα είναι ότι διαχρονικά γαλουχηθήκαμε ως «πελάτες» του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και όχι ως πολίτες με δικαιώματα αλλά και με υποχρεώσεις» υπογραμμίζει, απαριθμώντας τις παθογένειες ετών.
«Οι συναλλακτικές πελατειακές σχέσεις, το «δούναι» και «λαβείν» μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικού προσωπικού ήταν από συστάσεως ελληνικού κράτους ο βασικός πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος» αναφέρει ο κ. Σκέρτσος.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου
Κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών; Χωρίς δεύτερη σκέψη με την κοινωνία των πολιτών.
Πιστεύω βαθιά ότι αποστολή της πολιτικής όπως και κάθε κυβέρνησης είναι το ξερίζωμα κάθε αναχρονισμού, αδικίας και υστέρησης -από το κράτος και τη δημόσια διοίκηση έως την οικονομία, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα- που κάνει δύσκολη και άνιση την καθημερινότητα των πολιτών.
Διότι, ναι, το ελληνικό κράτος μπορεί να γίνει πολύ σκληρό, ανάλγητο και άδικο με τους πολίτες του.
Ξέρουμε όλοι πολύ καλά και βιωματικά τι σημαίνει η ίδια νομοθεσία να ερμηνεύεται διαφορετικά από υπηρεσία σε υπηρεσία ή από τη μία περιοχή της χώρας σε μια άλλη. Η “α λα καρτ” εφαρμογή των ίδιων νόμων μπορεί κυριολεκτικά να σε τρελάνει.
Γνωρίζουμε τι σημαίνει να χάνεις μια προαγωγή ή τη σειρά σου σε μια υπηρεσία διότι δεν είσαι «οργανωμένος» στο κόμμα ή δεν έχεις «μπάρμπα στην Κορώνη».
Έχουμε όλοι ζήσει να γινόμαστε «μπαλάκι» μεταξύ διαφορετικών δημόσιων οργανισμών χωρίς να φταίμε, πολύ απλά και μόνο διότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Το κράτος «λάφυρο» της πολυνομίας και κακονομίας, της αναξιοκρατίας και της αδιαφάνειας, το κράτος που δεν λογοδοτεί και δεν διαλειτουργεί σε βασικές του υπηρεσίες προς τους πολίτες, το κράτος που δεν στηρίζεται σε οριζόντιες αρχές και κριτήρια αποτελεσματικότητας, στοχοθεσίας αλλά και αυστηρών κυρώσεων σε όσους δεν εφαρμόζουν τους νόμους -είτε είναι στελέχη της διοίκησης και πολιτικοί είτε είναι πολίτες- έρχεται από πολύ μακριά κι από πολύ παλιά.
Δεν μπορούν όμως όλα αυτά να είναι κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας. Είναι κακοδαιμονίες του παρελθόντος τις οποίες κανείς πολίτης δεν πρέπει να ανέχεται.
Πολύ απλά διότι κρατούσαν και κρατούν την πατρίδα μας μακριά από το ευρωπαϊκό κεκτημένο της ισονομίας και ισοπολιτείας που ως Έλληνες και ευρωπαίοι πολίτες μπορούμε πλέον να ζήσουμε σε οποιοδήποτε άλλο κράτος του ευρωπαϊκού ενιαίου χώρου. Γιατί όχι και στη Ελλάδα λοιπόν;
Πιστεύω ότι η βασική μας υστέρηση ως χώρα είναι ότι διαχρονικά γαλουχηθήκαμε ως «πελάτες» του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και όχι ως πολίτες με δικαιώματα αλλά και με υποχρεώσεις.
Έχει βαθιές ρίζες αυτή η κουλτούρα. Γι’αυτό και είναι υποκριτική και φαιδρή «η αντιπολίτευση των πρωτόπλαστων και των αναμάρτητων» που ανακαλύπτει σήμερα με δήθεν ιερή οργή το πρόβλημα.
Οι συναλλακτικές πελατειακές σχέσεις, το «δούναι» και «λαβείν» μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικού προσωπικού ήταν από συστάσεως ελληνικού κράτους ο βασικός πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος.
