Συχνά θεωρούμε το μπιμπερό κάτι αυτονόητο, όμως αξίζει να ανατρέξουμε στην ιστορία του και να δούμε πώς εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο. Αν και το σύγχρονο μπιμπερό καθιερώθηκε τον 19ο αιώνα, υπάρχουν στοιχεία ότι η τεχνητή σίτιση βρεφών χρησιμοποιούνταν ήδη από την αρχαιότητα.

Αυτό αποδεικνύεται από ευρήματα αγγείων σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, τα οποία χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πριν, από περιόδους όπως η Ρωμαϊκή Εποχή, ο Μεσαίωνας και η Αναγέννηση. Με την έλευση της Βιομηχανικής Επανάστασης, το μπιμπερό εξελίχθηκε σε μια πιο σύγχρονη, βελτιωμένη και υγιεινή μορφή.

Από το 2000 π.Χ. και έπειτα, έχουν εντοπιστεί σε τάφους νεογέννητων βρεφών πήλινα σκεύη σίτισης, τα οποία διέθεταν ανοίγματα που θυμίζουν θηλή.

Για τη σίτιση των βρεφών με γάλα χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς διάφορα μέσα, κατασκευασμένα από υλικά όπως ξύλο, κεραμικά ή ακόμη και κέρατα αγελάδας. Ιδιαίτερα διαδεδομένο κατά τον Μεσαίωνα ήταν το τρυπημένο κέρατο αγελάδας, που αποτελούσε την πιο συνηθισμένη μορφή μπιμπερό εκείνης της εποχής.

Κατά τον 18ο αιώνα, τα σκεύη σίτισης βρεφών κατασκευάζονταν κυρίως από κασσίτερο και ασήμι. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συσκευή που σχεδίασε το 1770 ο γιατρός Hugh Smith στο νοσοκομείο Middlesex του Λονδίνου, η οποία θύμιζε μικρή καφετιέρα, με λαιμό και στόμιο τοποθετημένο στο κάτω μέρος.

Η άκρη του στομίου είχε τη μορφή μικρού, καρδιόσχημου πόμολου, μέσα στο οποίο υπήρχαν τρεις έως τέσσερις μικρές οπές.

Από τον 16ο έως και τον 18ο αιώνα στην Ευρώπη, για τη σίτιση των βρεφών χρησιμοποιούνταν επίσης ένα διαφορετικό σκεύος, το οποίο συνδύαζε κουτάλι με κοίλο στόμιο.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στα μέσα σίτισης βρεφών. Το 1841, ο Αμερικανός C.M. Windship κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα γυάλινο μπουκάλι τροφοδοσίας, ενώ το 1845 ο Elijah Pratt από τη Νέα Υόρκη κατοχύρωσε την ελαστική θηλή. Αν και οι πρώτες θηλές είχαν έντονη και δυσάρεστη οσμή και γεύση, βελτιώθηκαν σημαντικά στις αρχές του 20ού αιώνα.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1851, στη Γαλλία εμφανίστηκαν ιδιαίτερα εξελιγμένα μπουκάλια τροφοδοσίας, τα οποία διέθεταν θηλή από φελλό και μικρές καρφίτσες από ελεφαντόδοντο στα σημεία εισόδου του αέρα, ώστε να ρυθμίζεται η ροή του γάλακτος.

Το 1896, στην Αγγλία κατασκευάστηκε ένα ανοιχτό μπουκάλι σίτισης σε σχήμα σκάφους, το οποίο παρέμεινε σε κυκλοφορία μέχρι και τη δεκαετία του 1950.

Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες παρήχθησαν πολυάριθμα σχέδια γυάλινων μπουκαλιών, ενώ το Αμερικανικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών είχε ήδη εκδώσει πάνω από 200 πατέντες για διαφορετικούς τύπους μέχρι τη δεκαετία του 1940.

Τη δεκαετία του 1950 έκαναν την εμφάνισή τους τα όρθια μπουκάλια από ανθεκτικό στη θερμότητα Pyrex, αρχικά με στενό λαιμό, ενώ τη δεκαετία του 1960 καθιερώθηκαν και οι εκδοχές με φαρδύ λαιμό.

Στη δεκαετία του 1970, τα πλαστικά μπουκάλια μπήκαν δυναμικά στην αγορά, αλλάζοντας σημαντικά τον τρόπο σίτισης των βρεφών.