Ο πρώην οδηγός της Formula 1 Αντρέα ντε Άνταμιτς «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. Ο πολυτάλαντος Ιταλός αγωνίστηκε σε 29 αγώνες του παγκόσμιου πρωταθλήματος μεταξύ 1968 και 1973.

Ο Αντρέα ντε Άνταμιτς αγωνίστηκε σε 29 αγώνες του παγκόσμιου πρωταθλήματος της Formula 1, οδηγώντας για τις Ferrari, McLaren, March, Surtees και Brabham.

Ποτέ δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο, αλλά τερμάτισε τέταρτος τόσο στο GP της Ισπανίας το 1972 όσο και στο GP του Βελγίου το 1973, ενώ κατάφερε να τερματίσει στις τρεις πρώτες θέσεις σε τρεις αγώνες της F1 που δεν μετρούσαν για το πρωτάθλημα.

Σύμφωνα με το motorsport.com, ο Andrea de Adamich, ήταν φανατικός της Alfa Romeo και το 1966 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης αυτοκινήτων τουρισμού, με τέσσερις νίκες, οδηγώντας το επιτυχημένο 1600 GTA της Alfa, το οποίο διαχειριζόταν η εργοστασιακή ομάδα Autodelta.

Την επόμενη σεζόν κατέκτησε ξανά τον τίτλο της κατηγορίας Division 2 και κέρδισε το Tourist Trophy στο Oulton Park, που εκείνη τη χρονιά διεξήχθη για τουριστικά αυτοκίνητα.

Ταυτόχρονα, ο de Adamich συνέχισε να αγωνίζεται σε μονοθέσια, κατακτώντας το 1965 τον τίτλο της Ιταλικής F3. Στη συνέχεια, κέρδισε το 1968 το πρωτάθλημα F2 Temporada στην Αργεντινή με τη Ferrari, απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους, μεταξύ των οποίων και ο μελλοντικός παγκόσμιος πρωταθλητής Jochen Rindt.

Με τη διάσημη ιταλική ομάδα, ο de Adamich, που σπούδαζε νομικά, έκανε τα πρώτα του βήματα στη F1: στο μη πρωταθληματικό GP της Ισπανίας το 1967 και στο GP της Νότιας Αφρικής το 1968, όπου κέρδισε βαθμούς. Ωστόσο, η Ferrari δεν τον κράτησε μετά από ένα σοβαρό ατύχημα στο «Brands Hatch Race of Champions».

Μετά από μία μακρά ανάρρωση, ο Ιταλός οδηγός επέστρεψε και σύντομα βρήκε ξανά τη θέση του στην Alfa, η οποία του ταίριαζε περισσότερο. Η McLaren χρησιμοποίησε τον V8 της Alfa σε ένα τρίτο αυτοκίνητο για τον de Adamich κατά τη διάρκεια της σεζόν της F1 του 1970, αλλά ο κινητήρας δεν ήταν αντάξιος του σπουδαίου Cosworth DFV.

Ο ντε Άνταμιτς και η Alfa μεταπήδησαν στη March για το 1971, αλλά η ιστορία επαναλήφθηκε. Μόνο όταν εντάχθηκε στη Surtees – με κινητήρα Cosworth – την επόμενη χρονιά, τα πράγματα βελτιώθηκαν. Αλλά μόνο ελαφρώς, καθώς η τέταρτη θέση στην πίστα Jarama της Μαδρίτης ήταν η μόνη φορά που κέρδισε βαθμούς στη σεζόν.

Το 1973 εντάχθηκε στην Brabham του πρώην αφεντικού της F1, Bernie Ecclestone, καταλαμβάνοντας άλλη μία τέταρτη θέση στο βελγικό Grand Prix του Zolder, αλλά ήταν το κύριο θύμα της διαβόητης σύγκρουσης πολλών αυτοκινήτων που προκάλεσε ο Νοτιοαφρικανός οδηγός Jody Scheckter στο Βρετανικό GP. Χρειάστηκε σχεδόν μία ώρα για να απεγκλωβιστεί ο de Adamich από τα συντρίμμια και οι σοβαροί τραυματισμοί στα πόδια που υπέστη, έθεσαν τέλος στην καριέρα του στην πρώτη γραμμή σε ηλικία 31 ετών, παρά τις μερικές εμφανίσεις του με την Alfa το 1974. «Δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος για τρεις μήνες», δήλωσε ο ίδιος στο περιοδικό «Autosport» το 2013.

Σπάνια πρώτος, ο de Adamich ήταν ωστόσο πάντα ένας εξαιρετικός εκφραστής των σπορ αυτοκινήτων. Δύο φορές ξεκίνησε τον αγώνα 24 Ωρών του Λε Μαν με την Alfa, τερματίζοντας τέταρτος το 1972 μαζί με τον Nino Vaccarella σε ένα T33/3. Κέρδισε, επίσης, δύο αγώνες του παγκόσμιου πρωταθλήματος σπορ αυτοκινήτων εναντίον των ισχυρών Porsche 917 το 1971, το βρετανικό «Brands Hatch 1000Km» με τον Γάλλο Henri Pescarolo στο τιμόνι της μίας «γερμανίδας» και τον τελικό της σεζόν στο αμερικανικό «Watkins Glen» με τον Σουηδό πιλότο Ronnie Peterson στο cockpit της άλλης.

Μετά την αποχώρησή του, συνέχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό, ως δημοσιογράφος, ως σχολιαστής και ως διευθυντής σχολής ασφαλούς οδήγησης. Η σχέση του με την Alfa Romeo συνεχίστηκε, καθώς ο de Adamich έγινε διευθυντής της ομάδας N.Technology, η οποία σημείωσε πολλές επιτυχίες στους αγώνες αυτοκινήτων τουρισμού στις αρχές του 21ου αιώνα.