Όταν ξέρεις ή βλέπεις τον διπλανό σου να έχει μια καλύτερη τύχη από εσένα επειδή απλά έχει πολιτικό μέσο και όχι επειδή είναι ικανότερος ή πιο εργατικός, τότε επιμολύνεται το σύνολο της κοινωνίας από την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους κανόνες και στους θεσμούς του κράτους και της δημοκρατίας.
Τότε ο αθέμιτος ανταγωνισμός της άνισης και διακριτικής μεταχείρισης ενός εκάστου, γίνεται η κυρίαρχη πολιτική, ατομική και κοινωνική συμπεριφορά…Έως και η ορθολογική συμπεριφορά, αν θες να επιβιώσεις σε ένα άναρχο περιβάλλον.
Γι’αυτό και το ζήτημα που έχει ανακύψει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σοβαρό και δεν επιδέχεται καμία υποτίμηση. Υπάρχουν συγκεκριμένες υποθέσεις που ελέγχονται και πρέπει να διερευνηθούν πλήρως, με ταχύτητα και χωρίς καμία σκιά.
Ταυτόχρονα, έχουμε ευθύνη να δούμε όχι μόνο τα επιμέρους περιστατικά, αλλά και το υπόβαθρο που τα γεννά. Γιατί αν μείνουμε μόνο στα πρόσωπα και όχι στους μηχανισμούς, το πρόβλημα θα επανέρχεται.
Η προσπάθεια να απαλλαγούμε από τη γάγγραινα του πελατειακού κράτους οφείλει να είναι συνεχής. Κανείς από το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ανυποψίαστος ή άμωμος. Πόσο μάλλον όταν προέρχεται από πολιτικούς χώρους που κυριολεκτικά «δίδαξαν» επί δεκαετίες τις πελατειακές σχέσεις.
Όλοι, όμως, κρινόμαστε τελικά από την ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζουμε τις αναγκαίες λύσεις που διορθώνουν το πρόβλημα ή αν απλά επιμένουμε μονότονα σε έναν στείρο καταγγελτικό λόγο. Από το πώς γινόμαστε δηλαδή από μέρος του προβλήματος, μέρος της λύσης.
Το έχω ξαναπεί ότι τιμώ και σέβομαι το έργο και τον ρόλο των βουλευτών μας. Πρόκειται για μια εξαιρετικά απαιτητική και δύσκολη δουλειά. Που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως λειτούργημα από όλους μας. Είτε είμαστε πολίτες είτε πολιτικοί.
Γνωρίζω επίσης πολλούς από τους πολιτικούς που εμπλέκονται στην τελευταία δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ. Στο πρόσωπό τους έχω δει ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο τους και θέλουν γνήσια να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους. Ανθρώπους που γνωρίζουν αυτό που όλοι ξέρουμε, ότι μπορεί πολλές φορές το ελληνικό κράτος να σφάλλει και να ταλαιπωρεί αναίτια.
Φυσικά υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει τις προθέσεις από τις πράξεις. Και ταυτόχρονα μια γραμμή άμυνας απέναντι στα φαινόμενα που μας απασχολούν.
Η κόκκινη γραμμή είναι ότι καμία ανοχή δεν μπορεί να επιδεικνύεται σε όποιον καταχράται δημόσιο χρήμα, εκμεταλλεύεται την εξουσία που έχει για ίδιον όφελος ή παρανομεί εν γνώσει του και εκ δόλου.
Ενώ η γραμμή άμυνας είναι η αποπολιτικοποίηση και η ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης μαζί με τη μηδενική ανοχή στη διαφθορά. Αυτά είναι τα βασικά εργαλεία μας για να περιορίσουμε όσο μπορούμε τις γκρίζες ζώνες που ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί να αυθαιρετήσει ή να δράσει μεροληπτικά υπέρ συγκεκριμένων πολιτών και ομάδων.
Έλα όμως που αυτές ακριβώς τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης η αντιπολίτευση που σήμερα πνέει μένεα κατά του ρουσφετιού, τις καταψήφισε στη βουλή.
