Σήμερα, Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου, η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ οδηγείται στην τελευταία της κατοικία. Η κηδεία της μάλιστα έχει τεθεί υπό δημοσία δαπάνη, έπειτα από κοινή απόφαση των υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη, Εσωτερικών Θεόδωρου Λιβάνιου και Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και Πολιτισμού Σοφίας Ζαχαράκη.
Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ άφησε την τελευταία της πνοή την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου σκορπίζοντας μεγάλη θλίψη στον πολιτισμικό και ακαδημαϊκό χώρο της χώρας μας. Η σπουδαία ιστορικός και καθηγήτρια Πανεπιστημίου, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 99 ετών.
Φωτογραφίες από την κηδεία της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ
Νωρίτερα σήμερα το πρωί, η σορός της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην Μητρόπολη Αθηνών όπου θα παραμείνει μέχρι τη 13:00 το μεσημέρι προκειμένου ο κόσμος να μπορέσει να τιμήσει για τελευταία φορά. Δείτε εδώ φωτογραφίες:
Τραγική φιγούρα είναι η κόρη της, Μαρί-Ελέν Αρβελέρ, η οποία στάθηκε σιωπηλά καθόλη τη διάρκεια της τελετής πίσω από το φέρετρο της μητέρας της. Μάλιστα, ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και η Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας, Λίνα Μενδώνη.
οια ήταν Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, από γονείς με ρίζες από τη Μικρά Ασία. Από νεαρή ηλικία στράφηκε στις σπουδές της Ιστορίας, αρχικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα στο Παρίσι, όπου συνέχισε την ακαδημαϊκή της πορεία. Εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), αξιωματικό του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.
Για την ίδια, το Βυζάντιο δεν ήταν απλώς ένα επιστημονικό αντικείμενο. Το αντιμετώπιζε ως έναν ζωντανό κόσμο, μέσα από τον οποίο μπορούσε κανείς να κατανοήσει την πολιτική σκέψη, την κοινωνική οργάνωση και τη συνέχεια του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με το έργο της άφησε ισχυρό αποτύπωμα στη βυζαντινολογία και συνέβαλε ουσιαστικά στο να επανεκτιμηθεί ο ρόλος του Βυζαντίου στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Η ακαδημαϊκή της πορεία στη Γαλλία υπήρξε σπουδαία. Από το 1967 δίδαξε στη Σορβόννη και έγινε η πρώτη γυναίκα, έπειτα από επτά αιώνες ιστορίας του ιδρύματος, που ανέλαβε κορυφαίες διοικητικές θέσεις: πρόεδρος τμήματος, πρόεδρος πανεπιστημίου και, το 1976, πρύτανης. Η δράση της στους ευρωπαϊκούς πανεπιστημιακούς θεσμούς ήταν δυναμική και με ξεκάθαρη άποψη για τον ρόλο της παιδείας στην κοινωνία.
Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά σε σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς και πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού, η UNESCO και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στην ιστορία, τον πολιτισμό και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Το συγγραφικό της έργο είναι πλούσιο και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Μέσα από τα βιβλία και τις μελέτες της ανέδειξε όχι μόνο το Βυζάντιο, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό και μεσογειακό χώρο.
