Η ιστορία του Φινλανδού στρατιώτη Άιμο Κοϊβούνεν (Aimo Koivunen), ο οποίος το 1944 περικυκλωμένος μαζί με άλλους Φινλανδούς από Σοβιετικούς πήρε 30 χάπια μεθαμφεταμίνης και μετά από μια σειρά περιπετειών κατάφερε να διασωθεί και να ζήσει, μετά από νοσηλεία, ως το 1989, είναι πραγματικά συγκλονιστική.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Φινλανδία απέτρεψε μια σοβιετική εισβολή και στη συνέχεια συμμάχησε με τη Γερμανία κατά την εισβολή της στην ΕΣΣΔ.

Αρχικά, η Φινλανδία ανέκτησε τα εδάφη που είχε χάσει από τους Σοβιετικούς το 1939-40, αλλά μετά την κατάρρευση των Ναζί, η ΕΣΣΔ ανακατέλαβε και διατήρησε τα εδάφη που είχε καταλάβει από τη Φινλανδία.

Το 30% του εδάφους της βρίσκεται στην αρκτική ζώνη και στη Φινλανδία ανήκει ένα τμήμα της Λαπωνίας. Εκεί, τον Μάρτιο του 1944 εκτυλίχθηκε η ιστορία του Φινλανδού στρατιώτη.

Στις 18 Μαρτίου 1944 τα πάντα στη Λαπωνία ήταν καλυμμένα από χιόνι και η θερμοκρασία γύρω στους 20-30 βαθμούς κάτω από το μηδέν.

Μια φινλανδική περίπολος από σκιέρ σε μια περιοχή της Λαπωνίας βρέθηκε ξαφνικά περικυκλωμένη από Σοβιετικούς.

Πυροβολισμοί έσπασαν τη σιωπή και οι Φινλανδοί έτρεξαν να καλυφθούν.

Επικεφαλής τους ήταν ο 27χρονος Aimo Koivunen, που είχε γεννηθεί το 1917 και συμμετείχε στον πόλεμο από το 1939, ο οποίος οδήγησε τους συμπολεμιστές του σε ένα ασφαλές σχετικά μέρος, όπου όμως δεν μπορούσαν να μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Κοϊβούνεν έπρεπε να σκεφτεί γρήγορα μια λύση. Το μοναδικό «εφόδιο» που είχε εκείνη τη στιγμή ήταν το Pervitin. Οι αξιωματικοί, του είχαν δώσει ένα κουτάκι Pervitin πριν την αναχώρηση της ομάδας για την περιπολία.

Το κουτάκι περιείχε 30 χάπια Pervitin. Τι ήταν το Pervitin; «Διεγερτικά χάπια» κατά τους Φινλανδούς αξιωματικούς, η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ πιο σύνθετη.

Pervitin (περβιτίνη) είναι εμπορική ονομασία δισκίων μεθαμφεταμίνης που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από τους Γερμανούς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σταδιακά, έγιναν αντιληπτές οι σοβαρές παρενέργειές του με αποτέλεσμα τον περιορισμό της χρήσης του και τη χορήγησή του μόνο με ιατρική συνταγή. Τελικά, το Pervitin έγινε «ελεγχόμενη ουσία» καθώς προκαλούσε εθισμό, συμπτώματα στέρησης και πολλά ακόμα.

Επιστρέφοντας στον Κοϊβούνεν, ο οποίος είχε το κουτί με τα Pervitin που προοριζόταν για όλους τους συναδέλφους του, προσπάθησε να πάρει ένα από τα χάπια.

Τα χοντρά γάντια που φορούσε για να προστατεύεται από το πολικό ψύχος τον εμπόδιζαν. Είτε σε μία κίνηση απελπισίας είτε γιατί τα χάπια είχαν κολλήσει, όπως αφηγείται ο γιος του, με βάση όσα του είπε και έγραψε το 1977 ο πατέρας του, κατανάλωσε και τα 30 χάπια Pervitin.

Αρχικά, ο Κοϊβούνεν άρχισε να κάνει σκι πολύ πιο γρήγορα. Οι συμπατριώτες του τον ακολουθούσαν, αλλά πολύ σύντομα ο Κοϊβούνεν, που δεν καταλάβαινε τι γινόταν, βρέθηκε μακριά τους.

Και οι Σοβιετικοί όμως ήταν αδύνατο να τον ακολουθήσουν. Το μόνο που πρόλαβαν να κάνουν οι άλλοι Φινλανδοί της ομάδας ήταν να αφαιρέσουν από το υποπολυβόλο του Κοϊβούνεν τον γεμιστήρα, γιατί μπορούσε να γίνει πολύ επικίνδυνος.