Όπως, για παράδειγμα, την τοποθέτηση διοικήσεων στους κρατικούς φορείς μέσω ΑΣΕΠ. Ή την πιο πρόσφατη της κατάργησης και υπαγωγής του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ ώστε να εξακριβώνεται με ψηφιακά μέσα και διασταυρώσεις η θέση και το μέγεθος των καλλιεργειών ή ο αριθμός των κοπαδιών. Δεν είναι υποκριτικό;
Γι’αυτό και ο αγώνας για ένα κράτος με περισσότερη διαφάνεια, ψηφιοποίηση και ταχύτητα στην εξυπηρέτηση των πολιτών είναι διαρκής και απαιτεί πρωτίστως ειλικρίνεια, αυτογνωσία αλλά και μνήμη.
Για το που ήμασταν πριν κάποια χρόνια, που βρισκόμαστε σήμερα και που έχουμε χρέος να πάμε. Και δίνεται από τον Πρωθυπουργό πρωτίστως, και από τα μέλη της κυβέρνησης του, χωρίς δεύτερη σκέψη από το 2019 έως σήμερα.
Η μικρή και μεγαλύτερη διαφθορά δεν αντιμετωπίζονται με ένα μόνο μέτρο, «ένα νόμο κι ένα άρθρο», ή μόνο με ρητορικές κορώνες.
- Χρειαζόμαστε ταχύτερη δικαιοσύνη, και αυτό ήδη γίνεται χάρη στο νέο δικαστικό χάρτη που έχει μειώσει στο μισό το χρόνο απονομής της.
- Αυστηρούς και δίκαιους πειθαρχικούς κανόνες και κυρώσεις στους επίορκους κρατικούς λειτουργούς, που έχουν ψηφιστεί και εφαρμόζονται.
- Νέες ποινικές διατάξεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς που εναρμονίζονται με τις καλύτερες διεθνείς πρακτικές και ήδη έχουν ψηφιστεί και καταγράφονται ως πρόοδος στις διεθνείς εκθέσεις.
- Ευρύτατη ψηφιοποίηση όλων των διαδικασιών από την παροχή επιδομάτων ή συντάξεων έως τη βεβαίωση κλήσεων ΚΟΚ που αφαιρούν τον ανθρώπινο παράγοντα και κάνουν πιο αντικειμενική, γρήγορη και δίκαιη την επαφή μας με το κράτος.
- Και βεβαίως έναν νέο καταστατικό πολιτικό χάρτη, ένα νέο Σύνταγμα όπως έχει ήδη εξαγγελθεί, που οδεύοντας προς την επέτειο των 200 χρόνων από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, θα κλείσει οριστικά κάθε εκκρεμότητά μας με το παρελθόν.
Πρέπει να ξαναχτίσουμε το κοινό μας «σπίτι» από την αρχή, σε πιο γερά θεμέλια και με νέους κανόνες. Διότι οι καλοί, απλοί και σταθεροί νόμοι υπέρ της διαφάνειας γίνονται τελικά και η συνείδηση της κοινωνίας. Κάθε κοινωνίας.
Πιστεύω βαθιά ότι μεταξύ μιας κυβέρνησης που κάνει λάθη -αλλά μπορεί να τα αναγνωρίζει και να τα διορθώνει- και μιας λάθος κυβέρνησης -σαν αυτές που έχουμε δει στο παρελθόν-, είναι προτιμότερη η πρώτη.
Πιστεύω επίσης ότι το πολιτικό «πείραμα» του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανοίξει τις πόρτες της διακυβέρνησης και σε μη αιρετούς τεχνοκράτες που θέλουν να προσφέρουν στην πατρίδα μας, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τους αιρετούς μας εκπροσώπους στη βουλή και την κυβέρνηση, έχει συμβάλει στην μετρήσιμη και συγκρίσιμη πρόοδο της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια.
Η Ελλάδα όσο δύσκολα φτιάχνει, τόσο εύκολα χαλάει.
Γι’αυτό και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή που ο κόσμος γύρω μας είναι τόσο ρευστός και αβέβαιος -με την Ελλάδα στη μέση του να μοιάζει πράγματι με όαση σταθερότητας- έχουμε ιερό χρέος πρωτίστως προς τα παιδιά μας να μην υπονομεύσουμε όσα με κόπο έχουμε κερδίσει τα τελευταία χρόνια.
Και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, την πορεία μας για μια πατρίδα με περισσότερη αξιοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη και ευκαιρίες για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, από όπου κι αν προέρχεται, από όπου κι αν κατάγεται.
Μια Ελλάδα με όλους, για όλους που στηρίζεται σε μια κοινωνία πολιτών και όχι πελατών.
