Ο πατέρας του Γεράσιμου, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της τραγωδίας των Τεμπών, εκφράζει την αβάσταχτη θλίψη του και την αγωνία που βιώνει η οικογένειά του. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί τον πόνο από την απώλεια των αγαπημένων του προσώπων, μοιράζεται τις αναμνήσεις και τη δύναμη που αντλεί από τον γιο του.

Το μήνυμά του αναδεικνύει την ανάγκη για αλλαγές στον τομέα της ασφάλειας των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα, ώστε να μην υπάρξουν ξανά παρόμοια περιστατικά. Μέσα από τη δική του εμπειρία, καλεί την κοινωνία και τους αρμόδιους φορείς να δράσουν άμεσα για την προστασία των επιβατών και την αποφυγή μελλοντικών τραγωδιών.