Ο Αντρέι Τσικατίλο, γνωστός ως «ο Χασάπης του Ροστόφ», ήταν ένας από τους πιο διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους, αφαιρώντας τη ζωή 53 ανθρώπων, κυρίως ανηλίκων και γυναικών, με ακραίο σαδισμό.
Γεννημένος στην Ουκρανία το 1936, η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από πείνα και τραύματα, που επηρέασαν την ψυχοσύνθεσή του.
Εργαζόμενος σε εργοστάσιο, εκμεταλλεύτηκε το ευέλικτο ωράριό του για να διαπράττει τα εγκλήματά του, χρησιμοποιώντας εξαπάτηση για να δελεάσει τα θύματά του.
Η σύλληψή του το 1990 ήρθε μετά από χρόνια αναποτελεσματικών ερευνών, και ομολόγησε 56 δολοφονίες. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1994, αφήνοντας πίσω του μια τρομακτική κληρονομιά.
Πιο αναλυτικά
Ο Αντρέι Τσικατίλο, ή αλλιώς «ο Χασάπης του Ροστόφ» χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους χειρότερους κατά συρροή δολοφόνους στον κόσμο, καθώς σκότωσε περισσότερους από 53 ανθρώπους.
Ο Τσικατίλο διαμέλισε γυναίκες και παιδιά και έφαγε μερικά από τα υπολείμματά τους
Η σκηνή φαινόταν ασήμαντη: ένας αδύνατος άντρας, με μεγάλα γυαλιά και μέτριο κοστούμι, στέκεται σε μια στάση λεωφορείου. Στο μυαλό του επικρατεί, μια σειρά από σκληρές φαντασιώσεις και στη τσάντα του κρύβει μια καραμέλα.
Ήταν Δεκέμβριος του 1978 και, στην πόλη Shajty, ένα εννιάχρονο κορίτσι δεχόταν την καραμέλα, χωρίς να γνωρίζει ότι είχε απέναντί του τον δολοφόνο της. Αυτό το έγκλημα σηματοδότησε την αρχή ενός εφιάλτη που θα διαρκούσε για περισσότερο από μια δεκαετία.
Σύμφωνα με τους New York Times, ο Αντρέι Ρομάνοβιτς Τσικατίλο γεννήθηκε το 1936 σε μια Ουκρανία που καταστράφηκε από την αγροτική πολιτική του Ιωσήφ Στάλιν, η οποία οδήγησε σε μαζικό λιμό.
Το επεισόδιο αυτό άφησε βαθιά σημάδια σε εκατομμύρια σοβιετικές οικογένειες και, σύμφωνα με το The Spectator, επηρέασε σημαντικά την ψυχοσύνθεση του Τσικατίλο.
Ως παιδί, άκουσε επανειλημμένα ιστορίες για την υποτιθέμενη δολοφονία και τον κανιβαλισμό του μεγαλύτερου αδελφού του από απελπισμένους γείτονες.
Η παιδική ηλικία του σημαδεύτηκε από την πείνα και τον θάνατο. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επέτεινε την οικογενειακή τραγωδία: ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκε από τους Ναζί, γεγονός που θεωρήθηκε ντροπή από το σοβιετικό καθεστώς, το οποίο περιθωριοποίησε περαιτέρω την οικογένεια.
Οι κακουχίες και τα τραύματα που βίωσε καλλιέργησε μια βασανισμένη προσωπικότητα, όπως καταγράφουν οι New York Times.
Ως έφηβος, ο Τσικατίλο υπέφερε από κοινωνική απομόνωση λόγω της ντροπαλότητάς του, της σοβαρής μυωπίας και της επίμονης κατάκλισης μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Αυτοί οι παράγοντες τον έκαναν αντικείμενο χλευασμού. Η πρώτη του σεξουαλική εμπειρία ήταν τραυματική και σημαδεύτηκε από ανικανότητα, η οποία αργότερα συνδέθηκε από ιατροδικαστές ψυχιάτρους με καταπιεσμένες παρορμήσεις θυμού και απογοήτευσης.
Κατάφερε να αποφοιτήσει ως δάσκαλος, αν και, θεωρήθηκε μέτριος δάσκαλος. Σύντομα συσσώρευσε κατηγορίες για ανάρμοστη σεξουαλική συμπεριφορά προς τους μαθητές του, γεγονός που οδήγησε σε συνεχείς μεταθέσεις και τελικά στην απόλυσή του.
Κατέληξε να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο, όπου ο διοικητικός του ρόλος και το ευέλικτο ωράριο του επέτρεπαν να μετακινείται ελεύθερα μεταξύ σταθμών τρένων, τερματικών σταθμών λεωφορείων και δασικών περιοχών, ρυθμίσεις που θα χρησιμοποιούσε για να διαπράττει τα εγκλήματά του.
