Η Βάσια Παναγοπούλου στην εκπομπή Buongiorno, μιλώντας στη Φαίη Σκορδά όχι μόνο για τον ρόλο της στη «Γη της Ελιάς», αλλά για τη ζωή της μακριά από τα φώτα, τις πληγές του παρελθόντος και τη σχέση της με τα παιδιά της.
Η ηθοποιός δεν δίστασε να αναφερθεί στην απώλεια του πατέρα της σε πολύ μικρή ηλικία, περιγράφοντας ένα κενό που, όπως παραδέχτηκε, τη στοίχειωσε για χρόνια. «Στις σχέσεις μου έψαχνα έναν μπαμπά. Δεν έζησα την οικογένεια όπως θα ήθελα και αυτό μου άφησε ένα κενό. Ένιωθα πάντα ότι έχω μια τρύπα εδώ, ήθελα αγκαλιά μια αγκαλιά άνευ όρων που όμως τη δίνουν μόνο οι γονείς. Δεν θα το βρεις αυτό σε μια σχέση ερωτική αν δεν το έχεις εισπράξει. Ήταν ένα κενό που με βασάνισε πολύ», εξομολογήθηκε, δίνοντας το στίγμα μιας διαδρομής γεμάτης συναισθηματικές αντοχές.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη σχέση με τη μητέρα της, μιλώντας ανοιχτά για μια απόφαση που, όπως είπε, τη σημάδεψε. «Έλειπε η κατανόηση της μαμάς. Έχασα τον μπαμπά μου δέκα χρονών και ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για την παιδική μου ψυχή. Εντελώς αψυχολόγητα η μαμά μου αποφάσισε ότι θα φύγουμε από τη Μυτιλήνη και θα έρθουμε στην Αθήνα. Αυτό με ταρακούνησε για δεύτερη φορά, έχασα τον κόσμο όλο. Ήρθα σε μια πόλη που ήταν άλλο μέγεθος και έπρεπε να συμπορευτώ με αυτό. Ζόρικο πολύ. Μου πήρε πολλά χρόνια να τα φέρω βόλτα», ανέφερε, τονίζοντας πως χρειάστηκαν χρόνια για να βρει ξανά τις ισορροπίες της.
Η Βάσια Παναγοπούλου για τη σχέση της με τους γιους της
Στο σήμερα, η Βάσια Παναγοπούλου δηλώνει πάνω απ’ όλα μητέρα. Μίλησε με τρυφερότητα για τους δύο γιους της, 21 και 18 ετών, εξηγώντας πως προσπαθεί να τους δώσει όση αγάπη η ίδια ένιωσε ότι της έλειψε. «Προσπαθούσα να δω πώς εισπράττουν τα στάδια της ζωής. Σαφώς όταν υπάρχει διαζύγιο, τα παιδιά θα υπομείνουν ένα κομμάτι. Προσπαθώ να κάνω τα πράγματα πιο απαλά και να τους δώσω το στίγμα ότι είμαι πάντα εκεί. Δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε», είπε.
Εν συνεχεία μίλησε για τον μικρό της γιο και τη θητεία του στον στρατό. «Τα παιδιά μου με έχουν δει να πιάνω το κεφάλι μου ζορισμένη και έχουν ψυχανεμιστεί. Όσο μπορούσα, προσπαθούσα. Μαζί μένουμε, ο μεγάλος είναι 21, ο μικρός 18. Αρχίζουν να μου λένε “θα πάμε να μείνουμε μόνοι”. Εγώ έμεινα μόνη μου όταν μπορούσα να συντηρήσω ένα σπίτι. Θα έρθει αυτή η ώρα, δεν θέλω, ξεροκαταπίνω. Ο μικρός πήγε στον στρατό, δεν ήθελε να δώσει πανελλήνιες, δεν τον πίεσα. Του προτείναμε να πάει στον στρατό και όταν ήρθε η ώρα ήμουν η πιο γελοία που υπήρχε. Είναι στην Αυλώνα, στα τεθωρακισμένα. Το τι κλάμα έριξα, δεν υπάρχει. Το κλάμα δε που έριξα στην ορκωμοσία, το λέω και συγκινούμαι… Πήγα σε ένα μαγαζί να του πάρω κάτι πράγματα, τα διάλεγα και έκλαιγα».
Τέλος, η ηθοποιός μίλησε και για τις δυσκολίες του επαγγέλματος. Ξεκαθάρισε πως δεν θα ήθελε κανένα από τα παιδιά της να γίνει ηθοποιός στην Ελλάδα, μιλώντας για την ανασφάλεια, τις περιόδους χωρίς δουλειά και τη δυσκολία του χώρου. «Κανείς απ’ τους δύο δεν θέλω να κάνει τη δουλειά μου. Έχουν έρθει στο γύρισμα, αυτό έχει απομυθοποιηθεί και κανείς τους δεν έχει αυτή την όρεξη. Σε κανένα παιδί σήμερα δεν θα έλεγα να γίνει ηθοποιός στην Ελλάδα, να ζει με την ανασφάλεια, αν έχει δουλειά ή δεν έχει», τόνισε.
