Τη δική του απάντηση στα σενάρια συνεργασιών δίνει ο Στέφανος Κασσελάκης απορρίπτοντας ξεκάθαρα την πιθανότητα συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας, μιλώντας στη Realnews, σχολιάζει τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, ενώ χαρακτηρίζει το επικείμενο Συνέδριο του κόμματός του δημοκρατική γιορτή και όχι δημοψήφισμα επιβίωσης.
Οι αγρότες κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις, αν και τελευταία υπήρξαν φωνές στο εσωτερικό τους για να ξεκινήσει διάλογος με την κυβέρνηση. Μπορεί να υπάρξει λύση αν και οι δύο πλευρές τραβούν το σχοινί;
Ηταν Ιανουάριος του 2025 όταν μετά τη συνάντησή μου με τον τότε πρωθυπουργό της Γαλλίας Φρανσουά Μπαϊρού αναφέρθηκα στην επιζήμια συμφωνία Mercοsur που προωθούν οι Γερμανοί με τη συνδρομή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια συμφωνία που θα καταστρέψει τον πρωτογενή τομέα στην Ελλάδα. Παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις μας, το σύνολο σχεδόν της αντιπολίτευσης επέλεξε να αγνοήσει το ζήτημα. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι στο εξωτερικό αποδέχεται άκριτα ευρωπαϊκές επιλογές που δεν υπηρετούν το εθνικό συμφέρον, ενώ στο εσωτερικό συντηρεί ένα παρασιτικό σύστημα διαχείρισης πόρων, το οποίο ευνοεί πελατειακές πρακτικές, και τη διάβρωση της αξιοπιστίας των θεσμών επιτρέποντας σε «Φραπέδες» και «Χασάπηδες» να «ανθίζουν». Να γίνει ο διάλογος. Αναρωτιέμαι όμως, όταν κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, ο κύριος Μητσοτάκης τι ακριβώς θα τους πει; Θα ζητήσει συγγνώμη που τους παρέδωσε στον σχεδιασμό των Γερμανών; Θα καλέσει σε αυτόν τον διάλογο τους υπουργούς και τους διοικητές του ΟΠΕΚΕΠΕ που έκαναν πάρτι με τα χρήματα των επιδοτήσεων για να στηθεί ένας παλαιοκομματικός ψηφοθηρικός μηχανισμός;
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ένα από τα θέματα που έχουν εξοργίσει τους αγρότες. Μετά τα όσα έχουν ακουστεί στην εξεταστική επιτροπή, όπου υπήρξαν αποκαλύψεις αλλά και τραγελαφικές καταστάσεις, θεωρείτε πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη και θα καταλογιστούν ευθύνες;
Αν δεν είχε εμπλακεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα είχε αποκαλυφθεί αυτό το τεράστιο σκάνδαλο; Προφανώς όχι. Ο κύριος Μητσοτάκης έχει φροντίσει για τις «δυνατότητες» της ελληνικής Δικαιοσύνης. Εμείς από την αρχή είπαμε ότι οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο, πολιτικά πρόσωπα και μη, έπρεπε να παραπεμφθούν για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Υπάρχει η συνταγματική δυνατότητα να παρακαμφθεί το άρθρο 86, να πάνε όλοι στον φυσικό δικαστή. Τι έγινε τελικά; Συγκροτήθηκε εξεταστική επιτροπή, κάτω από τον πλήρη έλεγχο της Ν.Δ., και θα παραπέμψει δύο, τρεις για πλημμέλημα, όπως έκανε και με τον Τριαντόπουλο για τα Τέμπη. Μετά απορούμε γιατί ψηφίζουν μόνο οι μισοί Ελληνες ή γιατί οι νέοι άνθρωποι απεχθάνονται το πολιτικό σύστημα.
Με την ένταση που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό η κυβέρνηση φαίνεται ακόμη να αντέχει, δεν απειλείται από κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις. Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να κάνει την ανατροπή και να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Δεν θεωρώ ότι η πολιτική κρίνεται ως μονομαχία προσώπων. Το ερώτημα «ποιος θα κερδίσει ποιον» είναι απλουστευτικό και, τελικά, δεν απαντά σε αυτό που πραγματικά απασχολεί την κοινωνία. Η εμπειρία δείχνει ότι κυβερνήσεις δεν φθείρονται από ονόματα, αλλά από πολιτικές. Στις ευρωεκλογές του 2024 αποδείχθηκε ότι, όταν υπάρχει ουσιαστική και συνεπής αντιπολίτευση, η κυβέρνηση μπορεί να υποστεί πραγματική πολιτική φθορά. Τότε, η Νέα Δημοκρατία έχασε 13 ποσοστιαίες μονάδες, από το 41% έπεσε στο 28%, και παρά τις εσωτερικές αναταράξεις και τις διασπάσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης με 15%. Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνη την περίοδο διατυπώθηκαν εκτιμήσεις για την αρχή μιας καθοδικής πορείας της κυβέρνησης. Αυτό επιβεβαιώνει κάτι απλό. Η ανατροπή δεν είναι ζήτημα προσώπου, αλλά ύπαρξης πειστικού πολιτικού σχεδίου. Οταν η συζήτηση μετατοπίζεται συντεταγμένα από τα πρόσωπα στα πραγματικά προβλήματα, στο κόστος ζωής, στη λειτουργία του κράτους δικαίου, στην κοινωνική συνοχή και στη θεσμική αξιοπιστία τότε διαμορφώνονται οι όροι για πολιτική αλλαγή.