Η αρχή μιας σειράς δολοφονιών
Ο πρώτος επιβεβαιωμένος φόνος σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 1978. Ο Τσικατίλο πήγε την Elena Zakotnova, ένα νεαρό κορίτσι, σε ένα απομονωμένο σπίτι, όπου τη σκότωσε. Ο Spectator αναφέρει λεπτομερώς ότι η κτηνωδία αυτού του εγκλήματος σηματοδότησε την αρχή μιας κλιμάκωσης της βίας: ο Τσικατίλο αντλούσε ικανοποίηση μόνο μέσα από την ακραία ταλαιπωρία των θυμάτων του.
Κατά τη διάρκεια του 1982, του αποδόθηκαν επτά δολοφονίες- μέχρι το 1984, ο αριθμός είχε αυξηθεί σε δεκατρείς. Τα θύματα ήταν κυρίως ανήλικοι, έφηβοι, ανύπαντρες γυναίκες και άτομα σε ευάλωτες καταστάσεις, όπως ένοικοι ορφανοτροφείων, αλκοολικοί ή εργαζόμενοι στο σεξ.
Χρησιμοποιούσε εξαπάτηση για να τους δελεάσει: τους πρόσφερε φαγητό, χρήματα ή εισιτήρια τρένου. Μόλις έφτανε σε απομονωμένες περιοχές, διέπραττε τα εγκλήματα με ακραίο βαθμό σαδισμού: μαχαιρώματα, ακρωτηριασμούς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, κανιβαλισμό.
Ορισμένα θύματα βρέθηκαν με τα μάτια τους βγαλμένα, καθώς ο Τσικατίλο πίστευε προληπτικά ότι οι βολβοί των ματιών διατηρούσαν την εικόνα του δολοφόνου.
Η κοινωνία, εν τω μεταξύ, ήταν προβληματισμένη. Οι κρατικοί μηχανισμοί ασφαλείας ήταν αναποτελεσματικοί και το κομμουνιστικό καθεστώς προσπαθούσε να αποσιωπήσει κάθε στοιχείο: η παραδοχή της ύπαρξης ενός κατά συρροή δολοφόνου ερχόταν σε αντίθεση με την επίσημη αφήγηση της απόλυτης τάξης.
«Ο χασάπης του Ροστόφ»
Ο τοπικός Τύπος έσπασε τελικά τη σιωπή της είδησης. Μόλις παρακάμφθηκε η λογοκρισία, το παρατσούκλι «ο Χασάπης του Ροστόφ», με το οποίο τα μέσα ενημέρωσης βάφτισαν τον κατά συρροή δολοφόνο, άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως.
Οι αρχές, υπό την πίεση της κοινής γνώμης, ξεκίνησαν την επιχείρηση Lesopolosa, με επικεφαλής τον ντετέκτιβ Viktor Burakov.
Διερευνήθηκαν έως και 25.000 ύποπτοι, αλλά η έρευνα ήταν γεμάτη λάθη. Ένα σφάλμα στην ομάδα αίματος επέτρεψε στον Τσικατίλο να διαφεύγει της δικαιοσύνης για χρόνια, παρόλο που τα στοιχεία εναντίον του ήταν σημαντικά. Η ατιμωρησία διατηρήθηκε υπό την κάλυψη της μυστικότητας και της επίσημης καταστολής.
Καθώς οι φήμες αυξάνονταν, ο Τσικατίλο συνέχισε να κινείται απεριόριστα. Είχε πάντα μαζί του τον χαρτοφύλακά του, φορτωμένο με μαχαίρια και σχοινιά. Η απροσδιόριστη εμφάνισή του του επέτρεπε να περνά απαρατήρητος, ακόμη και από τα παιδιά, που τον έβλεπαν ως έναν ακίνδυνο γείτονα.
Σύλληψη και ομολογία
Συνελήφθη το 1990, μετά από μια δεκαετία και πλέον δολοφονιών. Αρχικά αρνήθηκε να ομολογήσει, αλλά ο ψυχίατρος Aleksandr Bukhanovsky, ο οποίος είχε συνεργαστεί μαζί του στο παρελθόν, κατάφερε να αποσπάσει την κατάθεσή του. Ο Τσικατίλο παραδέχτηκε ότι διέπραξε 56 δολοφονίες.
Παρά τον συντριπτικό όγκο των αποδεικτικών στοιχείων, η δικαστική διαδικασία εξέτασε κάθε υπόθεση ξεχωριστά. Η ποινή εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1994: θανατική ποινή.
Σύμφωνα με την Daily Mail, η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στα υπόγεια των φυλακών του Νοβοτσερκάσκ, όπου πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
