Η κόρη του κορυφαίου καλλιτέχνη Νίκου Ξυλούρη μοιράζεται τις σκέψεις της για την κληρονομιά και την απώλεια του πατέρα της. Αναφέρει ότι ο Νίκος φαίνεται να είχε επίγνωση της φθοράς του χρόνου, κάτι που προσθέτει μια βαθιά συναισθηματική διάσταση στην απουσία του.
Το αφιέρωμα εξερευνά τις ρίζες και την πολιτιστική κληρονομιά του Ξυλούρη μέσα από τις εικόνες και τις μελωδίες που συνεχίζουν να επηρεάζουν τη συλλογική μνήμη της Κρήτης. Οι αναδρομές στα μέρη που τον διαμόρφωσαν αποτυπώνουν την ισχυρή σύνδεση του καλλιτέχνη με την παράδοση και την ταυτότητα της περιοχής.
