Με αφορμή την αποκάλυψη της Μαρίας Ηλιάδη για την κακοποίηση που υπέστη από τον σύντροφό της, Μπάμπη Λαζαρίδη, η Μαρία Δεληθανάση, που δικαιώθηκε από το δικαστήριο στη δική της υπόθεση με την κατηγορία της ενδοοικογενειακής βίας, μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ανέβασε ένα story. Σε αυτό θέλησε να τοποθετηθεί δημόσια για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται συχνά οι γυναίκες όταν αποφασίζουν να μιλήσουν ανοιχτά για την κακοποίηση που έχουν βιώσει.
Με ένα ιδιαίτερα αιχμηρό και συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο, η ίδια αναφέρθηκε στη δημόσια αμφισβήτηση, στην κριτική και στις επιθέσεις που δέχονται τα θύματα, τονίζοντας πως πολλές φορές δεν «δικάζεται» μόνο ο θύτης, αλλά και η γυναίκα που βρίσκει τη δύναμη να σπάσει τη σιωπή της. Παράλληλα, έστειλε το δικό της μήνυμα στήριξης σε όλες τις γυναίκες που εξακολουθούν να φοβούνται να μιλήσουν, υπογραμμίζοντας πως κάθε προσωπική μαρτυρία ανοίγει τον δρόμο για δικαίωση, αλήθεια και δύναμη.
Η ανάρτηση της Μαρίας Δεληθανάση
«Υπάρχει μια σταθερά σε αυτή την χώρα: όταν μια γυναίκα βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει για την κακοποίηση που υπέστη, δεν δικάζεται μόνο ο θύτης, δικάζεται και η ίδια. Για το πότε μίλησε, για το γιατί μίλησε, για το πώς μίλησε. Για το αν ήταν όπως τα λέει. Για το αν τελικά τον έδερνε η ίδια. Όσο πιο δυνατή καταφέρνει μια γυναίκα να βγει από αυτό, όσο πιο πολύ πετύχει να πετάξει την ταμπέλα του θύματος και να μην είναι κατακαημένη και αξιολύπητη, τόσο περισσότερο αμφισβητείται και λοιδορείται από τη δημόσια κριτική επιτροπή.
Οι κομπλεξικοί δύσκολα ανέχονται κάτι υψηλό που πρέπει να θαυμάσουν. Αντίθετα τους είναι ευχάριστο να νιώθουν ότι υπερέχουν έναντι άλλων και τους προσφέρουν απλόχερα τον οίκτο τους. Τι γίνεται όμως όταν δεν χρειάζεσαι τον οίκτο κανενός; Πώς σε αντιμετωπίζει μια κοινωνία που δεν έχει καμία γνώση, αλλά άποψη για όλα; Αυτή που ψάχνει λεπτομέρειες για να αποδομήσει το βίωμα; Αυτή που προτιμά να προστατέψει τη νοσηρή κανονικότητα παρά την αλήθεια; Προσωπικά μιλώντας ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να μιλάς και να σε κοιτάνε με μισό μάτι. Να σε ζυγίζουν. Να ψάχνουν αντιφάσεις, όχι για να καταλάβουν, αλλά για να σε ακυρώσουν. Αλλά να σας πω κάτι; Αν γυρνούσα το χρόο πίσω το ίδιο θα έκανα. Γιατί το θάρρος του τότε με έκανε αυτό που είμαι σήμερα και είμαι περήφανη για όσα έχω καταφέρει.
Και κάθε φορά που μια γυναίκα όπως η Αγγελική, η Μαρία, η Κατερίνα στέκεται όρθια και λέει αυτό που συνέβη, ανοίγει δρόμο. Όχι μόνο για τη δική της δικαίωση, αλλά για όλες εκείνες που φοβούνται ακόμα. Και αν η κοινωνία δεν αντέχει να ακούει, τότε ίσως ήρθε η ώρα να μάθει. Όχι να κρίνει. Να ακούει»
