Το Ca’ Dario, άδειο εδώ και χρόνια, δεν έχει βρει νέο ιδιοκτήτη, με τους τοπικούς θρύλους να υποδηλώνουν ότι είναι καταραμένο. Θα έπρεπε να είναι το όνειρο κάθε κτηματομεσίτη. Σε προνομιακή τοποθεσία στις όχθες του Μεγάλου Καναλιού στη Βενετία, λίγα μόλις βήματα μακριά από τη Συλλογή Peggy Guggenheim, το ιστορικό Ca’ Dario λαμπυρίζει στο νερό από τα τέλη του 15ου αιώνα, με την κομψή πρόσοψή του σε στιλ πρώιμης βενετσιάνικης αναγέννησης να συγκαταλέγεται στις πιο χαρακτηριστικές της πόλης.

Πήρε το όνομά του από τον πρώτο ιδιοκτήτη του, Τζιοβάνι Ντάριο, έναν διπλωμάτη που ανακηρύχθηκε ήρωας μετά την εξασφάλιση συνθήκης ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στο πέρασμα των αιώνων, το παλάτσο έχει φιλοξενήσει ευγενείς, εμπόρους, ακόμη και μέλη της βρετανικής ροκ μουσικής. Το 1908, ζωγραφίστηκε από τον Κλοντ Μονέ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Βενετία και ένα χρόνο αργότερα αναφέρθηκε από τον Χένρι Τζέιμς στο ταξιδιωτικό του βιβλίο «Ιταλικές Ώρες».

«Το καταραμένο παλάτι της Βενετίας»

Αλλά το εκτεταμένο κτίριο, το οποίο διαθέτει εννέα υπνοδωμάτια, οκτώ μπάνια και μεγαλοπρεπείς χώρους υποδοχής γεμάτους τοιχογραφίες, έχει αποδειχθεί πεισματικά δύσκολο να πωληθεί – και όχι απαραίτητα επειδή οι αγοραστές έχουν τρομοκρατηθεί από την τιμή του, η οποία φέρεται να ανέρχεται στα 20 εκατομμύρια ευρώ (17,4 εκατομμύρια λίρες).

Οι μεσίτες ακινήτων δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τη φήμη του ως «το καταραμένο παλάτι της Βενετίας» λόγω μιας σειράς ιδιοκτητών και επισκεπτών που βρήκαν πρόωρο, και σε ορισμένες περιπτώσεις βίαιο, θάνατο.

Τώρα που είναι πρόσφατα ανακαινισμένο, η πώληση του Ca’ Dario έχει λάβει μια νέα ώθηση. Η πρόκληση της πώλησης έχει ανατεθεί στο τμήμα της Βενετίας των οίκων Christie’s International Real Estate και Engel & Völkers.

Ο οίκος Christie’s περιγράφει το κτίριο ως «αρχιτεκτονικό στολίδι» με γοτθικές καμάρες, αντίκες πολυελαίους Μουράνο και μια βεράντα με χαγιάτι, ενώ παράλληλα επισημαίνει την τοποθεσία του σε μια «ήσυχη» βενετσιάνικη γειτονιά, μακριά από τα πλήθη.

Αυτό που δεν αναφέρει το διαφημιστικό σποτ είναι οι τραγικές ιστορίες που έχουν στολίσει τους τοπικούς θρύλους περί εξαπάτησης.

Σύμφωνα με την ιστορία, το παλάτσο συνδέεται με τουλάχιστον επτά θανάτους, ο πιο φρικτός του οποίου ήταν το 1970, όταν ο τότε ιδιοκτήτης του, κόμης Φιλίππο Τζορντάνο ντελέ Λάντσε, δολοφονήθηκε μέσα στα τείχη του από τον φίλο του, έναν ναύτη που κατέφυγε στο Λονδίνο και αργότερα δολοφονήθηκε και ο ίδιος.

Ο Κρίστοφερ «Κιτ» Λάμπερτ, τότε μάνατζερ των Who, αγόρασε το ακίνητο την επόμενη χρονιά. Αν και ισχυρίστηκε ότι δεν τον ενοχλούσε η υποτιθέμενη κατάρα, λέγεται ότι είπε σε φίλους του ότι κοιμόταν αλλού για να ξεφύγει από τα φαντάσματα. Ωστόσο, οι ντόπιοι κατηγορούν την κατάρα για τον εθισμό του στα ναρκωτικά, την επακόλουθη οικονομική κρίση και τον θάνατό του στο Λονδίνο το 1981, αφού έπεσε από μια σκάλα.

