Η Ιωάννα Τούνη είναι πρωινός τύπος και το έχει αποδείξει πολλές φορές. Της αρέσει να ξυπνάει νωρίς το πρωί και να προλαβαίνει να κάνει όλες τις δουλειές της, ώστε να καταφέρει να αδράξει στη συνέχεια την ημέρα της. Σήμερα Πέμπτη 5/3 ωστόσο, ξύπνησε με πολλές σκέψεις, τις οποίες μοιράστηκε μέσω ανάρτησης στο προφίλ της στο Instagram.
Συγκεκριμένα, μίλησε για τα απλά πράγματα που στη ζωή μας έχουμε δεδομένα, ακόμα και την υγεία μας. Μίλησε για τις στιγμές τις οποίες δεν ζούμε τη στιγμή που πρέπει αλλά αντιθέτως, τις κοιτάμε αργότερα σε φωτογραφίες και τις αναπολούμε. Επίσης, ανέφερε πως δεν ζούμε την πραγματική ζωή, αφού συχνά ονειρευόμαστε τη ζωή κάποιου άλλου…
Η μακροσκελής ανάρτηση της Ιωάννας Τούνη
«Σήμερα ξύπνησα με πολλές σκέψεις…
Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι. Όχι γιατί είμαστε κακοί, αλλά γιατί συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε την υγεία μας και τη θεωρούμε δεδομένη. Συνηθίζουμε το σπίτι μας, που κάποτε ήταν «όνειρο». Συνηθίζουμε τη δουλειά μας, που κάποτε ήταν στόχος. Και μόλις κάτι γίνει «κανονικό», παύει να μας αρκεί. Πάντα θα βρούμε έναν λόγο να παραπονεθούμε για ό,τι δεν έχουμε, αντί να ευγνωμονούμε για ό,τι ήδη κρατάμε στα χέρια μας.
Πάντα θέλουμε κάτι περισσότερο. Κάτι άλλο. Κάτι παραπάνω. Έναν καλύτερο μισθό, ένα μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη επιτυχία. Κι αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, νοσταλγούμε. «Τι ωραία χρόνια ήταν αυτά», λέμε. Ξεχνάμε όμως πως τότε αγωνιούσαμε για όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Ξεχνάμε πως τα «καλά παλιά χρόνια» ήταν γεμάτα ανησυχίες, όνειρα και ανεκπλήρωτους στόχους. Και το πιο ειρωνικό; Πολλά από εκείνα που κάποτε ευχόμασταν με όλη μας την ψυχή, σήμερα τα έχουμε κατακτήσει.
Έχουμε πετύχει τους τότε στόχους μας. Κι όμως δεν σταματήσαμε. Κάθε μέρα θέτουμε νέους. Κάθε επιτυχία κρατά λίγο, μέχρι να τη διαδεχθεί μια νέα επιθυμία. Τίποτα δεν μοιάζει αρκετό. Σαν να κυνηγάμε έναν ορίζοντα που όλο απομακρύνεται. Και στο μεταξύ, η ζωή περνά…
Έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν. Έχουμε παιδιά – το μεγαλύτερο θαύμα αυτού του κόσμου. Κι όμως, ψάχνουμε τρόπους να «ξεκλέψουμε» χρόνο μακριά τους. Να επενδύσουμε λίγο παραπάνω στη δουλειά. Να χτίσουμε κάτι ακόμη. Να πετύχουμε κάτι ακόμη. Σαν να πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται πάντα στο επόμενο βήμα, ποτέ σε αυτό που ήδη πατάμε.
Δεν ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ποτέ ολοκληρωτικά. Όταν είμαστε εδώ, το μυαλό μας είναι αλλού. Όταν πετυχαίνουμε κάτι, ήδη σκεφτόμαστε το επόμενο. Όταν ζούμε μια όμορφη μέρα, την τραβάμε φωτογραφία για να τη θυμόμαστε αύριο, αντί να τη νιώσουμε σήμερα. Και τα χρόνια περνούν. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε πως ο χρόνος δεν περίμενε να τελειώσουμε τα σχέδιά μας.
Αντί να ζούμε πραγματικά τη ζωή μας, συχνά ονειρευόμαστε τη ζωή κάποιου άλλου. Συγκρίνουμε, ζηλεύουμε, επιδιώκουμε. Πάντα το «παραπάνω». Πάντα το «καλύτερο». Μα ποιος ορίζει τι είναι καλύτερο; Και είναι άραγε κανείς πραγματικά χαρούμενος με όσα έχει; Ή μήπως η ευτυχία δεν βρίσκεται στην απόκτηση, αλλά στην εκτίμηση;
Πότε θα αρχίσουμε να εκτιμούμε τα απλά; Πότε θα μάθουμε να λέμε «αρκετά»;
Όχι με την έννοια της παραίτησης, αλλά με την έννοια της πληρότητας.
Γιατί το «αύριο» που ονειρευόμαστε δεν είναι δεδομένο.
Δεν μας χρωστάει κανείς μια επόμενη ευκαιρία. Το μόνο που έχουμε σίγουρο είναι το τώρα. Αυτή τη στιγμή…»
