«Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή, ούτε μύθος. Το Πολυτεχνείο είναι μια υπενθύμιση, μια προτροπή να βλέπουμε τη Δημοκρατία ως κοινή αξία, κοινό στόχο, κοινή προσπάθεια. Να αναγνωρίσουμε ότι το μέλλον μας δεν καθορίζεται από το μέγεθος των προκλήσεων, αλλά από το βάθος της δικής μας συμμετοχής», τόνισε η υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, στην ομιλία της στη Βουλή, και κάλεσε να τιμήσουμε αυτήν την ημέρα όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις που δείχνουν ότι αντιλαμβανόμαστε αυτήν την ευθύνη καθημερινά: Επιλέγοντας τη νηφαλιότητα, την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, την αλήθεια και «κάνοντας αυτές τις επιλογές θα κρατήσουμε τη μνήμη μας ζωντανή και τον δημόσιο διάλογο ανοιχτό».

«Η Ελλάδα προοδεύει όταν πιστεύει ότι διαμορφώνει η ίδια τον δρόμο της, όταν συνδυάζει την ιστορική της αυτογνωσία με τη δύναμη της συλλογικής της δράσης. Εύχομαι όλοι σήμερα να σταθούμε στο ύψος της Ιστορίας και να τιμήσουμε το Πολυτεχνείο με τον τρόπο που αρμόζει στο μήνυμά του: Δυναμικά, αλλά χωρίς να αμαυρωθεί το νόημα του», σημείωσε η κ. Ζαχαράκη.

«Πενήντα δύο χρόνια μετά, η απειλή για τη Δημοκρατία δεν προέρχεται από τανκς. Προέρχεται από την κόπωση, την αποστασιοποίηση, την αίσθηση ότι “τίποτα δεν αλλάζει”, από έναν δημόσιο διάλογο όπου συχνά ο θόρυβος σκεπάζει την αλήθεια, την ουσία. Αλλά η Ιστορία μάς διδάσκει ότι οι κοινωνίες δεν παρακμάζουν επειδή διαφωνούν. Παρακμάζουν όταν παραιτούνται από την αλήθεια. Όταν η πολιτική γίνεται πεδίο τοξικής αντιπαλότητας», επεσήμανε η υπουργός Παιδείας, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ακόμη, υπογράμμισε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι η πιο ξεκάθαρη άρνηση της παραίτησης και σήμερα μας θυμίζει ότι η Δημοκρατία θέλει διαρκή φροντίδα.

«Γνωρίζουμε, επίσης, ότι οι κοινωνίες με ισχυρή Παιδεία διαθέτουν ανθεκτικότερες Δημοκρατίες. Γιατί η Παιδεία δεν καλλιεργεί μόνο δεξιότητες. Ενισχύει την κριτική σκέψη, τη δημοκρατική ευθύνη και την ικανότητα των πολιτών να συμμετέχουν ουσιαστικά», πρόσθεσε.

Στην αρχή της ομιλίας της, η κ. Ζαχαράκη ανέφερε ότι βρισκόμαστε σήμερα στη Βουλή για να τιμήσουμε μία στιγμή της ιστορίας μας που δεν έχει χάσει και δεν θα χάσει ποτέ τη δύναμή της, μία στιγμή όπου μία γενιά νέων ανθρώπων τόλμησε να διεκδικήσει το αυτονόητο και, ταυτόχρονα, το πιο δύσκολο: Τη Δημοκρατία ως δικαίωμα και ως αδιαπραγμάτευτη αξία.

Σημείωσε ότι «η Δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τη βία και τον αυταρχισμό. Απειλείται και από την προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η μνήμη, να ξαναγραφτεί η Ιστορία με τρόπο βολικό για κάποιους. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έχουν ροπή προς τον αυταρχισμό ξεκινούν από την αμφισβήτηση του παρελθόντος, την υποτίμηση της συλλογικής μνήμης. Όπως έχει επισημάνει ο ιστορικός Jason Stanley, όταν η Ιστορία διαγράφεται γίνεται εύκολο να παρουσιαστεί ως μία και μοναδική αφήγηση. Και τότε ο αυταρχισμός βρίσκει χώρο να ριζώσει».

Όμως, όπως τόνισε, η Ιστορία σε μία Δημοκρατία δεν είναι στατική ούτε μυθοποιημένη. Είναι ζωντανή, δυναμική και καίρια. «Γι’ αυτό και η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός. Είναι μια πράξη προστασίας της Δημοκρατίας. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να διαφυλάττουμε την Δημοκρατία σήμερα», επεσήμανε.

Υπογράμμισε, δε, ότι η ίδια, ως εκπαιδευτικός, γνωρίζει καλά πως η Δημοκρατία δεν διδάσκεται μόνο στα βιβλία, αλλά καλλιεργείται καθημερινά στις τάξεις, στα αμφιθέατρα, στις μαθητικές και φοιτητικές κοινότητες, στον τρόπο που μαθαίνουμε να συζητούμε και να διαφωνούμε σεβόμενοι την αντίθετη άποψη. «Εκεί χτίζεται η κουλτούρα της εμπιστοσύνης. Εκεί ριζώνει η κοινή μνήμη. Εκεί γεννιέται η ενεργή πολιτειότητα που κρατάει ζωντανή τη Δημοκρατία μας», συμπλήρωσε.

Τέλος, σημείωσε ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να ενισχύσουμε ό,τι δυναμώνει τη Δημοκρατία. «Η Ελλάδα προοδεύει όταν πιστεύει ότι διαμορφώνει η ίδια τον δρόμο της. Όταν συνδυάζει την ιστορική της αυτογνωσία με τη δύναμη της συλλογικής της δράσης. Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η τεχνολογία αναδιαμορφώνει τον δημόσιο χώρο, τον κόσμο όπως τον γνωρίζαμε. Οι ακραίες φωνές διαχέονται ταχύτερα από τις ψύχραιμες, από τις νηφάλιες και η δημόσια σφαίρα δοκιμάζεται. Αλλά η Δημοκρατία δεν λειτουργεί ούτε με τη σιωπή αλλά ούτε με τις κραυγές. Η Δημοκρατία απαιτεί από εμάς να μην παραδώσουμε τον δημόσιο διάλογο στον κυνισμό και στην τοξικότητα, να υπερασπιστούμε τη διαφωνία, τη λογοδοσία και την εμπιστοσύνη», κατέληξε η υπουργός Παιδείας.