Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ υποδέχθηκε το 2026 με μια νέα μορφή αμερικανικού ιμπεριαλισμού, σημειώνει το CNN. Επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν για να ανατρέψουν τον ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο σε μια επιχείρηση «αρπαγής και σύλληψης» το περασμένο Σάββατο (3/1), με την Ουάσινγκτον να λέει ότι οι ΗΠΑ θα έχουν λόγο στην επόμενη μέρα αυτής της πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας , ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Στη συνέχεια, ο Τραμπ απευθύνθηκε σε ηγέτες γειτονικών χωρών, όπως η Κολομβία και το Μεξικό, ότι θα μπορούσε να λάβει και εναντίον τους μέτρα — μια σαφής προειδοποίηση να συμμορφωθούν, ενώ την Κυριακή εξέφρασε εκ νέου την επιθυμία του να καταλάβει τη Γροιλανδία, ισχυριζόμενος ότι οι ΗΠΑ τη χρειάζονται για λόγους ασφαλείας.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, εκτόξευσε πάλι απειλές κατά του Ιράν, λέγοντας ότι μπορεί να πάρει μέτρα υπέρ των διαδηλωτών εκεί, υπονοώντας ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επανεξετάσουν το βαθμό εμπλοκής τους στη Μέση Ανατολή.
Όλα αυτά υποδηλώνουν μια νέα εποχή αμερικανικής επιρροής στον υπόλοιπο κόσμο μέσω της βίας. Και η απόφαση του Τραμπ να αναπτύξει τόσο μεγάλο μέρος του αμερικανικού οπλοστασίου στο Δυτικό Ημισφαίριο φέρνει στο νου την όχι πολύ μακρινή εποχή με τις σκοτεινές αλλαγές καθεστώτος, υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ.
«Είναι από τα παλαιότερα περιστατικά στην αμερικανική ιστορία», δήλωσε ο Στήβεν Κίντσερ, ανώτερος συνεργάτης στη Σχολή Διεθνών και Δημοσίων Υποθέσεων Γουότσον του Πανεπιστημίου Μπράουν, που επισημαίνει ότι ο Μαδούρο μοιράζεται ένα σημαντικό χαρακτηριστικό με άλλους ηγέτες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής που τους ανέτρεψαν τα τελευταία 100 χρόνια: «είναι ηγέτες που δεν αποδέχονται το δικαίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών να κυριαρχούν στις χώρες τους και στην περιοχή τους».
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Ο Κίντσερ παραδέχεται ότι ο Μαδούρο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βάναυσος δικτάτορας που ηγείται μιας αντιδημοκρατικής κυβέρνησης. Αλλά το ίδιο ισχύει και για ορισμένους συμμάχους των ΗΠΑ. «Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας) δεν έχει κερδίσει ποτέ εκλογές και έχει κόψει κομματάκια τον κύριο επικριτή του, αλλά δεν τρέχει τίποτα, επειδή είναι με το μέρος μας», λέει ειρωνικά ο Κίντσερ.
Η πρωτόγνωρη μέθοδος της αρπαγής
Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της σύλληψης του Μαδούρο — η οποία μπορεί τελικά να καταλήξει σε καθαίρεση της κεφαλής ενός καθεστώτος παρά σε πλήρη ανατροπή του — είναι ότι ουσιαστικά μεταφέρθηκε από το Καράκας με τρόπο που να μοιάζει με «έκδοση», σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Ντάουνς, διευθυντή του Ινστιτούτου Μελετών Ασφάλειας και Συγκρούσεων στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον.
«Ξένοι ηγέτες όντως κατηγορούνται στις ΗΠΑ», λέει ο Ντάουνς, υπενθυμίζοντας την πρόσφατη χάρη που έδωσε ο Τραμπ στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, ο οποίος είχε καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών στις ΗΠΑ.
«Ωστόσο, η απαγωγή αντίπαλων ηγετών ενώ βρίσκονται στο αξίωμά τους μου φαίνεται κακή ιδέα, αν όχι παράνομη», σημειώνει ο Ντάουνς, προσθέτοντας ότι η κίνηση αυτή δημιουργεί νέο προηγούμενο για άλλες χώρες. Πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ αν η Κίνα ή η Ρωσία απαγάγουν και αυτοί έναν αντίπαλο ηγέτη;
Ο στόχος
Για τον Τραμπ, ο οποίος έχει επικαλεστεί ποικιλοτρόπως το εμπόριο ναρκωτικών, τη μετανάστευση και άλλες δικαιολογίες για την ανατροπή του Μαδούρο, όμως ο τελικός στόχος είναι διαφορετικός.
«Πρόκειται απλώς για τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας και της ευημερίας των ΗΠΑ», δήλωσε ο Άλαν Κούπερμαν, καθηγητής δημοσίων υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, που προσθέτει ότι «ο Τραμπ θέλει να κάνει τις ΗΠΑ την κυρίαρχη δύναμη στη Λατινική Αμερική και θέλει οι πόροι της Λατινικής Αμερικής να ωφελήσουν τη χώρα του».
