Το άρθρο των New York Times αναλύει τις προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, καθώς οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του Τραμπ, απομακρύνονται από τη δέσμευσή τους για την ασφάλεια της ηπείρου.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμη θέση, προσπαθώντας να διατηρήσει την ασφάλειά της και να υποστηρίξει την Ουκρανία ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα, ενώ αντιμετωπίζει εσωτερικές προκλήσεις όπως οικονομικά ελλείμματα και την άνοδο της άκρας δεξιάς.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να βρουν τρόπους να χρηματοδοτήσουν την άμυνα και να πείσουν τους πολίτες για την αναγκαιότητα των στρατιωτικών δαπανών, ενώ παράλληλα αναζητούν στρατηγικές για την αντιμετώπιση της Ρωσίας χωρίς την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ.
Η συζήτηση για τη χρήση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και η ανάγκη για μια νέα συμμαχία είναι κρίσιμα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα.
Πιο αναλυτικά
Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αντιμετωπίζει το δεύτερο γεγονός-ορόσημο των τελευταίων ετών. Το πρώτο ήταν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο πρώτος μεγάλος χερσαίος πόλεμος στην Ευρώπη, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δεύτερο είναι ότι η Ουάσινγκτον εγκαταλείπει τη δέσμευσή της για την ασφάλεια της ηπείρου, όπως δήλωσαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και ειδικοί, γράφουν οι New York Times.
Οι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι κύριος στόχος του Τραμπ δεν είναι η ειρήνη στην Ουκρανία, αλλά η προσέγγιση με μια Ρωσία που προσπαθεί ενεργά να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που θα έθετε σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Πέραν της απαξίωσης από τον Τραμπ, οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως ελλείμματα στους προϋπολογισμούς, επιδεινούμενη κοινή γνώμη και άνοδο της άκρας δεξιάς, την ώρα που προσπαθούν να διατηρήσουν την ασφάλεια της ηπείρου και να βοηθήσουν το Κίεβο, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα.
Η Αμερική δεν είναι πια ο πυλώνας του ΝΑΤΟ
«Για πρώτη φορά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αμερική δεν βρίσκεται στο πλευρό μας σε ένα ζήτημα πολέμου και ειρήνης στην Ευρώπη», δήλωσε ο Νόρμπερτ Ρέτγκεν, ανώτερος βουλευτής του συντηρητικού κόμματος του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς. «Πήρε το μέρος του επιτιθέμενου ενάντια στα συμφέροντα της χώρας που δέχτηκε επίθεση, της Ουκρανίας, και ενάντια στα ευρωπαϊκά συμφέροντα ασφάλειας γενικότερα. Θέλει να μεσολαβήσει μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αυτοπροσδιορίζονται πλέον ως ο ηγετικός πυλώνας του ΝΑΤΟ και θεωρούν την Ευρώπη ως στρατηγικό στόχο».
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αντιλαμβάνονται ότι η Ουκρανία θα χρειαστεί να συνεχίσει τον πόλεμο, με ευρωπαϊκή υποστήριξη. Δεδομένου του διακυβεύματος, η Ευρώπη έχει πολλά να κάνει ώστε να είναι ένας αξιόπιστος αντίποδας. Όπως είπε ένας εξαντλημένος Ευρωπαίος αξιωματούχος, η αγανάκτηση είναι ευχάριστη, αλλά δεν αποτελεί πολιτική.
Πέρα από την εχθρότητα της Ουάσιγκτον, η Ευρώπη αντιμετωπίζει άλλες επείγουσες προκλήσεις. Οι διοικητές του ΝΑΤΟ θεωρούν το 2029 ως προθεσμία για την ανάπτυξη αξιόπιστης συμβατικής αποτροπής απέναντι στη Ρωσία, αλλά ανησυχούν ότι η Μόσχα μπορεί να δοκιμάσει τη συνοχή της συμμαχίας νωρίτερα.
Χρήματα για την άμυνα
Έτσι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να βρουν γρήγορα τα χρήματα για να στηρίξουν την Ουκρανία και ταυτόχρονα να ενισχύσουν τις δικές τους άμυνες, αντικαθιστώντας κρίσιμες αμερικανικές στρατιωτικές τεχνολογίες, ενώ οι εθνικοί προϋπολογισμοί είναι σφιχτοί και τα χρέη υψηλά.
Κατανοούν ότι πρέπει να πείσουν τους Ευρωπαίους ψηφοφόρους ότι η υπεράσπιση της Ουκρανίας αξίζει το κόστος και ότι η αντιμετώπιση μιας στρατιωτικοποιημένης, ιμπεριαλιστικής Ρωσίας απαιτεί περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες και μεγαλύτερους στρατούς, συμπεριλαμβανομένων νέων μορφών θητείας.
Και πρέπει να κάνουν περισσότερα για να αντιμετωπίσουν την πρόκληση των λαϊκιστικών, εθνικιστικών, ακροδεξιών κομμάτων, τα οποία η κυβέρνηση Τραμπ, στη νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας, δηλώνει ρητά ότι θα στηρίξει στην Ευρώπη. Η ενόχληση του Τραμπ απέναντι στους Ευρωπαίους φάνηκε ξεκάθαρα στην συνέντευξή του στο Politico.