Πώς βλέπετε τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού; Θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντίπαλον δέος; Εσείς με ποιον από τους δύο θα μπορούσατε να συνεργαστείτε; Κάποιοι λένε ότι υπάρχει ήδη «φλερτ» ανάμεσα σε εσάς και τη Μαρία Καρυστιανού.
Δεν πιστεύω ότι η πολιτική ανασυγκρότηση του χώρου περνά μέσα από προσωποκεντρικά σενάρια ή μέσα από την αναζήτηση ενός «αντίπαλου δέους» με όρους επικοινωνίας. Μια κοινωνία που ωρίμασε βίαια από τα μνημόνια λιτότητας δεν αναζητεί πρόσωπα ως σύμβολα, αλλά πολιτικές απαντήσεις σε υπαρκτά προβλήματα. Δεν αντέχει άλλες ψευδαισθήσεις. Οι κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, όπως και κάθε πολιτική πρωτοβουλία, θα κριθούν από το περιεχόμενό τους και τη δυνατότητά τους να δώσουν προοπτική στο σήμερα και στο αύριο της χώρας. Ωστόσο αναρωτιέμαι. Τι είναι αυτό που θα κάνει τον πρώην πρωθυπουργό να διαλέξει αυτήν τη φορά τα σωστά άτομα, ενώ μέχρι πρότινος επέλεγε μόνο τα λανθασμένα, όπως ο ίδιος υποστηρίζει; Σε ό,τι αφορά τη Μαρία Καρυστιανού, υπάρχει σεβασμός απέναντι σε ανθρώπους που εκφράζουν αυθεντικά κοινωνικά αιτήματα, ιδιαίτερα όταν αυτά αφορούν τη δικαιοσύνη και τη λογοδοσία. Η απαξίωση τέτοιων φωνών θα ήταν πολιτικά και ηθικά λανθασμένη. Οι συνεργασίες στην πολιτική δεν βασίζονται σε πρόσωπα, συμπάθειες ή «φλερτ», αλλά σε προγράμματα, αρχές και δημόσια κατατεθειμένες δεσμεύσεις. Κάθε δύναμη κρίνεται από το αν έχει ολοκληρωμένη πρόταση για την οικονομία, το κράτος δικαίου, την κοινωνική συνοχή και τη λειτουργία των θεσμών. Μόνο πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε συζήτηση. Η κοινωνία ζητά σοβαρότητα, όχι σενάρια. Και εκεί πρέπει να μείνει η συζήτηση.
Κάποιοι βλέπουν πίσω από δηλώσεις το τελευταίο διάστημα ένα άνοιγμα προς τη Ν.Δ. για μετεκλογική συνεργασία. Θα συνεργαζόσασταν ποτέ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν χρειαζόταν, για να έχει κυβέρνηση η χώρα;
Η απάντηση θα μπορούσε να είναι μονολεκτική. Ενα ξεκάθαρο όχι. Ωστόσο, αυτό που σκοπίμως παρερμηνεύτηκε, τόσο από πολιτικούς αντιπάλους όσο και από φίλους, είναι η επιθυμία μου το Κίνημα Δημοκρατίας να είναι ένα προοδευτικό κόμμα που δίνει λύσεις, όχι ένα κόμμα περιχαρακωμένο στη λογική της άρνησης και της στείρας αντιπαράθεσης. Ομως, για να υπάρξει συζήτηση και πολύ περισσότερο συνεργασία πρέπει να υπάρχουν οι ελάχιστες πολιτικές και θεσμικές προϋποθέσεις. Και αυτές με τη Νέα Δημοκρατία δεν υπάρχουν. Πώς άλλωστε θα δεχόταν η Ν.Δ. να δει το μισό υπουργικό συμβούλιο του Κυριάκου Μητσοτάκη να πηγαίνει στον φυσικό δικαστή; Πώς μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με ένα κόμμα, στο εσωτερικό του οποίου συνυπάρχουν και νομιμοποιούνται ακροδεξιές αντιλήψεις, που φτάνουν ακόμη και σε επιθέσεις απέναντι σε διεθνή δικαστήρια και οργανισμούς; Εχω μάθει να μιλώ τη γλώσσα της αλήθειας και της λογικής. Το κάνω και ας γνωρίζω ότι θα με παρερμηνεύσουν. Μου λένε γιατί άνοιξες θέμα συνεργασιών τώρα. Απαντώ: Η χώρα έχει ανάγκη από καθαρές πολιτικές θέσεις και ανάληψη ευθύνης. Γι’ αυτό και η συζήτηση για συνεργασίες δεν μπορεί να γίνεται με υπεκφυγές. Οφείλει να γίνεται προεκλογικά, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν ποιο είναι το σχέδιο κάθε πολιτικής δύναμης. Αυτή η κουλτούρα δεν είναι κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα ούτε πολιτική πρωτοτυπία. Εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι συνεργασίες βασίζονται σε προγράμματα και αρχές, όχι σε παζάρια εξουσίας μετά την κάλπη.
