Για τα πολλά κιλά που έχασε μίλησε ο Θανάσης Λάλας στην εκπομπή «Το Πρωινό» με τον Γιώργο Λιάγκα, περιγράφοντας τόσο τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του όσο και το περιστατικό που έζησε στο Τόκιο, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία για να πάρει την απόφαση να χάσει βάρος. Ο γνωστός δημοσιογράφος εξήγησε πώς έφτασε να χάσει 96 κιλά, αλλά και πώς κατάλαβε ότι το ζητούμενο δεν είναι μια δίαιτα, αλλά ένας σταθερός τρόπος ζωής.
«Έχω χάσει 96 κιλά. Δεν ήμουνα 196, ήμουνα 186 και είμαι κάτω από τα 100. Το 2010 είχα κάνει ένα ταξίδι στο Τόκιο, στην Ιαπωνία, για να κάνω συνεντεύξεις. Όταν πήγα, είχα χάσει τη βαλίτσα. Θα καθόμουνα τέσσερις μέρες εκεί… Έπρεπε να αγοράσω ρούχα από ’κει. Και δεν μπορούσα να βρω να αγοράσω ρούχα. Ήταν ένα μαρτύριο. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, δεν υπήρχε τρόπος να βρω μια λύση. Οπότε πήγαινα στο ξενοδοχείο, 9 η ώρα το βράδυ, έβγαζα τα ρούχα μου, τα ’δινα, τα πλένανε και το πρωί στις 9 η ώρα μου τα έφερναν σιδερωμένα τα ρούχα για να ξεκινήσω να κάνω τα ραντεβού και να συνεχίσω. Οπότε μέσα στο αεροπλάνο άρχισα να νιώθω περίεργα, ας πούμε. Και με το που γύρισα, αποφάσισα ότι πια τελείωσε η ιστορία αυτή», αποκάλυψε ο Θανάσης Λάλας.
Στη συνέχεια, ο ίδιος αναφέρθηκε στις πολλές προσπάθειες που είχε κάνει στο παρελθόν για να χάσει βάρος, εξηγώντας πώς κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα μέσα από την εμπειρία του. «Πάντα έκανα δίαιτες. Το προσπαθούσα. Έχω βγάλει μερικά δικά μου συμπεράσματα. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει δίαιτα πάνω από τρεις μήνες. Στους τρεις μήνες τη σπάει. Δηλαδή πιστεύω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ανθεκτικότητα που τουλάχιστον εγώ εμπειρικά έχω γνωρίσει. Και μετά αρχίζεις, “ναι, δεν πειράζει”, “μια μέρα ήτανε”, “κοίταξε”, “αφού…” και ξαναπέφτεις μέσα σ’ αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Θανάσης Λάλας τόνισε ότι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως η λύση δεν βρίσκεται σε μια εξαντλητική δίαιτα, αλλά σε μια συνολική αλλαγή καθημερινότητας. «Κατάλαβα ότι το ζητούμενο είναι τρόπος ζωής. Όχι η δίαιτα. Η εξαντλητική. Εγώ τώρα έχω ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Δεν μπορεί με τίποτα να πάρω κιλά. Γιατί κάθε πρωί στις πέντε και τέταρτο ανεβαίνω στο βουνό και τρέχω 10 χιλιόμετρα. Κάθε μέρα. Την ώρα που βγαίνω απ’ το σπίτι για να πάω να κάνω αυτό το πράγμα, κάθε μέρα τα βάζω με τον εαυτό μου. “Πού πας;”. “Είναι δυνατόν;”. Και έχω βρει κι ένα τέχνασμα. Επειδή πηγαίνω στον Υμηττό και τρέχω… Πηγαίνω πάντα με ταξί, οπότε να μην έχω κανένα περιθώριο να μπω στο αυτοκίνητο να γυρίσω επειδή μετάνιωσα. Πρέπει να γυρίσω με τα πόδια από ’κει. Οπότε τρέχω εκεί και πρέπει να γυρίσω και στο σπίτι».
