Η Λόλα Νταϊφά μίλησε στο Πρωινό του ΑΝΤ1 για το θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη. Άνοιξε την καρδιά της και μίλησε μεταξύ άλλων για τη σχέση τους, ενώ επισκέφθηκε και το γραφείο του στο κανάλι του Αμαρουσίου.
Η εξομολόγηση της Λόλας Νταϊφά για τον Γιώργο Παπαδάκη
«Ήθελα να του βάλω τριαντάφυλλα στο γραφείο του. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι θα ξέρει ότι τον θυμόμαστε και τον αγαπάμε και κάθε τριαντάφυλλο είναι μία ευχή. Να είναι καλά εκεί που πάει, να είναι καλά οι δικοί του, τα παιδιά του, η γυναίκα του και να τον θυμούνται και να τον αγαπάνε. Είναι σαν να μην το έχω πιστέψει ακόμα.
Πρώτα, πρώτα θα του ‘λεγα, Γιώργο μου ευτυχώς εκεί πέρα δεν θα καπνίζεις. Κάπνιζε τρελά και ήταν αυτό που δεν μπορούσε να νικήσει. Ο Γιώργος ήρθε το ’92, μέχρι τότε ήταν στην ΕΡΤ, και πολύ επιτυχημένος. Αυτό που είδα στον Γιώργο, ήτανε η αμεσότητά του και το γκελ που έκανε στον κόσμο. Υπήρχε η φιλοδοξία του να κάνουμε πρώτη φορά ένα άνοιγμα μεγάλο και υπήρχε και ο δισταγμός «θα πετύχει αυτό το πράγμα;». Ο Γιώργος μου λέει «θα το τρέξουμε μαζί», όχι του λέω, εσύ θα τρέξεις. Και εγώ τον είχα ονομάσει «ο κύριος 70%», γιατί κάποια στιγμή στα τεταρτάκια είχε φτάσει 70%»», εξομολογείται η Λόλα Νταϊφά.
«Στην αρχή είχαμε ένα μικρό γραφειάκι που έβλεπε απ’ έξω καλαμιές και μου λέει «Λόλα τι βλέπεις;» του λέω «καλάμια». Μου λέει «ο φόβος είναι να μην τα καβαλήσουμε». Να πω ότι ήταν πολύ οικογενειάρχης. Δηλαδή τη γυναίκα του την αγαπούσε, υπολόγιζε τη γνώμη της, ήταν αξιοπρεπής άνθρωπος. Στον δρόμο του λέγανε «Γιώργαρε καλημέρα», αυτό του άρεσε. Δεν περίμενε να του πουν «κύριε Παπαδάκη τι κάνετε;», το «Γιώργαρε» του άρεσε, το «Γιωργάρα» του άρεσε. Αυτό λοιπόν ήταν αυτό που τον έτρεφε. Αυτό ήτανε το μελάκι που εισέπραττε κάθε μέρα. Έπρεπε να έχει ετοιμάσει το επόμενο βήμα. Δηλαδή να ήταν σε μια διαδικασία δράσης και να μην ήτανε “και τώρα τι θα κάνουμε; Θα παίρνουμε το κομπολόι και θα χτυπάμε τις χάντρες;”», συμπληρώνει για τον Γιώργο Παπαδάκη.
Γιατί η οικογένειά του επέλεξε την αποτέφρωση;
Γράφει η Τζώρτζια Συρίχα
Η είδηση ότι η οικογένεια του Γιώργου Παπαδάκη αποφάσισε η τελετή αποχαιρετισμού του να πραγματοποιηθεί στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, διαδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα την ίδια στιγμή στα ΜΜΕ, προκαλώντας όμως παράλληλα σιωπηλή πανελλήνια θλίψη και αμηχανία στον απλό κόσμο. Σε εκείνους τους ανθρώπους που για 35 χρόνια τον είχαν καθημερινή συντροφιά, που άκουγαν το «Καλημέρα Ελλάδα» σαν προσωπικό χαιρετισμό, σαν μια σταθερά ζωής.
Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Παπαδάκη το απόγευμα της Κυριακής 4/1 δεν ήταν απλώς μια πληροφορία, ήταν ένα σοκαριστικό συναίσθημα θλίψης που νιώσαμε όλοι όταν το ακούσαμε, δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας, θεωρώντας ότι κάποιος μας κάνει μια κακόγουστη φάρσα.
Η οικογένεια του Γιώργου Παπαδάκη το απόγευμα της Δευτέρας 5 Ιανουαρίου, εξέδωσε ανακοίνωση μετά το θάνατό του, με τους ίδιους να αποκαλύπτουν πού και πότε θα γίνει η κηδεία του. Μάλιστα, ευχαρίστησαν τον κόσμο για τα συγκινητικά μηνύματα και εξέφρασαν την επιθυμία τους, γράφοντας χαρακτηριστικά:
«Η οικογένεια του Γιώργου Παπαδάκη εκφράζει τις θερμές της ευχαριστίες σε όλους όσοι στέκονται δίπλα της αυτές τις δύσκολες ώρες, δείχνοντας κατανόηση, συμπαράσταση και σεβασμό στο πένθος της. Η κηδεία του αγαπημένου μας συζύγου, πατέρα και παππού θα τελεστεί την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026, στις 10:30, στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, Δήμου Χαλκιδέων.