Μια κρίσιμη στιγμή στη σύγκρουση με την Ουάσιγκτον για την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια έρχεται την επόμενη εβδομάδα στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., όπου οι ηγέτες πρέπει να αποφασίσουν πώς θα εξασφαλίσουν περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσουν την Ουκρανία για τα επόμενα δύο χρόνια και να τη διατηρήσουν στη μάχη.
Τα περιουσιακά στοιχεία της Μόσχας
Η συζήτηση για το αν και πώς θα χρησιμοποιηθούν περίπου 210 δισεκατομμύρια ευρώ παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στην Ευρώπη είναι περίπλοκη. Τα περισσότερα βρίσκονται σε βελγική εταιρεία και η κυβέρνηση του Βελγίου, αντιμετωπίζοντας ρωσικές απειλές, διστάζει να τα διακινδυνεύσει.
Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ενθαρρύνει το Βέλγιο να αντισταθεί, επειδή η Ουάσιγκτον θεωρεί την επιστροφή των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων μέρος της προτεινόμενης διευθέτησης για την Ουκρανία. Και οι υπουργοί Οικονομικών και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι η αξιοπιστία της Ευρώπης και του ευρώ ως ασφαλούς αποθετηρίου θα μπορούσε να παραβιαστεί.
«Είναι μια στιγμή αλήθειας για την Ευρώπη», είπε ο Ρέτγκεν. «Οι τεχνοκράτες δεν το συμπαθούν, και για καλούς λόγους, αλλά αυτή είναι μια στιγμή πολιτικής βούλησης… Αν αποτύχουμε, θα καταστήσουμε τους εαυτούς μας άνευ σημασίας και παιχνίδι στα χέρια άλλων».
Μια νέα συμμαχία
Αν τα περιουσιακά στοιχεία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα να ενωθούν εκτός Ε.Ε. για να δημιουργήσουν δάνειο αρκετό για να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία. Αυτό είναι ακριβό και πολιτικά δύσκολο.
Όσο κι αν οι Ευρωπαίοι υπόσχονται να στηρίξουν την Ουκρανία, δεν έχουν δική τους στρατηγική για τον τερματισμό του πολέμου χωρίς περισσότερη αμερικανική οικονομική πίεση στη Ρωσία, κάτι που ο κ. Τραμπ δεν έχει δείξει προθυμία να ασκήσει.
Ακόμη σημαντικότερο, όπως λένε Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, είναι η ποιότητα των όποιων εγγυήσεων ασφάλειας θα λάβει η Ουκρανία σε μια διαπραγματευμένη συμφωνία. Μια ισχυρή εγγύηση ασφάλειας είναι το καλύτερο κίνητρο για την Ουκρανία να δεχτεί να εγκαταλείψει μέρος της επικράτειάς της, αλλά μέχρι στιγμής, όπως λένε, οι ΗΠΑ αρνούνται να δεσμευθούν λεπτομερώς ή να στηρίξουν ευρωπαϊκές δυνάμεις που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να την εφαρμόσουν.
Και ο Πούτιν έχει επανειλημμένα απορρίψει την παρουσία δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία ακόμη και μετά από συμφωνία, καθιστώντας τα σχέδια της «συμμαχίας των προθύμων» άδεια.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ελπίζουν να επιβραδύνουν την πίεση του Τραμπ προς τον κ. Ζελένσκι προτείνοντας μια συνάντηση Ουκρανών, Ευρωπαίων και Αμερικανών ώστε να καταρτίσουν μια κοινή πρόταση ειρήνης προς τη Ρωσία.
Καθησυχαστικό το ΝΑΤΟ
Ανώτεροι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ προσπάθησαν να είναι καθησυχαστικοί. Αν και η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση 3.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Ρουμανία, 79.000 παραμένουν στην Ευρώπη — αριθμός μεγαλύτερος από ολόκληρο τον βρετανικό στρατό. Αλλά παραδέχονται επίσης ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν εύκολα να αντικαταστήσουν βασικές αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες, όπως δορυφορικές πληροφορίες, αεράμυνα, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Και σίγουρα δεν μπορούν να το κάνουν έως το 2029, το χρονοδιάγραμμα που θεωρούν οι ευρωπαϊκοί στρατοί ως απαραίτητο για την αποτροπή μιας Ρωσίας σκληραγωγημένης στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί να πολεμήσει μόνη της, διότι ο κ. Τραμπ μπορεί να αποφασίσει να μην τη στηρίξει, είπε ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος.
Η Ουκρανία είναι η γραμμή άμυνας της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία, «αλλά δεν προχωρούμε στο τι σημαίνει αυτό και ποιο είναι το κόστος», είπε η Άννα Βίσλαντερ, διευθύντρια για τη Βόρεια Ευρώπη στο Atlantic Council.
«Τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία είναι απολύτως απαραίτητα για να παραμείνει η Ουκρανία στη μάχη και να αλλάξει τον ρωσικό υπολογισμό. Πρέπει να αναλάβουμε υψηλότερο ρίσκο ή να πληρώσουμε υψηλότερο τίμημα αργότερα».
