Καλεσμένος στο Πρωινό ήταν νωρίτερα μέσα στην ημέρα (12/1) ο Δημήτρης Σαμόλης, με αφορμή τη δυναμική παρουσία του στο θέατρο και την παράσταση «Στρακαστρούκες» που γνωρίζει μεγάλη ανταπόκριση. Ο ηθοποιός άφησε για λίγο τη σκηνή και άνοιξε την καρδιά του, μιλώντας για επιλογές ζωής, οικογενειακές ισορροπίες και μια αποδοχή που άργησε να έρθει.
Ο Δημήτρης Σαμόλης αποκάλυψε πως, πριν ακολουθήσει το θέατρο, είχε τελειώσει τη Νομική και μάλιστα έκανε και την πρακτική του. Όπως περιέγραψε, εργάστηκε για τέσσερις μήνες στην Ευελπίδων, μια περίοδο που συνδέθηκε με τις πρώτες κρίσεις πανικού της ζωής του. «Δούλεψα για τέσσερις μήνες στην Ευελπίδων και εκεί έπαθα τις πρώτες κρίσεις πανικού. Θυμάμαι να κρατάω τα δικόγραφα και ίδρωναν τα χέρια μου. Τα μούσκευα γιατί δε μπορούσα. Μετά από τέσσερις μήνες στο γραφείο, όλοι μου είπαν, “παιδάκι μου πήγαινε εκεί που ανήκεις”…», είπε χαρακτηριστικά.
Ο Δημήτρης Σαμόλης για την πορεία του στο θέατρο
Γυρνώντας πίσω στα παιδικά του χρόνια, στάθηκε σε μια καθοριστική στιγμή στα 13 του χρόνια, όταν είδε μια αγγελία για οντισιόν της Αλίκης Βουγιουκλάκη για τη «Μελωδία της ευτυχίας». Με τη βοήθεια της μητέρας του και κρυφά από τον πατέρα του, βρέθηκε μέσα σε μία εβδομάδα να παίζει δίπλα στη μεγάλη σταρ. «Η μαμά μου ήταν πιο υποστηρικτική. Ο πατέρας μου το έμαθε όταν με πήραν στη “Μελωδία της ευτυχίας”. Δε χάρηκε καθόλου. Μάλιστα, μου είχε πει ότι αν δε φέρω αριστείο στο πρώτο τρίμηνο, θα σταματήσω από όλα. Αναγκάστηκα να γίνω άριστος μαθητής στο Γυμνάσιο, ενώ στο Δημοτικό ήμουν απαίσιος μαθητής…», δήλωσε ο Δημήτρης Σαμόλης.
Εν συνεχεία μίλησε για τη σημερινή του σχέση με τον πατέρα του. Ο Δημήτρης Σαμόλης αποκάλυψε πως η αποδοχή ήρθε αργά, όταν πια τον είδε στις «Άγριες Μέλισσες» και τον αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό: «Η μητέρα μου έχει φύγει από τη ζωή. Ο πατέρας μου ζει. Ο μπαμπάς μου άρχισε να αποδέχεται ότι έγινα ηθοποιός όταν έπαιξα στις “Άγριες Μέλισσες”. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, εμένα μου ήταν πιο πικρό ότι με αποδέχτηκε όταν με αποδέχτηκε και το ευρύ κοινό. Η αποδοχή πρέπει να έρθει a priori, όχι εκ των υστέρων. Εμένα με ενδιέφερε να έρθει από πριν η αποδοχή».
Κλείνοντας, ανέφερε πως: «Του το έχω πει ποικιλοτρόπως αυτό. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι πολύ δυναμικό. Διαμορφώνονται μέρα με τη μέρα. Είμαστε σε αυτή τη διαδικασία συνεχώς… Μπορεί να σε χειροκροτάει ένα ολόκληρο θέατρο κι εσύ να ψάχνεις αυτή τη μια θέση για το μπράβο που δεν είχες πάρει τότε. Σε αυτή την παράσταση τώρα δεν έχει έρθει να με δει, γενικά όμως έχει έρθει. Αισθάνομαι άγχος με όλους τους δικούς μου όταν έρχονται να με δουν».