Αντί στεφάνων, η οικογένεια παρακαλεί όσους το επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη του με δωρεά στους παρακάτω οργανισμούς: «Το Εργαστήρι» – Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία Τράπεζα: Alpha Bank ΙΒΑΝ: GR 2501 4050 3050 300 200 200 1379 Δικαιούχος: Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία «Το Εργαστήρι», «Το Χαμόγελο του Παιδιού» Τράπεζα: Alpha Bank ΙΒΑΝ: GR4201404410441002101062962 Δικαιούχος: Το Χαμόγελο του Παιδιού
Σας ευχαριστούμε για την αγάπη, τη διακριτικότητα και τον σεβασμό με τον οποίο περιβάλλετε την οικογένειά μας. Η σύζυγος: Τίνα, τα παιδιά: Κωνσταντίνος, Ιάσωνας, Φοίβος, τα εγγόνια: Γιώργος και Αλέξανδρος».
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός παρουσιαστής του καναλιού ήταν σύμβολο, ήταν πυλώνας ενός μεγάλου καναλιού. Ήταν ο ΑΝΤ1 και ο Παπαδάκης… Ένας μάχιμος δημοσιογράφος που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και έκανε θεσμό την πρωινή ζώνη. Έμαθε τον κόσμο να ανοίγει την τηλεόραση από τα χαράματα, να παίρνει την πρώτη ρουφηξιά του καφέ και να ενημερώνεται, να προβληματίζεται, να θυμώνει και να συγκινείται μαζί του. Ήταν αντικειμενικός, σκληρός όταν έπρεπε, αλλά και βαθιά δοτικός σε ανθρώπους που ζητούσαν βοήθεια, χωρίς κάμερες και χωρίς ανταλλάγματα.
Η επιλογή της αποτέφρωσης απόλυτα μεν σεβαστή, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι παραξένεψε πολλούς, όπως και εμάς, που ακούσαμε σαν φήμη την πληροφορία από νωρίς το πρωί, πριν την επίσημη ανακοίνωση της οικογένειας και αρχικά δεν την πιστέψαμε. Όπως μάθαμε, όμως, ήταν επιθυμία του ίδιου και στην περίπτωση αυτή τα λόγια είναι περιττά. Μια επιθυμία που είχε εκφράσει στους δικούς του ανθρώπους, μακριά από τα φώτα. Κι εδώ γεννιούνται πολλά αναπάντητα «γιατί»…
Ίσως γιατί ο δημοφιλής παρουσιαστής δεν γνώριζε –ή δεν πίστευε– πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος και πόσο θα επιθυμούσε να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία. Ίσως γιατί τα τελευταία χρόνια, βλέποντας τις τηλεθεάσεις να μην θυμίζουν τις ένδοξες εποχές του παρελθόντος, ένιωσε πως το κοινό τον είχε αφήσει πίσω. Ίσως γιατί ήταν ένας περήφανος άνθρωπος, που δεν ήθελε να τον θυμούνται στη φθορά, αλλά στην ακμή. Πολλά τα ίσως. Καμία επιβεβαίωση.
Όμως, με αυτή την απόφαση, στέρησε από τον απλό λαό –εκείνον που τον ανέδειξε και τον κράτησε ζωντανό τόσα χρόνια και στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης – τη δυνατότητα να του αφήσει ένα τριαντάφυλλο, να του ψιθυρίσει ένα «ευχαριστώ», να του πει από κοντά το τελευταίο αντίο. Να σταθεί για λίγο απέναντί του, όχι πλέον σαν τηλεθεατής, αλλά σαν άνθρωπος.
Ο Γιώργος Παπαδάκης επέλεξε να φύγει όπως έζησε, διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, με το κεφάλι ψηλά. Όταν ένιωσε ότι ο κύκλος του έκλεισε, παρέδωσε τη σκυτάλη σε νεότερους συναδέλφους του, χωρίς να γαντζωθεί στην καρέκλα, χωρίς να παρακαλέσει για αγάπη από μια κοινωνία ανθρωποφαγική που αναλώνεται στα social media, τον σεβασμό όμως ούτως ή άλλως του κόσμου τον είχε κερδίσει.
Σωστά είπε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σε live σύνδεση που βγήκε το μεσημέρι στις “Αποκαλύψεις” και στον Πέτρο Κουσουλό:
«Ο Παπαδάκης δεν είχε το τέλος που του άξιζε στην τηλεόραση».
Μεγάλη κουβέντα. Και πονεμένη…Η εικόνα ενός μεγάλου και καταξιωμένου ανθρώπου να κλαίει γοερά, με λυγμούς μπροστά στον φακό αποχαιρετώντας το κοινό του, θα μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό όλων μας…
Και τώρα; Η επιθυμία του να ταφεί στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας ήταν ο δικός του τρόπος αποχαιρετισμού, σιωπηλός και περήφανος, μακριά από όλους και όλα, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του, τους ανθρώπους που σταθερά και με βεβαιότητα γνώριζε ότι τον αγαπούν ανιδιοτελώς. Όμως παρόλα αυτά και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, μετά τον θάνατο του, ούτε η αγάπη του κόσμου δεν καίγεται, μένει. Και μες στο μυαλό του για πάντα, κάθε πρωί, νοερά – θα έχει μια αγαπημένη συνήθεια που δεν αλλάζει: «Καλημέρα, Γιώργο».