Μόνος του πλέον, ο Κοϊβούνεν, η όραση του οποίου είχε αρχίσει να θολώνει και να έχει παραισθήσεις, συνέχισε να κάνει σκι.

 Όταν άρχισε να συνέρχεται κατάλαβε ότι είχε διανύσει περίπου 100 χιλιόμετρα με τα σκι. Δεν είχε πυρομαχικά ούτε εφόδια. Η επίδραση του Pervitin είχε αρχίσει να περιορίζεται και ο Κοϊβούνεν πεινούσε.

Όπως έγραψε ο ίδιος το 1977 στο κείμενο «Pervitiini-partio» («Περιπολία Pervitin» ή «Περιπολία μεθαμφεταμίνης») ο Κοϊβούνεν έπεσε πάνω σε σοβιετικά στρατεύματα. Κατάφερε όμως να ξεφύγει:

«Ακόμα και τώρα, ως ηλικιωμένος, όταν σκέφτομαι αυτό (το πώς ξέφυγα με το σκι) ανατριχιάζω. Πρέπει να ήταν δύσκολο».

Στα απομνημονεύματά του, ο Κοϊβούνεν γράφει ότι άρχισε να βλέπει οράματα.

Έναν παλιό του φίλο που εμφανιζόταν μπροστά του και συνομιλούσαν. Έπειτα ο φίλος του εξαφανιζόταν. Έβλεπε τον πολικό αστέρα και… άρχισε να τον κυνηγάει. Συνέχισε ωστόσο την πορεία του και πέρασε μια νύχτα σε χιονοστιβάδα. Καθώς είχε αρχίσει να νιώθει έντονη πείνα έφαγε… πευκοβελόνες και κουκουνάρια.

Κάποια στιγμή ο Κοϊβούνεν είδε μπροστά του ένα γερμανικό φυλάκιο και σκέφτηκε ότι, οι τότε, σύμμαχοι των Φινλανδών Γερμανοί, θα τον βοηθήσουν.

Ωστόσο, το φυλάκιο είχε εγκαταλειφθεί. Και το χειρότερο, η περιοχή γύρω από αυτό ήταν ναρκοθετημένη. Ο Κοϊβούνεν δεν το γνώριζε και πάτησε μια νάρκη. Δεν ήταν όμως γραφτό του να πεθάνει. Χτύπησε ωστόσο πολύ άσχημα το αριστερό του πόδι:

«Άρχισα να κοιτάζω το πόδι, το οποίο φαινόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Τα οστά προεξείχαν και οι μύες ήταν σαν να είχαν σκιστεί με λοστό».

Ο Κοϊβούνεν σύρθηκε προς το πλησιέστερο καταφύγιο. Τράβηξε με δύναμη την πόρτα του. Μέσα στο καταφύγιο υπήρχαν 13,4 κιλά εκρηκτικά, όπως ανακάλυψαν αργότερα οι Γερμανοί.

Ολόκληρο το καταφύγιο εξερράγη. Ο Κοϊβούνεν πετάχτηκε 20-30 μέτρα μακριά, μέσα σ’ έναν όγκο χιονιού, μαζί με την πόρτα του καταφυγίου.

Ήταν πλέον όχι απλώς αβοήθητος, αλλά με ρούχα κομματιασμένα, το πόδι του χτυπημένο άσχημα και χωρίς πυξίδα.

Μετά από πολλές προσπάθειες τοποθέτησε σε έναν λάκκο, ένα κομμάτι σανίδας, για να ακουμπάει το σώμα του και έναν σάκο πάνω στο κορμί του για προστασία. Το πείσμα και η υπερδιέγερση από τη μεθαμφεταμίνη έδωσαν τη δύναμη στον Κοϊβούνεν να φωνάξει.

Ένα Kuukkeli (κίσσα της Σιβηρίας ή κίσσα της τάιγκα) έσπευσε κοντά του. Θεωρείται ιερό πτηνό για τους Λάπωνες, όμως ο Κοϊβούνεν δεν είχε την πολυτέλεια να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Με τα μπατόν του σκι σκότωσε το Kuukkeli και το έφαγε ωμό!

Όπως αφηγείται ο γιος του Κοϊβούνεν, ο πατέρας του έμεινε αρκετές μέρες στον λάκκο. Ξαφνικά ξύπνησε από τον θόρυβο ενός αεροπλάνου.

