Η 73χρονη Ζιζέλ Πελικό, που κυκλοφορεί νέο βιβλίο-μαρτυρία, μιλά για το εφιαλτικό παρελθόν, την πίστη της στην ελπίδα και το γεγονός ότι κατάφερε να αγαπήσει ξανά.
Μια ζωή που γκρεμίστηκε μέσα σε μια στιγμή
Τον Νοέμβριο του 2020, η Ζιζέλ Πελικό έμαθε ότι ο σύζυγός της, με τον οποίο ήταν παντρεμένη σχεδόν 50 χρόνια, τη νάρκωνε επί περισσότερο από μία δεκαετία τα βράδια – και προσκαλούσε στο σπίτι τους πάνω από 50 άνδρες για να τη βιάζουν, ενώ εκείνη βρισκόταν σε κατάσταση αναισθησίας.
Η υπόθεση συγκλόνισε τη Γαλλία και ολόκληρο τον κόσμο. Η Πελικό παραιτήθηκε από το δικαίωμα ανωνυμίας της και επέλεξε να σταθεί δημόσια απέναντι στον σύζυγό της, Ντομινίκ, και στους 50 άνδρες που κατηγορήθηκαν ότι τη βίασαν. Το 2024, και οι 51 κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι.
Σήμερα, 14 μήνες μετά τις καταδίκες, η ίδια αφηγείται την ιστορία της στο νέο της βιβλίο με τίτλο A Hymn to Life: Shame Has to Change Sides («Ύμνος στη Ζωή: Η Ντροπή Πρέπει να Αλλάξει Πλευρά»).
«Δεν μπορείς να ξεχάσεις – αλλά μπορείς να ζήσεις»
Παρά το εφιαλτικό παρελθόν, η Πελικό περιγράφει μικρές καθημερινές χαρές: μια βόλτα με ποδήλατο, μια ομελέτα με τυρί, έναν αυθόρμητο χορό στην αγκαλιά ενός άνδρα που τη βοήθησε να αγαπήσει ξανά.
«Δεν έχασα ποτέ τη χαρά της ζωής», λέει μέσω μεταφραστή. «Είναι υπέροχο να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευτυχισμένος».
«Δεν μπορείς να ξεχάσεις. Η ουλή είναι εκεί και ίσως να μη γιατρευτεί ποτέ πλήρως», αναφέρει. «Αλλά ήμουν πάντα αισιόδοξη. Ήθελα να πάρω όλη αυτή τη λάσπη και να ξαναφέρω χρώμα στη ζωή μου».
Το 2025 τιμήθηκε ως Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής, της ανώτατης πολιτικής διάκρισης της Γαλλίας.
Τα σημάδια που δεν είδε – και οι «μαύρες τρύπες» μνήμης
Η Ζιζέλ και ο Ντομινίκ γνωρίστηκαν ως έφηβοι και, όπως λέει, «ερωτεύτηκαν παράφορα». Παρά τα οικονομικά προβλήματα και τις εξωσυζυγικές σχέσεις και από τις δύο πλευρές, μεγάλωσαν τρία παιδιά και μετακόμισαν στη νότια Γαλλία, σε ένα ήσυχο χωριό της Προβηγκίας, για να απολαύσουν τη συνταξιοδότηση τους.
Υπήρχαν, ωστόσο, περίεργα κενά μνήμης που οι γιατροί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Κάποτε, μάλιστα, αστειευόμενη ρώτησε τον άνδρα της αν τη νάρκωνε. «Άρχισε να κλαίει», θυμάται. «Μου είπε, “Πώς μπορείς να λες κάτι τέτοιο;” Και ένιωσα ενοχές. Δεν πίστεψα ούτε λέξη από αυτό».
Λίγο αργότερα, η πραγματικότητα κατέρρευσε.
