Η Χριστίνα Βίδου βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Ζω Καλά με τον Μιχάλη Κεφαλογιάννη και μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη σχέση που είχε για χρόνια με το φαγητό. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του ΣΚΑΪ αναφέρθηκε στα κιλά που έχασε, στις αιτίες που την οδήγησαν στο συναισθηματικό φαγητό, αλλά και στο πώς αντιμετωπίζει σήμερα το βάρος της.
Όσα εξομολογήθηκε η Χριστίνα Βίδου στη συνέντευξή της
Η ίδια εξομολογήθηκε: «Έχω μείνει μισή και στη ζυγαριά. Κάποτε ήμουν 126 και τώρα είμαι 61 μισό. Και το λέω μισό, πρόσεξε, 61 μισό. Δεν λέω 61, 62, 63. Σου λέω 61 μισό. Το συναισθηματικό φαγητό για μένα ήτανε η διαφυγή μου για πάρα πολλά πράγματα. Νόμιζα ότι κανάκευα τον εαυτό μου, όταν ήμουν πάρα πολύ ζορισμένη με κάτι ή από κάτι, ότι μου αξίζει τώρα να του δώσω λίγο να φάει. Φυσικά αυτό που έκανα ήταν ότι τον τιμωρούσα με αυτό τον τρόπο. Αλλά στην ηλικία τότε, γιατί μιλάμε 25, 26, 27, δεν καταλαβαίνεις τι κάνεις».
Στη συνέχεια, η ίδια αναφέρθηκε στις βάσεις που μπήκαν από τα παιδικά της χρόνια. Όπως είπε: «Όλα νομίζω ότι αρχίζουν μέσα από το σπίτι και το πώς μας βλέπουν τα μέλη της υπόλοιπης οικογένειας. Θυμάμαι εγώ όταν ήμουνα μικρή… Τώρα πια μπορώ να το επεξεργαστώ. Είχα κιλά. Ωραία; Ένα κοριτσάκι 8 ετών που είχε κιλά. Η αγωνία της μητέρας μου, η οποία δεν ζει πια, ήτανε μην τυχόν όντως εγώ ξεφύγω. Βέβαια αυτά τα κιλά έγιναν ύψος. Αλλά μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, εγώ σταμάτησα στα 8 να τρώω ψωμί».
Αναφέρθηκε, επίσης, στις απώλειες που σημάδεψαν τη ζωή της. «Ένα πρώτο κομμάτι λοιπόν που χτίστηκε τότε στη δική μου τη συμπεριφορά ήταν αυτό. Το δεύτερο είναι με την πάροδο των χρόνων, οι απώλειες στη ζωή μου. Όπου αποφάσισε για κάποιο λόγο ο δικός μου αμυντικός μηχανισμός να με προστατεύσει από το να μην πονέσεις ξανά.
Ο σύντροφός μου σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν από πολλά χρόνια. Έλεγα δεν θα ξαναπονέσω, άρα τι θα κάνω; Δεν το σκέφτεσαι και το κάνεις. Βρίσκεις διέξοδο στο φαγητό. Οπότε έγινα μία ωραιότατη κοπέλα των 126 κιλών, που ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις τον εαυτό σου… Θυμάμαι να παραγγέλνω μία ολόκληρη πίτσα να τη φάω και μιλάμε τώρα για 25-26 ετών. Τώρα άμα μου πεις ένα κομμάτι, δεν μπορώ να φάω. Όχι επειδή προσέχω, επειδή δεν μπορώ».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής της, μίλησε για τα συναισθήματα που τη συνόδευαν όλα αυτά τα χρόνια: «Τα αρνητικά συναισθήματα με οδηγούσαν στο φαγητό. Με το που σταματούσα να τρώω ερχόντουσαν οι τύψεις και οι ενοχές και μισούσα τον εαυτό μου. Με πείραξε ότι δεν μπορούσα να ντυθώ όπως θέλω. Δεν ήθελα πειρασμούς στο σπίτι, οι ξηροί καρποί είναι η αμαρτία της ζωής μου. Ζυγίζομαι κάθε πρωί και κάτω από ειδικές συνθήκες».
