Με ένα ιδιαίτερα σκληρό και φορτισμένο κείμενο τοποθετήθηκε ο Τάσος Δούσης μετά τον θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη, φέρνοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της βίας που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί μέσα στα σχολεία.
Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής «Εικόνες» αναφέρθηκε στην καθηγήτρια Γαλλικών από το 3ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης, η οποία πέθανε από εγκεφαλικό, και μέσα από την ανάρτησή του περιέγραψε με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο την κατάσταση που βιώνουν πολλοί εκπαιδευτικοί στην καθημερινότητά τους.
Στο κείμενό του κάνει λόγο για έλλειψη προστασίας των δασκάλων και των καθηγητών από την πολιτεία, αλλά και για ευθύνες της κοινωνίας και των γονέων σχετικά με τη συμπεριφορά των μαθητών.
«Καταπέλτης» ο Τάσος Δούσης για μαθητές και γονείς μετά τον θάνατο καθηγήτριας
«Προστατέψτε τους καθηγητές και τους δασκάλους βρείτε τους αληταράδες και τα κτήνη. Η κυρία Σοφία από την Θεσσαλονίκη δεν άντεξε. Ξεκίνησε να διδάσκει με όνειρο την προσφορά της γνώσης. Όμως τα βλαστάρια σας είχαν αντίθετη γνώμη. Οι «μαθητές» της πετούσαν γάλα στην πλάτη. Της εκσφενδόνιζαν σκουπίδια στο κεφάλι. Κραύγαζαν μέσα στην τάξη και έκαναν φασαρία σαν ζώα. Την κλείδωναν στην τάξη τις έφραζαν τον δρόμο με θρανία.
Η γυναίκα πέρναγε βασανιστήρια και προσπαθούσε να βρει συμπαράσταση στην διεύθυνση του σχολείου και στο υπουργείο παιδείας. Στου κουφού την πόρτα. Ρωτάω λοιπόν… Θα ασχοληθούμε σοβαρά με την βία που δέχονται οι καθηγητές και οι δάσκαλοι στα σχολεία; Το ξέρετε πως υπάρχουν εκπαιδευτικοί που φοβούνται να πάνε στο σχολείο;
Ναι οι τσογλαναράδες σας (μας) έχουν ξεφύγει. Ναι τα μπουμπούκια μας έχουν γίνει κάφροι. Αλλά φταίει μόνο ο αληταράς; Όχι φταίμε και εμείς. Γονείς ντεμέκ. Σκατά στα μούτρα μας. «Το παιδάκι μου δεν φταίει ήταν εριστικός ο δάσκαλος για αυτό του έσκασε τα λάστιχα». Τι λες ρε καραγκιόζη; Και καλά ο γονιός είναι ο γνωστός ο μαλάκας ο Έλληνας. Το υπουργείο τι κάνει; Η πολιτεία τι κάνει για τα καθάρματα; Ως πότε ο «μαθητής» θα μπορεί να κάνει ότι γουστάρει χωρίς συνέπειες; Ως πότε θα μαθαίνουμε το καμάρι μας πως μπορεί να κάνει ότι γουστάρει χωρίς συνέπειες;
Φτάσαμε στο σημείο αν βρεθεί κανένας εκπαιδευτικός να βάλει τάξη, να τον αποβάλουμε από το σχολείο. Τι ο δάσκαλος να υψώσει φωνή! Ή ο καθηγητής να βάλει όρια! Απευθείας να τον ξεσκίσουμε ακόμα και οι ηλίθιοι οι δημοσιογράφοι. Κατηγορούμενος κατευθείαν ο εκπαιδευτικός που θα φροντίσει να είναι αυστηρός στην τάξη. Ετσι τι κάνουμε; Μαθαίνουμε στο παιδί πως μπορεί να κάνει αρένα την τάξη χωρίς ποινές, χωρίς τιμωρία.
Μαθηματικά αυτός ο μαθητής θα γίνει ένα μικρό κάθαρμα χωρίς σεβασμό όχι μόνο στον καθηγητή αλλά σε ΟΛΟΥΣ ακόμα και στους γονείς του, με το πέρασμα του χρόνου. Φτιάχνουμε στο όνομα της ελευθερίας, μικρούς εγκληματίες και δεν τρέχει κάστανο. Δεν μαθαίνουμε στο παιδί μας αυτονόητα πράγματα. Ναι ρε τσόγλανε θα σου φωνάξει ο δάσκαλος, δεν έγινε και τίποτα. Θα μπείς και μια τιμωρία. Πριν θυμώσεις κατάλαβε γιατί ο άνθρωπος σου έκανε παρατήρηση. Στο σχολείο πας για να γίνεις κομμάτι της κοινωνίας όχι ένας παραβατικός αληταράς.