Οι φωτογραφίες – και η «κάθοδος στην κόλαση»
Αφού ο Ντομινίκ κατηγορήθηκε ότι τραβούσε φωτογραφίες κάτω από φούστες γυναικών σε κατάστημα, η Ζιζέλ τον συνόδευσε στο αστυνομικό τμήμα, πιστεύοντας πως πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Αντί γι’ αυτό, οι αστυνομικοί της έδειξαν εικόνες από το υπνοδωμάτιό της: μία γυναίκα σε κατάσταση πλήρους ακινησίας να κακοποιείται από διαφορετικούς άνδρες. Ήταν η ίδια.
Για χρόνια, της εξήγησαν, ο σύζυγός της της έβαζε αγχολυτικά και υπνωτικά στο φαγητό της και προσκαλούσε άνδρες που έβρισκε στο διαδίκτυο, όχι για χρήματα, αλλά για τη δική του σεξουαλική ικανοποίηση. Κατέγραφε τα πάντα σε βίντεο και τους ζητούσε να μην χρησιμοποιούν προφυλακτικά.
«Ο εγκέφαλός μου αποσυνδέθηκε. Δεν άκουγα πια τι έλεγαν», λέει. «Ύστερα από ώρες, κατάλαβα: ήταν το δωμάτιό μου, το σώμα μου. Η κάθοδος στην κόλαση άρχισε».
Από τη σιωπή στη δημόσια αντιπαράθεση
Αρχικά, η Ζιζέλ ήθελε η δίκη να διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών. Στη συνέχεια άλλαξε στάση.
«Ως θύμα τιμωρείσαι δύο φορές. Είπα στον εαυτό μου ότι το να πολεμήσω τη ντροπή ήταν ένας τρόπος να βοηθήσω κι άλλους», εξηγεί.
Παρέμεινε καθισμένη, ατάραχη, ενώ στο δικαστήριο προβάλλονταν βίντεο με τις κακοποιήσεις της, σε μικρή απόσταση από τους κατηγορούμενους. Έξω από το δικαστήριο, εκατοντάδες άνθρωποι κρατούσαν πλακάτ στήριξης. Χιλιάδες επιστολές έφτασαν για να τη συγχαρούν για το θάρρος της.
«Δεν ένιωσα ποτέ σύμβολο. Είμαι ένα σημείο αναφοράς για γυναίκες που αναγνώρισαν τον εαυτό τους στην ιστορία μου».
Οι οικογενειακές ρωγμές
Ο πρώην σύζυγός της εκτίει ποινή 20 ετών. Οι υπόλοιποι καταδικασθέντες τιμωρήθηκαν με ποινές που κυμαίνονται από χρόνο που έχει ήδη εκτιθεί έως 15 έτη.
«Είμαστε φτιαγμένοι από τις αναμνήσεις μας», λέει. «Για να συνεχίσω να ζω, έπρεπε να πιστέψω ότι τα 50 χρόνια μαζί του δεν ήταν μόνο ένα ψέμα. Αλλιώς, δεν υπάρχω πια».
Διατήρησε το επώνυμό του «για τα παιδιά και τα εγγόνια» της.
Η σχέση της με τα παιδιά της δοκιμάστηκε. Με τον μικρότερο γιο της παραμένουν κοντά, ενώ με την κόρη της αποκατέστησαν την επικοινωνία. Με τον μεγαλύτερο γιο της δεν μιλούν ακόμη. «Χρειάζεται χρόνο και σέβομαι τη σιωπή του».
Ένας νέος έρωτας – και η ελπίδα
- Τρία χρόνια μετά τη σύλληψη του πρώην συζύγου της, γνώρισε έναν χήρο, τον Ζαν-Λουπ, στο νησί Ιλ ντε Ρε όπου είχε μετακομίσει. Τον περιγράφει ως «έναν εξαιρετικό άνθρωπο με πολύ όμορφη ψυχή».
Μαγειρεύουν μαζί, χορεύουν μουσική των ABBA και κάνουν ποδήλατο. «Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη», λέει. «Το ότι έζησα κάτι τόσο φρικτό δεν σημαίνει ότι θα ξανασυμβεί».
«Ζούμε πολύ, πολύ όμορφες στιγμές. Η ζωή αξίζει να τη ζεις – αυτό είναι το θαυμαστό».
Πηγή: People