Επρόκειτο για γερμανικό αεροπλάνο που τον αναζητούσε! Η περιοχή όπου είχε γίνει η έκρηξη ήταν κατάμαυρη και ο Κοϊβούνεν έβγαλε το γούνινο καπέλο του, το έβαλε στην άκρη του μπαστουνιού του σκι και το σήκωσε προς τον ουρανό.

Οι Γερμανοί είχαν εντοπίσει τον Κοϊβούνεν, ωστόσο και πάλι έπρεπε να περιμένει κι άλλο για να τον περισυλλέξουν. Στην περιοχή κατέφθασε ειδικό συνεργείο που εξουδετέρωσε τις νάρκες και τελικά, την 1η Απριλίου 1944, ο Κοϊβούνεν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο εκστρατείας Salla.

Είχε φτάσει να ζυγίζει 44-45 κιλά, ενώ οι παλμοί του ήταν 200! Παρά την απίστευτη ταλαιπωρία του, ο Κοϊβούνεν βγήκε σχεδόν αλώβητος από τη δοκιμασία αυτή.

Του έμεινε μια μικρή αναπηρία στο αριστερό πόδι, χωρίς όμως να αποτελεί εμπόδιο στην κίνηση. Χρειάστηκε να του κόψουν μόνο ένα δάχτυλο του ποδιού του εξαιτίας κρυοπαγήματος.

Ο Κοϊβούνεν είχε διανύσει όλες αυτές τις ημέρες 400 χιλιόμετρα! Στη συνέχεια, αφού ανάρρωσε, δεν πήγε πάλι στο μέτωπο.

Υπάρχει και μία άλλη εκδοχή, που αναφέρεται σε διάφορες πηγές, σύμφωνα με την οποία, ο Κοϊβούνεν συνέχισε την πορεία του τραυματισμένος και έφτασε σε μια περιοχή με συμπατριώτες του που ανέλαβαν την περίθαλψή του.

Αυτό όμως πιθανότατα δεν ευσταθεί, βασικά γιατί όσα αναφέρθηκαν προέρχονται από τα απομνημονεύματα του Κοϊβούνεν.

Το περιοδικό «Kansa taistei» διοργάνωσε το 1977 έναν διαγωνισμό για συγγράμματα και ο Κοϊβούνεν, με το «Pervitiini-partio» κατέλαβε τη δεύτερη θέση.

Ο Κοϊβούνεν εξάλλου, θα ήταν αδύνατο να συνεχίσει να περπατά για πολλά χιλιόμετρα μέσα στα χιόνια έχοντας χτυπημένο το ένα πόδι του. Μετά τον πόλεμο, ο Κοϊβούνεν παντρεύτηκε και δημιούργησε οικογένεια, διαμένοντας στην κεντρική Φινλανδία. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το 1989.

Οι μεθαμφεταμίνες χρησιμοποιήθηκαν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, από τους Γερμανούς για να διατηρούνται σε εγρήγορση οι στρατιώτες και να έχουν ενέργεια.

Μάλιστα και στους νεαρούς Γερμανούς αλεξιπτωτιστές πριν τη Μάχη της Κρήτης χορηγήθηκαν μεθαμφεταμίνες. Σταδιακά, ανακαλύφθηκε πόσο επικίνδυνες για τους ανθρώπους είναι, καθώς οι παρενέργειές τους μπορεί να είναι ολέθριες και μη αναστρέψιμες.

Βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της χρήσης μεθαμφεταμίνης είναι: απώλεια όρεξης, ταχυκαρδία, διαταραχές ύπνου, παραισθήσεις, πανικός και ψύχωση, ενώ η υπερβολική χρήση της μπορεί να οδηγήσει σε παροξυσμούς, ακόμα και θάνατο.

Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της χρήσης μεθαμφεταμίνης είναι οι ανεπανόρθωτες βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς και του εγκεφάλου που μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακές προσβολές, ακόμα και σε θάνατο, βλάβες στο συκώτι, τα νεφρά και τους πνεύμονες, απώλεια βάρους, αποπροσανατολισμό, ψύχωση, κατάθλιψη, επιληψία κ.ά.

Ο Aimo Koivunen αποτελεί πιθανότατα τη μοναδική καταγεγραμμένη περίπτωση ανθρώπου που επιβίωσε μετά την κατανάλωση τεράστιας ποσότητας μεθαμφεταμίνης και έμεινε στην ιστορία και ως «Pervitin soldier».