Οταν μια κοινωνία και πολιτεία αφήνει μια δασκάλα σαν την Σοφία Χριστίδου απροστάτευτη αυτή η κοινωνία πάει για καταστροφή. Στα παιδιά μας πρέπει να λέμε να σέβονται τους δασκάλους. Ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να φοβάται να πάει στο σχολείο. Για την αδικοχαμένη καθηγήτρια Γαλλικών Σοφία του 3ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης και για όλους τους εκπαιδευτικούς που δίνουν την ψυχή τους με αγάπη στην γνώση.»
Μπράβο στον κ. Δούση! Πρέπει να ακουστούν και άλλες τέτοιες φωνές και ως το καλύτερο μνημόσυνο για την καθηγήτρια, να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε την τόσο λανθασμένη θέση και υπόληψη που έχουμε τους εκπαιδευτικούς στην κοινωνία. ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ – ΑΠΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΩΣ ΥΠΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ. Θα έπρεπε να θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν το καλύτερο και να είχαμε τεράστιο σεβασμό σε αυτούς που περνάνε τόση ώρα μαζί τους προσπαθώντας να τα μάθουν πράγματα. Από την επιστολή που έστειλαν οι γονείς, μετά το θάνατο της γυναίκας, φαίνεται ότι καλλιεργούσαν και αυτοί την εκδικητικότητα στα παιδιά τους αντί να φροντίσουν να τα συμμορφώσουν στην πρώτη παρατήρηση της καθηγήτριας. Εάν η πρόκληση των παιδιών ήταν εκτός ορίων δικαιολογείται και η καθηγήτρια να χρησιμοποιήσει εκάστοτε και ελαφρώς προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ. *ΑΛΛΗ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ – ΜΗΝ ΤΑ ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΜΑΘΗΤΗ, ΛΟΓΩ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΙΟΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ. Η χειρότερη γενιά γονιών στην ιστορία – θέλουν να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες και να τις ρίξουν βολικά στους εκπαιδευτικούς. Κανένας εκπαιδευτικός δεν πηγαίνει στο σχολείο με σκοπό να βρίσει παιδιά, όλοι ξεκινάνε με αγάπη στα παιδιά και το μόνο που θέλουν είναι σεβασμό στο μάθημα και ησυχία σχετική για να γίνει το μάθημα και να μάθουν έστω όσοι ενδιαφέρονται. Τα παιδιά έμαθαν ότι είναι πλάκα να προκαλούν ευθέως και να περιμένουν στη γωνία αν εκνευριστεί ο εκπαιδευτικός να τον κατηγορήσουν και καταγγείλουν. Η νοοτροπία αυτή και όσοι την καλλιεργούν είναι πραγματικά για μπάτσες, είναι παγκόσμιο φαινόμενο και πρέπει ΑΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, να την αλλάξουμε. Να διορθώνουμε και μαλώνουμε ΑΥΤΑ, ακόμη και αν λίγο άδικα τα μαλώσει ο εκπαιδευτικός, που είναι η εξαίρεση. ΦΑΓΑΜΕ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΜΙΚΡΟΙ ΑΔΙΚΑ, και ΔΕΝ ΠΑΘΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ και πήραμε το καλύτερο μάθημα: Ότι στη ζωή μπορεί και να αδικηθείς προς στιγμήν χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα και οφείλεις να συνεχίσεις και να παλέψεις ακόμα και αν δε βρεις το δίκιο σου εκείνη τη στιγμή! Να μάθεις ότι και συ μπορεί εν αγνοία σου να έχεις αδικήσει άλλους. Και να το βουλώσεις και προχωρήσεις να αποδείξεις μετά την αξία σου! Αυτά τα παιδιά στην πρώτη δυσκολία, μια βαριά αρρώστια συγγενούς ή γονιού ή κάτι, με μια απόρριψη απρόσμενη, με μια αποτυχία, δεν θα έχουν μάθει να παλεύουν, γιατί μάθαν ότι όλοι, ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ, Η ΖΩΗ και Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ, ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ! Θα καταστρέφουν μόνο, θα νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου και δεν θα σέβονται ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ τους τελικά, ΟΥΤΕ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗΣΟΥΝ. Ας γίνει όλο αυτό το τραγικό συμβάν αφορμή να ξανασκεφτούμε κάποια πράγματα και τι είναι καλύτερο για τα παιδιά μας πρώτα.