H Μιμή Ντενίση βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή που παρουσιάζει η Έλενα Παπαβασιλείου, «EQ», στο Action24. Η επιτυχημένη ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, μεταφράστρια και επιχειρηματίας, γύρισε το χρόνο πίσω και μίλησε για τα παιδιά της χρόνια, ενώ αναφέρθηκε και στην πορεία της στην υποκριτική.
Τα παιδικά χρόνια της Μιμής Ντενίση
«Δεν φανταζόμουν ότι θα γινόμουν ηθοποιός. Εγώ ήθελα να γίνω διπλωμάτης. Ήθελα να γυρίσω όλο τον κόσμο, να μιλάω για την Ελλάδα. Το κατάφερα μέσα από τα έργα μου δια άλλης οδού. Ο μπαμπάς μου δεν με άφησε. Τότε ήτανε άλλες εποχές. Ότι έλεγε ο πατέρας και η οικογένεια ήταν νόμος. Τότε όταν έλεγε κάτι, έλεγα και εγώ ναι. Θεωρούσε ότι ήταν ένα πολύ αντρικό επάγγελμα. Δεν ήταν καθυστερημένος ο πατέρας μου, απλώς θεωρούσε ότι μια γυναίκα θέλει να κάνει και οικογένεια και παιδιά… Αν είναι διπλωμάτης και πάει από χώρα σε χώρα δεν είναι πολύ γυναικείο. Βέβαια αν είχε φανταστεί ότι θα γινόμουν ηθοποιός θα με άφηνε. Δεν το είχε φανταστεί του ήρθε απότομο», ξεκίνησε να εξομολογείται.
«Του το ανακοίνωσα αφού είχα ήδη παίξει στο “Γιούγκερμαν”, είχα ήδη κάνει γυρίσματα. Τότε του είπα “μπαμπά στις επτάμιση άνοιξε την τηλεόραση”, μου λέει “τι να δω στην τηλεόραση;” και του απάντησα “εμένα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη”. Τότε με ρώτησε τι θα κάνω εγώ με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και του είπα ότι είμαι η παρτενέρ του. Μετά με είδε και μου είπε “είναι σοβαρό επάγγελμα αυτό για να το κανείς καλά, θα το σκεφτείς… Αν το σκεφτείς και γίνεις πολύ καλή θα κρατήσεις το Ντενίση. Αν σκοπεύεις να μείνεις στην ψάθα και να κανείς κάτι ρολάκια, άλλαξε από τώρα επίθετο”» συμπλήρωσε για την αντίδραση του πατέρα της όταν ανακοίνωσε πως έγινε ηθοποιό.
Η αναφορά στο θάνατο και η κόρη της
Σε ερώτηση που δέχτηκε αν την απασχολεί πώς θα την θυμάται ο κόσμος όταν φύγει από τη ζωή, η Μιμή Ντενίση απάντησε: «Όχι. Όταν φύγω δεν ξέρω τι θα γίνει, ούτε με νοιάζει. Με νοιάζει να έχω μία πολύ καλή φήμη για το παιδί μου. Δεν με νοιάζει η υστεροφημία. Μόνο για την κόρη μου με νοιάζει. Να είναι περήφανη για τη μητέρα της, όπως είμαι εγώ περήφανη για τη δική μου μητέρα. Δεν με απασχολεί η ματαιοδοξία αυτή, πώς είμαι, πώς με θυμούνται. Η ζωή είναι εδώ».
