Το ταξίδι στο διάστημα είναι σκληρό για το ανθρώπινο σώμα και, όπως διαπιστώνει μια νέα μελέτη, ο εγκέφαλος μετατοπίζεται προς τα πάνω και προς τα πίσω και παραμορφώνεται μέσα στο κρανίο μετά από μια διαστημική πτήση.

Καθώς η NASA σχεδιάζει μεγαλύτερες διαστημικές αποστολές και τα διαστημικά ταξίδια επεκτείνονται πέρα ​​από τους επαγγελματίες αστροναύτες, αυτά τα ευρήματα θα γίνουν πιο επίκαιρα.

Γιατί έχει σημασία
Στη Γη, η βαρύτητα έλκει συνεχώς υγρά από το σώμα και τον εγκέφαλό σας προς το κέντρο της Γης. Στο διάστημα, αυτή η δύναμη εξαφανίζεται. Τα σωματικά υγρά μετατοπίζονται προς το κεφάλι, γεγονός που δίνει στους αστροναύτες ένα πρησμένο πρόσωπο . Υπό κανονική βαρύτητα, ο εγκέφαλος, το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και οι περιβάλλοντες ιστοί φτάνουν σε μια σταθερή ισορροπία. Στη μικροβαρύτητα, αυτή η ισορροπία αλλάζει.

Χωρίς τη βαρύτητα να τραβάει προς τα κάτω, ο εγκέφαλος επιπλέει στο κρανίο και δέχεται διάφορες δυνάμεις από τους περιβάλλοντες μαλακούς ιστούς και το ίδιο το κρανίο. Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι ο εγκέφαλος εμφανίζεται ψηλότερα στο κρανίο μετά από διαστημικές πτήσεις.

Αλλά οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες επικεντρώθηκαν σε μέσες ή ολικές μετρήσεις του εγκεφάλου, οι οποίες μπορούν να αποκρύψουν σημαντικές επιδράσεις σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.

Οι αστροναύτες πρέπει να γυμνάζονται και να φροντίζουν το σώμα τους όσο βρίσκονται στο διάστημα.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου από 26 αστροναύτες που πέρασαν διαφορετικά χρονικά διαστήματα στο διάστημα, από μερικές εβδομάδες έως πάνω από ένα χρόνο και μελέτησαν το κρανίο κάθε ατόμου σε σαρώσεις που ελήφθησαν πριν και μετά την διαστημική πτήση.

Αυτή η σύγκριση επέτρεψε τη μέτρηση της μετατόπισης του εγκεφάλου, σε σχέση με το ίδιο το κρανίο. Αντί να εξετάζεται ο εγκέφαλος ως ένα ενιαίο αντικείμενο, χωρίστηκε σε περισσότερες από 100 περιοχές προκειμένου να ελέγχεται πώς είχε μετατοπιστεί η καθεμία. Αυτή η προσέγγιση έδειξε μοτίβα που παραβλέπονταν κατά την εξέταση ολόκληρου του εγκεφάλου, κατά μέσο όρο.

Διαπιστώθηκε ότι ο εγκέφαλος κινούνταν σταθερά προς τα πάνω και προς τα πίσω κατά τη σύγκριση της φάσης μετά την πτήση με την φάση πριν από την πτήση. Όσο περισσότερο έμενε κάποιος στο διάστημα, τόσο μεγαλύτερη ήταν η μετατόπιση. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα προήλθε από την εξέταση μεμονωμένων περιοχών του εγκεφάλου.

Σε αστροναύτες που πέρασαν περίπου ένα χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ορισμένες περιοχές κοντά στην κορυφή του εγκεφάλου κινήθηκαν προς τα πάνω κατά περισσότερο από 2 χιλιοστά, ενώ το υπόλοιπο μέρος του εγκεφάλου κινήθηκε ελάχιστα.

Αυτή η απόσταση μπορεί να ακούγεται μικρή, αλλά μέσα στον περιορισμένο του κρανίου, είναι σημαντική.

Οι περιοχές που εμπλέκονται στην κίνηση και την αίσθηση παρουσίασαν τις μεγαλύτερες μετατοπίσεις. Δομές στις δύο πλευρές του εγκεφάλου κινήθηκαν προς τη μέση γραμμή, πράγμα που σημαίνει ότι κινήθηκαν προς την αντίθετη κατεύθυνση για κάθε ημισφαίριο του εγκεφάλου. Αυτά τα αντίθετα μοτίβα αλληλοεξουδετερώνονται στους μέσους όρους ολόκληρου του εγκεφάλου, γεγονός που εξηγεί γιατί προηγούμενες μελέτες τα παρέλειψαν.

Οι περισσότερες από τις μετατοπίσεις και παραμορφώσεις επέστρεψαν σταδιακά στο φυσιολογικό έξι μήνες μετά την επιστροφή στη Γη. Η μετατόπιση προς τα πίσω έδειξε μικρότερη ανάκαμψη, πιθανώς επειδή η βαρύτητα έλκει προς τα κάτω αντί για την προς τα εμπρός, επομένως ορισμένες επιδράσεις της διαστημικής πτήσης στη θέση του εγκεφάλου μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο από άλλες.

Τι ακολουθεί
Το πρόγραμμα Artemis της NASA θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή στην εξερεύνηση του διαστήματος. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αντιδρά ο εγκέφαλος θα βοηθήσει τους επιστήμονες να αξιολογήσουν τους μακροπρόθεσμους κινδύνους και να αναπτύξουν αντίμετρα.