Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας βρέθηκε στην πρεμιέρα της ταινίας “Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή” εχθές, Δευτέρα 5 Ιανουαρίου. Εκεί, συνάντησε την κάμερα της εκπομπής Buongiorno του Mega και παραχώρησε δηλώσεις. Ο παρουσιαστής μεταξύ άλλων μίλησε συγκλονισμένος για το θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 4 Ιανουαρίου.
Συγκεκριμένα, ο σπουδαίος δημοσιογράφος και παρουσιαστής άφησε την τελευταία του πνοή στην ηλικία 74 ετών μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου που υπέστη, βυθίζοντας σε βαθιά θλίψη την οικογένειά του και τον δημοσιογραφικό κόσμο – δείτε εδώ πού και πότε θα γίνει η κηδεία του.
Τι είπε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας για το θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας λοιπόν, φανερά αναστατωμένος από τον ξαφνικό χαμό του δημοσιογράφου, είπε χαρακτηριστικά: «Η απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη είναι το μόνο που σκέφτομαι από την ώρα που το έμαθα. Συγκλονίστηκα, τον ήξερα από πάρα πολύ μικρός, ήταν μέσα στο σπίτι μας, ήταν φίλος του πατέρα μου… Δεν έχω λόγια, μούδιασα και ακόμα και τώρα, που έχουν περάσει πολλές ώρες, είναι κάτι συγκλονιστικό.
Βλέπω πώς το αντιμετωπίζουν όλοι οι συνάδελφοί μας και οι άνθρωποι του χώρου, αυτοί που δούλεψαν πολλά χρόνια κοντά του. Εγώ τον ήξερα πιο πολύ σαν οικογενειακό φίλο. Είναι τεράστια απώλεια και ο χειρότερος τρόπος για να μπει αυτή η χρονιά. Το μόνο που στεναχωριέμαι είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν κατάφερε να χαρεί την ξεκούρασή του. Είναι μια φοβερή απώλεια».
Γιώργος Παπαδάκης: Γιατί η οικογένειά του επέλεξε την αποτέφρωση; Όλη η αλήθεια
Γράφει η Τζώρτζια Συρίχα
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός παρουσιαστής του καναλιού ήταν σύμβολο, ήταν πυλώνας ενός μεγάλου καναλιού. Ήταν ο ΑΝΤ1 και ο Παπαδάκης… Ένας μάχιμος δημοσιογράφος που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και έκανε θεσμό την πρωινή ζώνη. Έμαθε τον κόσμο να ανοίγει την τηλεόραση από τα χαράματα, να παίρνει την πρώτη ρουφηξιά του καφέ και να ενημερώνεται, να προβληματίζεται, να θυμώνει και να συγκινείται μαζί του. Ήταν αντικειμενικός, σκληρός όταν έπρεπε, αλλά και βαθιά δοτικός σε ανθρώπους που ζητούσαν βοήθεια, χωρίς κάμερες και χωρίς ανταλλάγματα.
Η επιλογή της αποτέφρωσης απόλυτα μεν σεβαστή, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι παραξένεψε πολλούς, όπως και εμάς, που ακούσαμε σαν φήμη την πληροφορία από νωρίς το πρωί, πριν την επίσημη ανακοίνωση της οικογένειας και αρχικά δεν την πιστέψαμε. Όπως μάθαμε, όμως, ήταν επιθυμία του ίδιου και στην περίπτωση αυτή τα λόγια είναι περιττά. Μια επιθυμία που είχε εκφράσει στους δικούς του ανθρώπους, μακριά από τα φώτα. Κι εδώ γεννιούνται πολλά αναπάντητα «γιατί»…
Ίσως γιατί ο δημοφιλής παρουσιαστής δεν γνώριζε –ή δεν πίστευε– πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος και πόσο θα επιθυμούσε να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία. Ίσως γιατί τα τελευταία χρόνια, βλέποντας τις τηλεθεάσεις να μην θυμίζουν τις ένδοξες εποχές του παρελθόντος, ένιωσε πως το κοινό τον είχε αφήσει πίσω. Ίσως γιατί ήταν ένας περήφανος άνθρωπος, που δεν ήθελε να τον θυμούνται στη φθορά, αλλά στην ακμή. Πολλά τα ίσως. Καμία επιβεβαίωση.
Όμως, με αυτή την απόφαση, στέρησε από τον απλό λαό –εκείνον που τον ανέδειξε και τον κράτησε ζωντανό τόσα χρόνια και στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης – τη δυνατότητα να του αφήσει ένα τριαντάφυλλο, να του ψιθυρίσει ένα «ευχαριστώ», να του πει από κοντά το τελευταίο αντίο. Να σταθεί για λίγο απέναντί του, όχι πλέον σαν τηλεθεατής, αλλά σαν άνθρωπος.
Ο Γιώργος Παπαδάκης επέλεξε να φύγει όπως έζησε, διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, με το κεφάλι ψηλά. Όταν ένιωσε ότι ο κύκλος του έκλεισε, παρέδωσε τη σκυτάλη σε νεότερους συναδέλφους του, χωρίς να γαντζωθεί στην καρέκλα, χωρίς να παρακαλέσει για αγάπη από μια κοινωνία ανθρωποφαγική που αναλώνεται στα social media, τον σεβασμό όμως ούτως ή άλλως του κόσμου τον είχε κερδίσει.
Σωστά είπε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σε live σύνδεση που βγήκε το μεσημέρι στις “Αποκαλύψεις” και στον Πέτρο Κουσουλό:
«Ο Παπαδάκης δεν είχε το τέλος που του άξιζε στην τηλεόραση».
Μεγάλη κουβέντα. Και πονεμένη…Η εικόνα ενός μεγάλου και καταξιωμένου ανθρώπου να κλαίει γοερά, με λυγμούς μπροστά στον φακό αποχαιρετώντας το κοινό του, θα μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό όλων μας…
Και τώρα; Η επιθυμία του να ταφεί στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας ήταν ο δικός του τρόπος αποχαιρετισμού, σιωπηλός και περήφανος, μακριά από όλους και όλα, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του, τους ανθρώπους που σταθερά και με βεβαιότητα γνώριζε ότι τον αγαπούν ανιδιοτελώς. Όμως παρόλα αυτά και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, μετά τον θάνατο του, ούτε η αγάπη του κόσμου δεν καίγεται, μένει. Και μες στο μυαλό του για πάντα, κάθε πρωί, νοερά – θα έχει μια αγαπημένη συνήθεια που δεν αλλάζει: «Καλημέρα, Γιώργο».
