Η Αφροδίτη Γραμμέλη, γνωστή δημοσιογράφος, μοιράστηκε μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram για τον πατέρα της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2023, την ημέρα των γενεθλίων της.
Η ανάρτηση περιγράφει την προσωπική της μάχη με το πένθος, καθώς της πήρε δύο χρόνια να βρει το θάρρος να επισκεφτεί το σημείο όπου τον βρήκε νεκρό.
Η Γραμμέλη αναπολεί τις στιγμές με τον πατέρα της, εκφράζοντας την αδιάκοπη θλίψη και την αγάπη της, ενώ αναρωτιέται αν εκείνος μπορεί να την ακούει και να τη βλέπει από εκεί που βρίσκεται.
Η ανάρτηση αποτελεί μια βαθιά εξομολόγηση για την απώλεια και την αγάπη που συνεχίζει να νιώθει για τον πατέρα της.
Πιο αναλυτικά
Μια άκρως συγκινητική ανάρτηση έκανε σήμερα, Δευτέρα 6 Οκτωβρίου, στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram η Αφροδίτη Γραμμέλη. Συγκεκριμένα, η γνωστή δημοσιογράφος αναφέρθηκε στον μπαμπά της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2023.
Συγκεκριμένα, η Αφροδίτη Γραμμέλη ανέβασε στο προφίλ της ένα story μου οικογενειακές φωτογραφίες που είχε ο μπαμπά της στο σπίτι του, ενώ σημείωσε πως της πήρε δύο χρόνια να μπορέσει να πάει σε εκείνος το μέρος, μιας και λόγω του πένθους της δεν είχε τη δύναμη να το κάνει.
Η συγκλονιστική ανάρτηση της Αφροδίτης Γραμμέλη
«Μου πήρε δύο χρόνια να βρω τη δύναμη να πάω στο μέρος που βρήκα νεκρό τον μπαμπά μου και να μπορέσω να δω τις φωτογραφίες που είχε για συντροφιά. Το πένθος δεν φεύγει ποτέ. Και όσος καιρός κι αν περάσει, είναι στιγμές που σε θεριεύει και σε καταπίνει», σημείωσε στην ανάρτησή της η Αφροδίτη Γραμμέλη.
Ο θάνατος του πατέρα της την ημέρα των γενεθλίων της
Ήταν 30 Δεκεμβρίου του 2023 όταν έγινε γνωστή η είδηση ότι ο πατέρας της Αφροδίτη Γραμμέλη έφυγε από τη ζωή, μια μέρα που κανονικά θα ήταν ημέρα χαράς, κατέληξε να είναι μια από τις χειρότερες ημέρες της ζωής της, καθώς τα γενέθλιά της σημαδεύτηκαν από την απώλεια ενός τόσο αγαπημένου της προσώπου – δείτε εδώ την ανάρτησή της.
Έναν χρόνο μετά, η δημοσιογράφος προέβη σε μια σπαρακτική ανάρτηση, στην οποία προχώρησε σε μια πολύ συγκινητική εξομολόγηση για τον αγαπημένο της μπαμπά. Συγκεκριμένα, έγραψε: «Πάντα ελπίζω πως ένα κύμα μπορεί να φέρει την φωνή σου… Να μου ζητήσεις να σου πάρω τσιγάρα Να με προκαλέσεις να τσακωθούμε για τα πολιτικά. Και να μας χωρίσει η μαμά. Και για τις ομάδες. Εσύ ΑΕΚΤΖΗΣ εγώ βάζελη. Θυμάμαι που με έπαιρνες στο γήπεδο πάντα. Μα τι κορίτσι είσαι εσύ, μου έλεγες. «Έχεις έναν άντρα μέσα σου… Και είσαι και απόλυτο θηλυκό. Όλα πολύ, βρε διάολε…»
Κοιτάζω τον ορίζοντα και φέρνω την εικόνα σου στα μάτια μου. Πάντα την τελευταία. Βασανιστικά κι επίμονα την τελευταία. Όταν σε ακούμπησα και ήσουν τόσο παγωμένος και τόσο όμορφος, μπαμπά. Δεν έχει περάσει μία μέρα από τότε που να μην πω «μπαμπά». Δεν έχει περάσει μία μέρα να μην σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό ή να το στρέψω στον ορίζοντα και να σε αναζητήσω. Και μετά να σβήσουν όλα από τα δάκρυα. Νόμιζα θα ηρεμήσει. Έτσι μου έλεγαν. Όμως ο πόνος είναι ανελέητος και δεν υπάρχει τρόπος να απαλύνει.
Έχουν γίνει τόσα πολλά από τότε που έφυγες. Στα έχω πει, αλλά άραγε με ακούς; Με βλέπεις; Αν ήσουν εδώ θα σε πήγαινα να δεις την ταινία του αγαπημένου σου Στέλιου. Να ξανακούσεις τα τραγούδια του, να θυμηθείς τις στιγμές που ερχόταν στην γωνία του σπιτιού μας στον Κορυδαλλό, στην ταβέρνα του Κουμπούρα. Δεν έχω ακουμπήσει τις φωτογραφίες σου που τις είχες πάντα δίπλα σου….
Ο Μιχάλης είναι φοιτητής, μπαμπά. Δεν πρόλαβες. Θα είχες κεράσει όλο τον κόσμο. Αφορμή έψαχνες για να μοιράσεις τα πάντα, να δώσεις. Ίσως επειδή στερήθηκες και δεν σου χαρίστηκε τίποτα. Φεύγοντας ξέρω πώς μου έστειλες κάποιον να με προσέχει. Εσύ το φρόντισες. Σου μοιάζει, μπαμπά. Σε πολλά.
Σε λίγες ώρες κλείνει ένας χρόνος. Από την ημέρα που μπήκα με χαρά με την τούρτα γενεθλίων μου να σου κάνω έκπληξη και σε βρήκα να σου κάνουν κάρπα. Δεν πρόλαβα, μπαμπά. Έφυγες. Αλλά εγώ ακόμη νομίζω ότι κάθε φορά που γυρίζω από την θάλασσα θα σε βλέπω από το μπαλκόνι να καπνίζεις και να λες ιστορίες στην μαμά από την Αγιάσο… Δεν θα μπορέσω να στα πω όλα αυτά την Δευτέρα. Θα με καταπιεί ο πόνος ξανά. Όμως πάντα, μα πάντα θα κοιτάζω τον ορίζοντα και θα σε περιμένω. Όμορφε, μπαμπά μου…».