Τη δεκαετία του 1980, το παλάτι αγοράστηκε από τον Ιταλό χρηματοδότη Ραούλ Γκαρντίνι, ο οποίος ενεπλάκη σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς υψηλού προφίλ και αυτοκτόνησε στο Μιλάνο το 1993.

Οι θρύλοι αναφέρονται επίσης στο παλάτσο που έριχνε την ατυχία σε όσους απλώς πλησίαζαν σε κοντινή απόσταση ή έκαναν διακοπές εκεί. Ο Μάριο Ντελ Μονακό, ένας τενόρος της όπερας, σχεδίαζε να αγοράσει το ακίνητο το 1964, αλλά άλλαξε γνώμη μετά από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα καθ’ οδόν για να το δει.

Ο Τζον Έντουιστλ , ο μπασίστας των Who, πέθανε στις ΗΠΑ το 2002, μια εβδομάδα αφότου το είχε νοικιάσει.

Το Ca’ Dario ήταν ως επί το πλείστον εγκαταλελειμμένο έπειτα από αυτό, και παρόλο που προσέλκυσε το ενδιαφέρον ορισμένων υποψήφιων αγοραστών που ήταν γοητευμένοι από την αρχιτεκτονική του – φημολογείται ότι η λίστα περιελάμβανε και τον Γούντι Άλεν – λέγεται ότι αποθαρρύνθηκαν από τις φήμες για… φαντάσματα.

Το 2006, το κτίριο αγοράστηκε από μια αμερικανική εταιρεία για λογαριασμό του νυν ιδιοκτήτη του, του οποίου η ταυτότητα δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Το γεγονός ότι το ακίνητο είναι άδειο από τότε έχει μόνο ενισχύσει τις ιστορίες.

Ο Arnaldo Fusello, γενικός διευθυντής του οίκου Christie’s στη Βενετία, είπε ότι στους ντόπιους αρέσει να λένε μια καλή ιστορία, ειδικά στους τουρίστες. «Για παράδειγμα, ο γονδολιέρης που κωπηλατεί δίπλα από το κτίριο, είναι λίγο κάπως έτσι», είπε.

Επίσης, επεσήμανε τους «εκατοντάδες» κατοίκους ανά τους αιώνες που είχαν ζήσει μέχρι βαθιά γεράματα στο παλάτσο, συμπεριλαμβανομένου του Ντάριο, ο οποίος πέθανε από φυσικά αίτια σε ηλικία 80 ετών.

Ο Ντάβιντε Μπουσάτο, ιστορικός στη Βενετία, είπε ότι οι φήμες είχαν ξεκινήσει τη δεκαετία του 1970, αλλά εντάθηκαν μετά την αυτοκτονία του Γκαρντίνι, δημιουργώντας μια δημοσιογραφική έξαρση.

«Οι Βενετοί το λάτρεψαν», είπε. «Λατρεύουν να λένε ιστορίες και είναι απολύτως φυσιολογικό να υπερβάλλουν, όπως έκαναν με το νησί Ποβέλια». Η Ποβέλια είναι ένα εγκαταλελειμμένο και φημολογούμενο στοιχειωμένο νησί μέσα στη βενετσιάνικη λιμνοθάλασσα.

Οι Βενετοί ήταν μια κατά τα άλλα πραγματιστική ομάδα και συνήθως δεν επηρεάζονταν από δεισιδαιμονίες, είπε ο Μπουσάτο, «αλλά τους αρέσει να εκπλήσσουν τους ανθρώπους, ειδικά εκείνους που έρχονται από έξω».

Ο Μπουσάτο είπε ότι η Βενετία ήταν γεμάτη ιστορικά κτίρια όπου είχαν λάβει χώρα δολοφονίες και αυτοκτονίες και τα οποία σήμερα φιλοξενούν πολυτελή ξενοδοχεία.

«Όπως συμβαίνει με όλους τους θρύλους, αυτοί που περιβάλλουν το Κα Ντάριο μπερδεύονται λίγο – οι αφηγητές παίρνουν μερικά συγκεκριμένα γεγονότα και τα μεγεθύνουν».

Ο Φουζέλο είναι βέβαιος ότι το κτίριο θα ξεπεράσει την τρομακτική του φήμη και τώρα θα πουληθεί. Είπε ότι μέχρι στιγμής έχει προσελκύσει «πολύ» ενδιαφέρον, από ένα μείγμα Ιταλών και ξένων. «Αυτό είναι ένα μέρος όπου ζει η ιστορία», είπε. «Και αν θέλετε να ζήσετε την ιστορία, τότε αυτό είναι το τέλειο σπίτι, αν και είναι σημαντικό όποιος το αγοράσει να αφιερωθεί στο να διατηρήσει αυτό το ακίνητο ζωντανό».