Οι περισσότερες μετρήσεις δείχνουν το Κίνημα Δημοκρατίας στο όριο της εισόδου στη Βουλή. Τι είναι αυτό που σας έχει κρατήσει σε χαμηλά ποσοστά; Βλέπουμε μάλιστα αποχωρήσεις από το κόμμα, με αιχμές για μη λειτουργία των οργάνων, για αιφνιδιασμούς με αποφάσεις, όπως το επερχόμενο Συνέδριο. Τι απαντάτε σε αυτές τις επιθέσεις;
Οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όχι τη συνολική πορεία ούτε τη δυναμική ενός πολιτικού εγχειρήματος. Η πολιτική είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ. Γνωρίζετε κάποιο κόμμα στην πολιτική ιστορία, στην Ελλάδα ή διεθνώς, που να κατέγραψε εξαρχής υψηλά ποσοστά χωρίς χρόνο ωρίμανσης, χωρίς δοκιμασία και χωρίς κοινωνική εμπέδωση; Ενα νέο πολιτικό κόμμα χρειάζεται χρόνο για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Χρόνο για να γίνει κατανοητό, να δοκιμαστεί η συνέπειά του και να αποδείξει ότι δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο. Και αυτή η διαδικασία είναι ακόμη πιο απαιτητική σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου το πολιτικό σύστημα λειτουργεί διαχρονικά υπό την ισχυρή επίδραση της αδράνειας από τη μια και της συντήρησης των υφιστάμενων συσχετισμών εξουσίας από την άλλη. Το Συνέδριο δεν είναι αιφνιδιασμός. Είναι θεσμική υποχρέωση και αναγκαίο στάδιο ωρίμανσης ενός κόμματος που θέλει να λειτουργεί με διαφάνεια και συλλογικές αποφάσεις. Εκεί θα παρουσιαστεί μια εναλλακτική πρόταση λειτουργίας που θα υπηρετεί ένα μετριοπαθές, εναλλακτικό, πολιτικό σχέδιο, με σταθερό πυρήνα τον ανθρωπισμό και τον θεσμικό σεβασμό, βάσει του οποίου προσδοκώ να αναδειχθούν νέα, άφθαρτα πρόσωπα, με κριτήριο την αξιοκρατία και τη δημόσια ευθύνη. Η πορεία προς τις εκλογές θα είναι ένας αγώνας με συνέπεια, σοβαρότητα και χαμόγελο έχοντας την πίστη ότι ο τελικός κριτής που είναι ο ελληνικός λαός θα μας κρίνει δίκαια.
Στο Συνέδριο θα κριθεί το μέλλον του κόμματος; Σκέφτεστε ακόμη και να μην κατέβετε στις εκλογές; Ο Στέφανος Κασσελάκης ήρθε για να μείνει ή έχει απογοητευτεί από τα όσα έχει συναντήσει μέχρι τώρα στην ενασχόλησή του με την πολιτική;
Το Συνέδριο δεν είναι μια διαδικασία αγωνίας, ούτε δημοψήφισμα επιβίωσης. Είναι μια δημοκρατική γιορτή και ταυτόχρονα μια κορυφαία θεσμική στιγμή αποτίμησης της πορείας, επικαιροποίησης του πολιτικού πλαισίου και λήψης συλλογικών αποφάσεων. Εκεί θα συζητήσουμε ανοιχτά την πορεία του κόμματος, με καθαρούς κανόνες και δημοκρατική συμμετοχή. Αυτός είναι ο ρόλος ενός Συνεδρίου σε ένα σοβαρό πολιτικό εγχείρημα. Η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι ζήτημα συναισθημάτων, αλλά ευθύνης. Οποιος επιλέγει να εμπλακεί ενεργά, γνωρίζει ότι θα συναντήσει αντιστάσεις, παθογένειες και ένα σύστημα που δεν αλλάζει εύκολα. Συνεπώς αυτό που έχει σημασία δεν είναι αν κάποιος απογοητεύεται, που είναι ανθρώπινο, αλλά αν έχει τη βούληση να επιμείνει. Αλλωστε στη δημοκρατία το ποιος μένει και ποιος φεύγει κρίνεται μόνο από τους πολίτες. Ολα τα υπόλοιπα είναι θόρυβος.
