Η κάμερα του Happy Day στον ALPHA και απεσταλμένος δημοσιογράφος, συνάντησε την Αγγελική Ηλιάδη στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Λίγο πριν φύγει για ταξίδι, η τραγουδίστρια «κυνηγήθηκε» για μια δήλωση μετά την αποκάλυψή της για την κακοποίηση που δέχτηκε από τον πατέρα του μεγάλου της γιου, Μπάμπη Λαζαρίδη.
Η αντίδραση της Αγγελικής Ηλιάδη όταν τη συνάντησε η κάμερα
Όταν ο δημοσιογράφος την πλησίασε, την ρώτησε για την αδερφή του αείμνηστου επιχειρηματία, Λίτσα Λαζαρίδη, η οποία απείλησε με μηνύσεις, λέγοντας πως προσβάλει τον νεκρό αδερφό της.
«Θέλετε να χάσω το αεροπλάνο; Ξέρεις ότι τώρα δεν θα μιλήσει για αυτά τα πράγματα. Οι γυναίκες είμαστε ενωμένες πάντα», αρκέστηκε να πει ευγενικά η τραγουδίστρια.
Η συγκλονιστική εξομολόγηση για την κακοποίησή της
«Ακόμα και αυτή η προστασία που λες εσύ τώρα μπορεί να φαινόταν έτσι. Εγώ τότε ήμουν στη Θεσσαλονίκη, στις Μούσες. Ήμουν τρία χρόνια εκεί και πραγματικά ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Κάναμε πολύ ωραίες δουλειές αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν τα γνωρίζει ο κόσμος, αλλά μόνο ελάχιστοι άνθρωποι που εκείνα τα χρόνια συνεργαζόντουσαν μαζί μου. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα έχω πει γιατί ήταν επιλογή μου να μην τα μοιραστώ. Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει και να μην πω κάτι όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήταν μικρό. Επειδή έχει μεγαλώσει τώρα και γνωρίζει πλέον πράγματα που έχω περάσει τότε, γι’ αυτό ίσως τώρα να μου είναι και λίγο πιο εύκολο να μοιραστώ πράγματα. Ήταν πέντε χρόνια πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά για μένα, κατά τα οποία είχα απομακρυνθεί από την οικογένειά μου. Στην αρχή από επιλογή, στη συνέχεια ήθελα να είμαι μαζί τους αλλά δεν μπορούσα. Υπήρχε μια απαγόρευση σε όλα. Υπήρξε πάρα πολύ άσχημη κακοποίηση, πολύ.
Ήμουν ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουνε πώς γίνεται αυτό… Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν ήταν μόνο ψυχολογική η κακοποίηση ήταν και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά.
Πέρα από το παίδι μου, ο τρόπος που έφυγε αυτός ο άνθρωπος από τη ζωή ήταν πάρα πολύ σκληρός και εγώ θυμάμαι ότι τότε μιλούσα με τον πνευματικό μου και δεν του είπα ποτέ γι’ αυτό, δεν το σκεφτόμουν καν το τι είχα βιώσει εκείνα τα χρόνια μπροστά σε αυτό που είχε πάθει εκείνος ο άνθρωπος. Μου φαίνοταν πάρα πολύ κακό να πω κάτι άσχημο γι’ αυτόν. Σιγά σιγά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει. Είχε και νοσοκομεία και πολλά. Πολύ σκληρά πράγματα. Ήμουν ένα φυλακισμένο πλάσμα, δεν μπορούσα να δω ούτε την οικογένειά μου. Δεν είχα έλεγχο σε τίποτα. Δεν γινόταν να φύγω γιατί είχα γεννήσει το παιδί μου. Το είχα δοκιμάσει πολλές φορές. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Είχα δοκιμάσει να φύγω αλλά υπήρχαν απειλές, υπήρχαν διάφορα πράγματα. Στο λέω και φορτώνω.
Για κάποια λόγο το κράταω μέσα μου αυτό και αισθανόμουν μια αδικία γιατί κανένας δεν ξέρει τι έχω περάσει. Πάντα άκουγα άσχημα σχόλια για εκείνη την περίοδο, χωρίς κανένας να ξέρει… Ήταν δύσκολο να αντιδράσουν οι άνθρωποι που ήταν κοντά μου. Έλεγα πάντα ότι δεν έκανα κακό σε κανέναν και ότι δεν χώρισα ποτέ κανέναν, απλά τα έφερε έτσι η μοίρα και ερωτεύτηκα αυτόν τον άνθρωπο, χωρίς να καταλάβω τι άνθρωπος ήταν και τι μπορεί να είχε μέσα του και πώς θα το έβγαζε αυτό πάνω μου.
Ήταν πάρα πολύ σκληρό για ένα κορίτσι 24 ετών να το περνάει αυτό και να μην ξέρει αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα, γιατί είχα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ. Πολλές φορές φοβόμουν και για το παιδί που είχα στην κοιλιά μου. Οι γονείς μου γνώριζαν αλλά δεν γινόταν να κάνουν κάτι, πίστεψέ με. Υπήρχαν πάρα πολλές απειλές. Ήταν ένας δύσκολος άνθρωπος, σκληρός, ο οποίος δεν ήθελε ποτέ να με αφήσει να φύγω. Δεν ξέρω πώς πέντε χρόνια υπέμεινα αυτή την κατάσταση. Κάποια στιγμή μού είχε περάσει από το μυαλό να πάρω ένα τηλέφωνο (σε γραμμή βοήθειας για κακοποιημένες γυναίκες), αλλά δεν τολμούσα. Φοβόμουν μην μου πάρουν το παιδί, να μην κάνουν κακό στους γονείς μου, υπήρχαν τέτοιες απειλές. Έλεγα τότε “καλά να πάθεις, αφού εσύ επέλεξες να εισαι με αυτόν τον άνθρωπο, κάτσε και φάτο τώρα».
Η Αγγελική Ηλιάδη μίλησε σε άλλο σημείο και για τη δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη, όπου τραυματίστηκε και η ίδια. «Κατ’ αρχάς, έζησα! Έζησα με τη βοήθεια του Θεού! Μια σφαίρα με βρήκε στο στόμα και μία άλλη στο πόδι. Εκείνη την ώρα που έπεφταν οι σφαίρες, κάποιος με άρπαξε από το χέρι, με τράβηξε και με έβαλε μέσα στο ξενοδοχείο. Το πόδι μου ήταν κομμάτια, περπάτησα μέχρι πάνω και όταν μπήκα μέσα, κατέρρευσα. Ο Θεός με έσωσε εκείνο το βράδυ».
